ο υποψήφιος «Πληγές», υποαπασχόληση – ανεργία

Στο ερώτημα «να γίνω ή να μη γίνω γιατρός» που διατυπώνουν πολλοί νέοι λίγο
πριν δώσουν Πανελλήνιες Εξετάσεις, οι σημερινοί γιατροί απαντούν: «Όποιος
αγαπάει την προσφορά στον συνάνθρωπο να μπει στην Ιατρική, αλλά με μία
προϋπόθεση: να γνωρίζει όλα τα σημερινά δεδομένα και προβλήματα που
αντιμετωπίζει το επάγγελμα».

Τα αρνητικά του επαγγέλματος, τα οποία πρέπει να έχουν υπόψη τους οι νέοι,
είναι η εμφάνιση της ανεργίας, η υποαπασχόληση και η μεγάλη αναμονή για να
αρχίσουν οι νέοι επιστήμονες την ειδικότητά τους. Αυτό σημειώνουν στον
«ΥΠΟΨΗΦΙΟ» γιατροί με αρκετά χρόνια εμπειρίας.

Οι υπάρχουσες θέσεις στο Εθνικό Σύστημα Υγείας δεν είναι πολλές, όπως και οι
ευκαιρίες απασχόλησης, ακόμη και σε ιδιωτικό επίπεδο, στα μεγάλα αστικά
κέντρα. Κι αυτό διότι οι γιατροί έχουν γίνει πάρα πολλοί στην Ελλάδα. Δεν
είναι λίγοι οι γιατροί που έχουν ιδιωτικά ιατρεία, τονίζουν σημερινοί
επαγγελματίες, αλλά… έχουν ελάχιστη προσέλευση ασθενών και υποαπασχολούνται.

Έως και 10 χρόνια

Μεγάλο πρόβλημα δημιουργεί στους νέους γιατρούς και η μεγάλη αναμονή, που
μπορεί να διαρκέσει έως και 10 χρόνια, για την έναρξη ειδικότητας. Αυτό έχει
ως αποτέλεσμα άλλοι να κάνουν άσχετα επαγγέλματα στο μεσοδιάστημα, κάποιοι να
τα παρατάνε και άλλοι να αναγκάζονται να φεύγουν στο εξωτερικό.

Ως προς τα θετικά όλοι οι σημερινοί επαγγελματίες συμφωνούν ότι το νούμερο ένα
είναι η προσφορά στον συνάνθρωπο και η ηθική ικανοποίηση που παίρνει από αυτό
ο γιατρός, η οποία σημαίνει πάρα πολλά.

Στα πλεονεκτήματα του επαγγέλματος περιλαμβάνεται και η δυνατότητα που
προσφέρεται στους νέους γιατρούς να δραστηριοποιηθούν στο ερευνητικό επίπεδο.
Θετικό είναι επίσης, συμπληρώνουν οι σημερινοί επαγγελματίες, το γεγονός ότι
πάρα πολλές ειδικότητες της Ιατρικής έχουν πολλές εξειδικεύσεις. Έτσι, δίνουν
τη δυνατότητα στον νέο γιατρό να επιλέξει την εξειδίκευση που του ταιριάζει.

Δυνατότητες απασχόλησης προσφέρουν και νέα ιδιωτικά κέντρα, τα οποία όλο και
περισσότερο τα τελευταία χρόνια κάνουν την εμφάνισή τους. Ωστόσο οι νέοι
πρέπει να είναι προσεκτικοί, διότι στις περισσότερες περιπτώσεις οι μισθοί δεν
είναι ανάλογοι των υπηρεσιών που προσφέρουν.

Προσφέρει ηθική ικανοποίηση

Ιωάννης Δατσέρης, οφθαλμίατρος

Πρώτο στην… ιεραρχία των θετικών στοιχείων του ιατρικού επαγγέλματος είναι
«η προσφορά του γιατρού στον συνάνθρωπο. Το ότι μπορείς να βοηθήσεις έναν
άνθρωπο να δώσει λύση στα προβλήματά του, είναι ό,τι σημαντικότερο υπάρχει»,
λέει στον «ΥΠΟΨΗΦΙΟ» ο οφθαλμίατρος κ. Ιωάννης Δατσέρης. «Είναι κάτι που δεν
μετριέται με χρήμα. Σου δίνει μια ηθική ικανοποίηση και ανάταση», συμπληρώνει.

Ένα δεύτερο θετικό στοιχείο της δουλειάς, σημειώνει ο γιατρός, είναι ότι όσοι
αγαπούν τις επιστήμες «έχουν τη δυνατότητα, μέσα από το επάγγελμα, να
δραστηριοποιηθούν σε διάφορα ερευνητικά επίπεδα. Μάλιστα, μέσα από την έρευνα
μπορεί να υπάρξει και ωφέλεια για το κοινωνικό σύνολο».

H κοινωνική καταξίωση, ενημερώνει ο κ. Δατσέρης, δεν έρχεται όπως παλιά, με το
που γίνεται κάποιος γιατρός. Ωστόσο, οι νέοι πρέπει να γνωρίζουν ότι «μέσα από
τις επιτυχίες του γιατρού – επαγγελματία και τη σωστή εξάσκηση του ιατρικού
λειτουργήματος, μπορεί να έρθει η κοινωνική καταξίωση».

