Tα πάθη των εργαζομένων

Αυξάνουν οι πιέσεις που δέχονται οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα. Αυτό
παρατηρεί ο κ. Γεώργιος Ριζόγλου, από τη Νέα Ιωνία, που αναφέρει:

«Τα τελευταία χρόνια, όλο και συχνότερα, οι εργαζόμενοι, και κυρίως αυτοί του
ιδιωτικού τομέα, γίνονται στόχος των διάφορων οικονομικών μεταρρυθμίσεων που
σκοπό έχουν – όπως λέγεται – την βελτίωση της ανταγωνιστικότητας των ελληνικών
επιχειρήσεων.

Βέβαια, στην πράξη, οι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα, ήδη από καιρό δέχονται
πιέσεις ή επιβάλλονται σε αυτούς πρακτικές τέτοιες που, κατά την άποψη κάποιων
επιχειρηματιών, βελτιώνουν ή θα βελτιώσουν στο άμεσο μέλλον την
ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεών τους.

Στην προσπάθεια αυτή έχουν παραμεριστεί και ωράρια εργασίας και οι αυξήσεις
στους μισθούς αλλά και ο σεβασμός σε άλλα κεκτημένα δικαιώματα των εργαζομένων
στο όνομα της αύξησης της παραγωγικότητας, προς απογοήτευση κάποιων σημαντικών
προσώπων και φορέων που δημόσια δηλώνουν κατά καιρούς την συμπάθεια και τη
στήριξή τους σε αυτούς. Μεταξύ άλλων, οι ήδη εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα
δεν έχουν μόνο να αντιμετωπίσουν αυτήν την πίεση και αυτήν την έλλειψη
σεβασμού σε κεκτημένα δικαιώματά τους, αλλά έχουν και την μόνιμη απειλή τους
για απόλυση και τον εσωτερικό ανταγωνισμό ανάμεσά τους.

Συγκεκριμένα, οι απολύσεις ή οι ανάγκες προσωπικού αντικαθίστανται με
προσλήψεις νέων, άπειρων, ανεκπαίδευτων, με ελάχιστη έως καθόλου εμπειρία, με
ελάχιστες ή άσχετες με το αντικείμενο εργασίας τους γνώσεις, με ελάχιστα
προσόντα, με μειωμένο ωράριο εργασίας και με ανάλογες αποδοχές, με δυσκολίες
προσαρμογής αλλά και με χαμηλό δείκτη παραγωγικότητας και με σημαντική
ηλικιακή διαφορά.

Στην πράξη, αυτή η κατηγορία εργαζομένων λειτουργεί επικουρικά των
εναπομεινάντων μόνιμων εργαζομένων της επιχείρησης, οι οποίοι όμως τελικά
σηκώνουν όλο το βάρος και τον όγκο των εργασιών της αφού η έλλειψη όλων των
παραπάνω προσόντων και η ανασφάλεια από την οποία διακατέχονται λόγω του ότι
αποτελούν εφεδρείες, δίμηνης συνήθως χρονικής διάρκειας, δεν επιτρέπουν σε
αυτήν την κατηγορία εργαζομένων να επενδύουν την δυναμική τους και την
προσπάθειά τους προς όφελός της. Δηλαδή, δεν μπορούν να προσφέρουν
ικανοποιητικό έργο. Στην πραγματικότητα είναι σαν να υπάρχουν διακριτικά στην
επιχείρηση…».