Ένα κρασί πάει για… Όσκαρ

Ο Πολ Τζιαμάτι και ο Τόμας Χάντεν Τσερτς δοκιμάζουν κρασιά στην ταινία «Πλαγίως»

Αν είναι αλήθεια ότι μια στιγμή είναι αρκετή για να χαράξει πάντα στη μνήμη
μας ένα κρασί, τότε υπάρχει ένα που επιβάλλεται να ανοίγεται σε ιδιαίτερες
στιγμές: Cheval Blanc. Υπάρχει όμως και μια άλλη εκδοχή, κινηματογραφική.
«Νομίζω πως τη μέρα που ανοίγεις ένα Cheval Blanc του ’61, το γεγονός αυτό
κάνει την περίσταση ξεχωριστή»: Θεωρήθηκε μια από τις καλύτερες ατάκες της
ταινίας «Πλαγίως» («Sideways») του Ελληνοαμερικανού σκηνοθέτη και
σεναριογράφου Αλεξάντερ Πέιν. Ειπώθηκε από τη Βιρτζίνια Μάντσεν (την
κινηματογραφική Μάγια), η οποία διεκδικεί το Όσκαρ β’ γυναικείου ρόλου.

«Πλαγίως». Γεύσεις και γνώσεις συναντήθηκαν προκλητικά στην ταινία
«Πλαγίως». Ίσως σκόπιμα – προς τέρψιν των ειδημόνων – ο σεναριογράφος Πέιν
βάζει τον «ειδήμονα» Μάιλς να απορρίπτει τις δύο ποικιλίες, merlot και
cabernet franc ενώ, την ίδια ώρα, εκθειάζει το Cheval Blanc, το οποίο όμως
είναι μοιρασμένο μεταξύ των δύο. Άλλοι οινογνώστες των Μπορντό αμφισβητούν την
εμμονή του με τη σοδειά του ’61. «Μόνο ένας ανίδεος Καλιφορνέζος θα το ανήγε
σε… φετίχ», επισημαίνει ο Νίκολας Φέιθ, ένας από τους καλύτερους Βρετανούς
συγγραφείς για τα κρασιά Μπορντό. «Θρύλος έγινε η σοδειά του ’47. Για εκείνο
το κρασί άξιζε να πεθάνεις». Το 1961, όμως, είχε μια ιδιαιτερότητα. «Ηταν
χρονιά παγετού, οι καρποί ήταν περιορισμένοι, παρά ταύτα όμως έδωσαν ένα πολύ
δυνατό, πολύ ιδιαίτερο κρασί», συμπληρώνει ο Πιέρ Λιρτό, διευθυντής του
κτήματος Chateau Cheval Blanc. Ιδιαιτερότητα σπάνια, που απευθύνεται σε
λίγους. Όσοι το δοκίμασαν, δεν το ξέχασαν. Ακόμη και τα κρασιά του ’99 ή του
2000, αν και νεαρά, θεωρούνται μοναδικά.

Μοναδικό. Ο Πιέρ Λιρτό, 48 ετών δεν τον εξέπληξε που το κρασί του
μεταβλήθηκε στον αθόρυβο πρωταγωνιστή μιας ταινίας του Χόλιγουντ υποψήφιας για
Όσκαρ. «Είναι ένα περίεργο κρασί, ένα κρασί που αποπλανά, δυνατό, με γεύση
λεπτή, όχι όμως επιθετικό, όχι ένα κρασί που κυριεύει, αφήνει πίσω όλες τις
κατηγορίες Μπορντό. Αν και είμαστε κοντά στο Pomerol, δεν είναι Pomerol. To
Cheval Blanc δεν μοιάζει με κανένα. Είναι Cheval Blanc». Ποιο είναι όμως το
κρασί που διεκδικεί τη μοναδικότητα των στιγμών; Αν πιστέψουμε τους
παραδοσιακούς αριστοκράτες αμπελουργούς, η ψυχή ενός κρασιού βρίσκεται στη
ρίζα και ακόμη πιο κάτω, στην ίδια τη γη που το παράγει. Είναι μοναδικό γιατί
το συγκεκριμένο παράγεται σε μια έκταση 370.000 τετραγωνικών μέτρων, σε ένα
μωσαϊκό άμμου, χαλικιών και άργιλου. Είναι μοναδικό γιατί αυτές οι συνθήκες
επιτρέπουν να αναπτυχθούν οι ερυθρές ποικιλίες των σταφυλιών από τις οποίες
γίνεται το Cheval Blanc.

Σημειώστε. Μια φιάλη του ’47 μπορεί να φτάσει σε δημοπρασία και τα
4.000 ευρώ, ενώ του ’61 θα ξεπεράσει τα 1.000. Για όσους ενδιαφέρονται για ένα
πρόσφατο, του 2004, η τιμή κυμαίνεται στα 200 ευρώ.