Ακόμη ένα θετικό στοιχείο του ιατρικού επαγγέλματος, προσθέτει ο κ. Δατσέρης,
είναι ότι προάγει την ομαδικότητα. «H Ιατρική προσφέρει τη δυνατότητα να
εργαστεί κανείς σε επίπεδο ομάδας, πράγμα που μπορεί να βοηθήσει την επιστήμη
και την κοινωνία».

Επιπλέον, η Ιατρική σήμερα, με τις πολλές ειδικότητες που διαθέτει, λέει ο
οφθαλμίατρος, δίνει την ευκαιρία στους νέους γιατρούς να αποκτήσουν
εξειδικεύσεις στις υπάρχουσες ειδικότητες.

Σπουδές τουλάχιστον μέχρι τα 35

Γιώργος Ελευθερίου, αγγειολόγος, μέλος Δ.Σ. Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών

«Το πρώτο πράγμα που λέω σε πολλούς νέους που με ρωτούν “να γίνω ή να μη γίνω
γιατρός” είναι… “να μη γίνεις εάν θέλεις μια σίγουρη επαγγελματική
αποκατάσταση”». Κι αυτό διότι σήμερα η κατάσταση στον τομέα της απασχόλησης
δεν είναι ρόδινη, όπως λέει, και η ανεργία έχει αρχίσει εδώ και καιρό να…
ακουμπάει και τους γιατρούς. «Ελάχιστες θέσεις υπάρχουν στο ΕΣΥ. Μάλιστα, η
κατάσταση είναι χειρότερη στα αστικά κέντρα. Είναι κορεσμένα, αφού υπάρχουν
πάρα πολλοί γιατροί».

Οι νέοι πρέπει να γνωρίζουν ακόμη ότι η Ιατρική απαιτεί πάρα πολλά χρόνια
σπουδών, προσθέτει ο κ. Ελευθερίου. «Μπορεί δηλαδή να χρειαστεί κάποιος να
φθάσει ή και να ξεπεράσει τα 35 χρόνια του προκειμένου να ολοκληρώσει τις
σπουδές του».

Πρόβλημα αναμένεται να αντιμετωπίσουν όσοι μπουν στον χώρο και εξαιτίας της
μεγάλης αναμονής – μπορεί να φθάσει έως και τα 10 χρόνια – που παρατηρείται
για έναρξη της ειδικότητας. Τα μεγαλύτερα προβλήματα παρατηρούνται σε
ειδικότητες όπως οφθαλμολογίας, αγγειοχειρουργικής, παθολογίας, παιδιατρικής,
ενδοκρινολογίας. Αναμονή που αναγκάζει τους γιατρούς να κάνουν άσχετες
δουλειές με την επιστήμη τους όσο καιρό περιμένουν. «Άλλωστε με το απλό πτυχίο
του γιατρού δύσκολα μπορεί ένας νέος να βρει δουλειά».

Μεγαλύτερες ευκαιρίες απασχόλησης στην περιφέρεια

Σεμίνα Παπανικολάου, δερματολόγος

Μετά την αποφοίτηση από τις Σχολές Ιατρικής οι νέοι γιατροί πρέπει να
γνωρίζουν ότι οι κενές θέσεις ιατρών στο ΕΣΥ δεν είναι πάρα πολλές, ότι
υπάρχουν μεγαλύτερες ευκαιρίες απασχόλησης στην περιφέρεια, ενώ πρέπει να
«ζυγίσουν» όλα τα δεδομένα πριν ανοίξουν ένα ιδιωτικό ιατρείο. Αυτά τα τρία
στοιχεία πρέπει να προσέξουν, λέει η δερματολόγος κ. Σεμίνα Παπανικολάου.

Το πρώτο που πρέπει να γνωρίζουν πριν αναζητήσουν εργασία είναι ότι με τα
σημερινά δεδομένα η απορρόφηση στο Εθνικό Σύστημα Υγείας είναι δύσκολη
υπόθεση, αφού δεν υπάρχουν πολλές κενές θέσεις. Ωστόσο, όπως λέει, υπάρχουν
ακόμη ευκαιρίες για απασχόληση μέσω των ασφαλιστικών ταμείων (IKA, TEBE,
κ.λπ.).

«Εάν οι νέοι επιστήμονες αποφασίσουν να ανοίξουν δικό τους ιατρείο θα πρέπει
να ”σταθμίσουν” όλους τους παράγοντες, ώστε να επιτύχουν. Εάν πρέπει να το
ανοίξουν ή όχι εξαρτάται από πολλούς παράγοντες. Για παράδειγμα, από την
περιοχή όπου θα δραστηριοποιηθούν και εάν είναι κορεσμένη, όπως και το αν
προέρχονται από ιατρική οικογένεια.

Λύση απασχόλησης προσφέρουν και τα ιδιωτικά κέντρα, αν και οι μισθοί δεν είναι
και τόσο ικανοποιητικοί. Μπορούν μάλιστα να συνδυάσουν απασχόληση στο δικό
τους ιατρείο και υποαπασχόληση σε μία ιδιωτική κλινική.

Έσχατη λύση – συμπληρώνει η κ. Παπανικολάου – είναι η απασχόληση στο
εξωτερικό, για όσους βέβαια έχουν τις οικονομικές δυνατότητες να
αντεπεξέλθουν».