Kάθαρση τώρα

Ώρα ήταν. Κάπου ανάμεσα στις λίστες με τα δώρα, στις λίστες με τα ψώνια και τα
φάρμακα, στις λίστες γάμου και στις λίστες αναμονής, να βγει κάποιος άνευ
λίστας, αλλά με όλα τα πράγματα στο μυαλό του. Και να τα πει νεράκι.

«Street’s Desciple», Nas (Sony)

Ο Νας, απόστολος των δρόμων, ξαναδιαβάζει τον λόγο των πρώτων ράπερ

Ώρα ήταν για τον Νας. Ράπερ με ιστορία και ποιητή του δρόμου, οραματιστή ενός
καλύτερου κόσμου, αν υπάρχει κάτι τέτοιο. «Παλιά μου τέχνη κόσκινο», λέει ο κ.
Νασίρ Τζόουνς (ο Νας). Μόνο που η τέχνη του η ίδια, το ραπ, έχει γίνει
κόσκινο. Και από κάπου πρέπει να αρχίσει το μπάλωμα (αν δεν πνιγούν και οι
τελευταίες ανάσες του στις πισίνες του Μπέβερλι Χιλς). Ο παλιός λοιπόν ξέρει
και τοποθετεί το θέμα στη σωστή του βάση. Ιστορικά, φραστικά και ξεκάθαρα σαν
να κατεβαίνει με τις δέκα εντολές από το βουνό. Από τότε που άρχισε τα
μακροβούτια στις θάλασσες του χιπ-χοπ, δέκα χρόνια πριν με το «Illmatic»,
έχουν χαθεί τα ψάρια και γίνονται εκρήξεις στους βυθούς. «Ξεχάσαμε γιατί
αρχίσαμε να ραπάρουμε και σήμερα κάνουμε τα πάντα για να πουλήσουμε CD και να
αρέσουμε στους άλλους».

Να ένας άνθρωπος που θυμάται, λοιπόν, όταν ξεχνάς ακόμη και ποια λίστα
διάβασες τελευταία. Ο Νας κατεβαίνει από την έδρα και βγαίνει έξω, εκεί όπου
ξέρει τα κατατόπια, στους δρόμους, στο «σπίτι» του. Καλεί τον πατέρα του,
τρομπετίστα της τζαζ Ολού Ντάρα και πιάνουν τα πράγματα από το πρώτο κεφάλαιο.
Τα μπλουζ. Από το Μάντι Γουότερς ώς τον Jay Ζ με άλλα λόγια (ναι! είναι το CD
με το «Bridging the Gap» αυτό!). Γιατί καλό είναι να θυμάσαι, ακόμη καλύτερο
να αναγνωρίζεις. Εδώ ακριβώς γεφυρώνουν το χάσμα. Τα γήινα μπλουζ
μεταμορφώνονται σαν κέικ που φουσκώνει μπροστά στα μάτια μας σε χιπ-χοπ και
νέα σόουλ. Σε βαθιά εξομολογητική τζαζ, στην πολιτική που γίνεται έρωτας, στην
απλή λογική τού θα-είσαι-με-εμάς-ή-με-τους άλλους. Και με τους δύο δεν
γίνεται. Ο Νας κάνει πρόταση γάμου στην Κέλι (και την παντρεύεται), ταξιδεύει
παράλληλα στη ζωή του και στον κόσμο του χιπ-χοπ, ξεκαθαρίζει πως ήρωές του
δεν είναι ούτε οι σταρ του ΝΒΑ ούτε οι yes master με τις γεμάτες τσέπες. Όλα
«γραμμένα» σε μια μουσική περιπέτεια που σε κάνει να νιώθεις σαν να έχεις
γυρίσει απο εκδρομή.

«Amor Amor» Arielle Dombasle (Sony)

Τα υλικά: μια λάτιν ορχήστρα, πλούσια πνευστά, λαλίστατες κιθάρες. Μεξικάνικα
μπαχαρικά. Άφθονα. Μπολέρο και μελωδίες από τα παλιά. Κλασικά και ακλόνητα.
Στην «κουζίνα» επί το έργον η γοητευτική Αριέλ Ντομπάσλ, της μεγάλης οθόνης
και των μεγάλων αποφάσεων. Που έφυγε μικρή από το Κονέκτικατ, μεγάλωσε στο
Μεξικό, εγγονή τού Γάλλου πρέσβη εκεί. Όλα εξηγούνται, όπως θα έλεγε ο
Πολάνσκι με πονηρό βλέμμα πίσω από τον φακό που τη σκηνοθετεί. Και να που το
κοκτέιλ είναι πάλι απογειωτικό – Amor, Amor και Besame Mucho και Quizas,
Quizas και As Time Goes By, που ποτέ δεν τα έχεις ακούσει αρκετές φορές παρά
μόνο αν τα ηχεία τρίζουν σαν τα σκουριασμένα μυαλά. Σκεφθείτε μόνο πόσοι
έρωτες ξεκίνησαν με Rhum and Coca Cola και ξεχάστε τους γιάνκηδες.

«Calypso @ Dirty Jim’s», V/Α (ΕΜΙ)

Ακόμη ένα «ρούμι κόλλα» σε εκτέλεση εδώ από τους Calypso Rose, αν τυχόν
βρεθείς στο Τρινιντάντ και συγκεκριμένα στου «Βρωμο-Τζιμ», τρίτο στενό
αριστερά μόλις βγεις στο Πορτ-οφ-Σπέιν, θρυλικό κλαμπ που άνοιξε στον πόλεμο
ένας ξέμπαρκος Αμερικανός στρατιώτης, που η μοίρα τού έκλεισε ραντεβού με το
ρούμι – στο σημείο που ήταν παλιά αποστακτήριο. «Καλυψώ» λοιπόν – άνευ Χάρι
Μπελαφόντε -, αλλά με μερικούς θρυλικούς τύπους του ρυθμού, που έπαιξαν εκεί –
στο πρώτο κλαμπ όπου μπορούσαν να είναι μαύροι και λευκοί μαζί -, από τους
Bomber και Mighty Sparrow και Lord Superior και άλλους, τις χρυσές εποχές του
ρυθμού, που κάνει ακόμη και το «Dirty Jim» να σηκώνεται, αν και δεν υπάρχει
πια, από τα θεμέλιά του και να τρέχει το ρούμι σαν ποταμός. Άντε, βάλτε και
λίγο Κόκα Κόλα, όπως το τραγούδι.

Της όρεξης «Where the Humans Eat», Willy Mason (Virgin)

Για να κλείσει ο κύκλος επιστρέφουμε στην αρχή, στα μπλουζ της εκκίνησης, σαν
τρένο που φθάνει στην αφετηρία και στον σταθμό περιμένει ο Γουίλι Μέισον, ούτε
20 καλά καλά συμπληρωμένα. Ορμάει στο βαγόνι, αφού βεβαιώνεται πως περνάει από
τη φολκ και όλους τους δρόμους της κιθάρας του, από την Μασαχουσέτη και μια
πιθανή καριέρα στην κηπουρική, για να μείνει στη Νέα Υόρκη και να ηχογραφήσει
το πρώτο του άλμπουμ «Where the Humans Eat», ανακαλύπτοντας τον Τζον Λι Χούκερ
και τον Τζόνι Κας και τα «μέρη όπου τρώνε οι άνθρωποι». Και έτσι, τρώγοντας
έρχεται η όρεξη.