H Λίστα του Σίντλερ στη Pουάντα…

Ο Ντον Τσιντλ κέρδισε μία υποψηφιότητα για Όσκαρ με την ερμηνεία του στο «Ξενοδοχείο Ρουάντα»

Στην πραγματική ιστορία ενός καθημερινού ανθρώπου που έσωσε χιλιάδες πρόσφυγες
κατά τον αιματηρό εμφύλιο της Ρουάντας βασίζεται η ταινία «Ξενοδοχείο Ρουάντα»
(«Hotel Rwanda») του Τέρι Τζορτζ, που ήδη έχει εξασφαλίσει τρεις υποψηφιότητες
για Όσκαρ: A’ ανδρικού ρόλου για τον Ντον Τσιντλ, B’ γυναικείου για τη Σόφι
Οκονέντο και πρωτότυπου σεναρίου για τους Κιρ Πίρσον και Τέρι Τζορτζ.

H ταινία βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα και στην ιστορία του Πολ
Ρουσεσαμπαγκίνα, διευθυντή ξενοδοχείου, ο οποίος έσωσε περισσότερους από 1.200
πρόσφυγες από τη Ρουάντα στο αποκορύφωμα της αιματηρής σύγκρουσης Τούτσι και
Χούτου το 1994, μία γενοκτονία στην οποία η διεθνής κοινότητα γύρισε την
πλάτη. «Μετά τη γενοκτονία ήθελα απλώς να περάσω το μήνυμα σε όσο το δυνατόν
περισσότερους ανθρώπους», λέει ο Πολ Ρουσεσαμπαγκίνα, ο οποίος το 1994 ήταν
διευθυντής ενός σικ αποικιακού ξενοδοχείου στο Κιγκάλι, πρωτεύουσα της
Ρουάντας. Ο Ρουσεσαμπαγκίνα ήταν ένας μέσος Χούτου, παντρεμένος με μία γυναίκα
της φυλής των Τούτσι, με την οποία απέκτησε τέσσερα παιδιά. H ζωή τους, όμως,
άλλαξε δραματικά με τη δολοφονία του προέδρου της Ρουάντας, η οποία
σηματοδότησε το ξέσπασμα της εθνοτικής βίας που ακολούθησε. Αρχικά, ο ίδιος
περιορίστηκε στην επιβίωση της οικογένειάς του, αλλά όσο οι σφαγές
κλιμακώνονταν, το ξενοδοχείο του έγινε καταφύγιο των Τούτσι που κατάφεραν να
ξεφύγουν από την Κόλαση. Με όπλα το θάρρος του, το αλκοόλ για να καταπραΰνει
τις πληγές των τραυματιών και μία κρυφή τηλεφωνική γραμμή για να επικοινωνεί
με τον έξω κόσμο, ο διευθυντής του ξενοδοχείου έσωσε 1.200 πρόσφυγες από τους
αιμοδιψείς στρατιώτες. «Ποτέ δεν πίστευα ότι ήμουν γενναίος. Απλώς δούλευα όσο
πιο γρήγορα μπορούσα για να αποφύγω την καταστροφή», λέει σήμερα από το
Βέλγιο, όπου ζει με την οικογένειά του.

Την ιστορία του ανακάλυψε το 1999 ο Κιρ Πίρσον, απόφοιτος – τότε –
κινηματογραφικής σχολής, ο οποίος ταξίδεψε μέχρι το Βέλγιο για να γνωρίσει από
κοντά τον Ρουσεσαμπαγκίνα. Δύο χρόνια αργότερα, το 2001, ο Πίρσον προσέγγισε
τον Ιρλανδό σκηνοθέτη και σεναριογράφο Τέρι Τζορτζ με την ιστορία και εκείνος
ενθουσιάστηκε. Το δύσκολο σημείο ήταν η εξασφάλιση της χρηματοδότησης, αφού
όταν ο Ντένζελ Ουάσιγκτον και ο Ουίλ Σμιθ απέρριψαν το σενάριο, τα
χολιγουντιανά στούντιο έχασαν το ενδιαφέρον τους. Όπως είπε ο Τζορτζ, «το
μαύρο κυριαρχεί, έχει θέμα την Αφρική και τη γενοκτονία και αυτά το αποκλείουν
από τα ενδιαφέροντα των μεγάλων στούντιο». Εκείνος, όμως, επέμεινε και
κατάφερε να γυρίσει την ταινία, με χρηματοδότηση από την Αγγλία, την Ιταλία
και την κυβέρνηση της Νότιας Αφρικής, αλλά και με δικά του χρήματα.

Το αποτέλεσμα τον δικαιώνει, αφού η ταινία έλαβε διθυραμβικές κριτικές στις
ΗΠΑ και εξασφάλισε τρεις υποψηφιότητες για Όσκαρ. Όσο για τον πραγματικό ήρωα,
ελπίζει η ταινία να αφυπνίσει τη διεθνή κοινότητα για τις γενοκτονίες που
σημειώνονται αυτή τη στιγμή στο Κονγκό, το Μπουρούντι και το Νταρφούρ.