ANAΛΩΣIMA Mοναστηράκι

Στον πεζόδρομο της Ηφαίστου η νεολαία ψάχνει το σήμα κατατεθέν της. Αυτό που
θα εξομοιώνει τον καθένα με το πλήθος της παρέας, αυτό που θα τον κάνει και να
ξεχωρίσει ταυτόχρονα. Παπούτσια, μπουφάν, παντελόνια που τα παίρνεις με
έτοιμες τρύπες, ξεφτίδια και μπαλώματα. Αθάνατη αυτή η μόδα. Λογότυπα με
ανατρεπτική διάθεση, που μπορείς να τα ράψεις όπου θέλεις. Αφίσες με φριχτές
εικόνες, να στενο-χωριού-νται οι γονείς μπαί-νοντας στα εφηβικά δωμάτια, μέχρι
να πάθουν ανοσία. Πρόκληση πάσης φύσεως, σε προσιτές τιμές. Και οι δρόμοι
γεμάτοι κόσμο, παρ’ όλο τον χιονιά. Από τη μία μεριά πάνε συντροφιές
συμμαθητών και φωνάζουν και καμαρώνουν για τις κακές κουβέντες που έχουν
μάθει, τις άχαρες εμφανίσεις που πέτυχαν, από την άλλη μεριά έχουν βγει και οι
οικογένειες για ψώνια, όχι ολόκληρες όμως. Μισές. H μάνα με κατανόηση μαζί με
την κόρη. Ο μπαμπάς με τον γιο και όση κατανόηση μπορεί κι αυτός να διαθέσει.
Τον αφήνει τον γιο να δοκιμάζει κι αναρωτιέται πώς αντέχουν οι νέοι να
ντύνονται τόσο ομοιόμορφα. Σαν στρατιωτάκια. Πριν από πολλά χρόνια ο ίδιος
μπαμπάς είχε έρθει εδώ να αγοράσει μεταχειρισμένο στρατιωτικό αμπέχονο,
γνήσιο, κατ’ ευθείαν από τον στρατό, που ήταν τότε της μόδας, χακί τσάντα που
έγραφε πάνω USA και αρβύλες για πεζοναύτες που τις φορούσε στην ταραχώδη
φοιτητική του ζωή. Αλλά το έχει εντελώς ξεχάσει. Έχουν τόσο αλλάξει τα μαγαζιά
και οι πραμάτειες, πού να το θυμηθεί; Ή μήπως εκείνος άλλαξε, ενώ η γειτονιά
έχει μείνει στα ίδια; Πούλαγε και τότε στολές. Χακί ήθελαν τότε, φίρμες θέλουν
τώρα. Και στο ενδιάμεσο η ίδια ανάγκη, ομοιόμορφα και λίγο παράξενα, ίδια και
ξεχωριστά, ασφάλεια και πρόκληση, χειραφέτηση και οικογένεια.