Πρόσωπα Στομάχι από ατσάλι

Πέρασε έναν χρόνο με μερικές από τις λιγότερο γνωστές φυλές του πλανήτη

Τους 12 τελευταίους μήνες ο Μπρους Πάρρυ έζησε με μερικές από τις πιο
απομονωμένες φυλές του πλανήτη. Έτρωγε, κοιμόταν και ζούσε όπως αυτές, έπαιρνε
μέρος στις τελετουργίες τους και ακολουθούσε όσα περισσότερα από τα έθιμά τους
μπορούσε. Στο ινδικό κρατίδιο Αρουνάσαλ Πραντές ήταν ο πρώτος λευκός που έζησε
με τους Αντίς. Με τους Κομπάι, μια κανιβαλική φυλή της Παπουασίας,
χρησιμοποίησε εργαλεία της λίθινης εποχής και έφαγε ραγού (όχι ανθρώπινο…)
ψημένο με καυτές πέτρες. Στην Αιθιοπία οι Σούρις τον χαράκωσαν με λάμες και
αγκάθια κατά τη διάρκεια μιας τελετής. «Οι γυναίκες βρήκαν πως ήμουν
φοβητσιάρης επειδή τραβήχτηκα» λέει στη Γιαν Μόιρ της «Ντέιλι Τέλεγκραφ». Και
δίνει μερικές συμβουλές: Οι ψητές ουρές αρουραίου «είναι τραγανιστές, όλο
νεύρα και αρκετά τριχωτές». Οι ακρίδες «έχουν γεύση σαν μεγάλες γαρίδες». Και
το μυστικό για να πεις αίμα «είναι να το κάνεις γρήγορα, γιατί αλλιώς πήζει
και γίνεται κολλώδες καθώς κατεβαίνει στον λαιμό, πράγμα πολύ δυσάρεστο».

Όλα αυτά για τις ανάγκες ενός ντοκιμαντέρ που ήδη προβάλλεται από το BBC2 με
τον τίτλο «Tribe» (Φυλή). «Όλες οι ανθρωπολογικές εκπομπές που είχα δει
συνοδεύονταν από ένα είδος ουράνιας φωνής που έκρινε τη συμπεριφορά των λαών
στους οποίους αναφέρονταν οι εκπομπές» εξηγεί. Εκείνος θέλησε να συμμετέχει,
με κάποια όρια βέβαια: «Πρέπει άραγε πραγματικά να φάω ένα άλλο ανθρώπινο ον;
Όχι. Το να κυνηγάς και να σκοτώνεις ζώα είναι μια φυσική διαδικασία, αλλά το
να φας ανθρώπινη σάρκα ανήκει σε μια αντίληψη του κόσμου διαφορετική από τη
δική μας». Στο πλαίσιο της προετοιμασίας του πριν αναχωρήσει από τη Βρετανία,
ενίσχυσε την ανοσία του τρεφόμενος για πολλές εβδομάδες με μουχλιασμένο ψωμί
και μπαγιάτικο φαγητό.

Επέστρεψε στη Βρετανία λίγο πριν από τα Χριστούγεννα. H τελευταία του εμπειρία
ήταν ένας μήνας με τους Σανέμας στη Βενεζουέλα, όπου έγινε σαμάνος αφού
εισέπνευσε ένα παραισθησιογόνο. Οι Σανέμας πιστεύουν πως τα όνειρα και όχι οι
στιγμές της εγρήγορσης είναι η πραγματικότητα και πως πνεύματα ζουν μέσα μας,
ξαπλωμένα σε μικρές αιώρες που είναι κρεμασμένες από τα πλευρά μας. Στην
Γκαμπόν, με τους Πυγμαίους Μπαμπόνγκος, του συνέβη να κλαίει για ώρα με
λυγμούς σαν μωρό κατά τη διάρκεια μιας εμπειρίας αναγέννησης με κάποιο
ναρκωτικό.

Ο Πάρρυ είναι 35 χρόνων, μεγάλωσε στη Νοτιοδυτική Αγγλία και υπηρέτησε έξι
χρόνια στους Πεζοναύτες. Μετά τον στρατό δούλεψε στην κινηματογραφική
βιομηχανία και στην τηλεόραση, ως υπεύθυνος εντοπισμού τοποθεσιών για
γυρίσματα. Τώρα έχει πλέον στο ενεργητικό του πάνω από δέκα μεγάλες αποστολές,
μεταξύ των οποίων μία για την προστασία των χελωνών στη Σουμάτρα και μια άλλη
για τη δημιουργία ενός κέντρου αποκατάστασης πιθήκων στο Καλιμαντάν.