«H δική μου ηρωίδα είναι τρανσέξουαλ»

Ένας άντρας που έγινε γυναίκα και στη σκηνή ενσαρκώνεται από γυναίκα πρωταγωνιστεί στην οπερέτα του Νίκολα Πιοβάνι

Ανεβαίνει στη σκηνή και κόβει την ανάσα. Ντίβα της οπερέτας απολαμβάνει την
τεράστια περιουσία που της άφησε ο εκ Παρισίων σύζυγός της λίγο πριν πεθάνει.
Είναι η «Concha Bonita» (Ωραίο Κοχύλι), η ιστορία της οποίας δεν θα είχε
κανένα ίσως ενδιαφέρον, αν πριν από λίγα χρόνια δεν ήταν άντρας. Ένα
γοητευτικό αρσενικό από την Αργεντινή που έκανε επέμβαση αλλαγής φύλου, αλλά
μόλις άρχισε να απολαμβάνει τη νέα του ζωή άρχισαν τα… παρατράγουδα. Μια
κόρη που αγνοούσε πως είχε και φαντάσματα από την προηγούμενη ζωή του, τα
οποία έρχονται να στοιχειώσουν το παρόν.

H ιστορία της τρανσέξουαλ Bonita «στοιχειώνει» τώρα το θέατρο «Ambra
Jovinelli» της Ρώμης -εκεί που η οπερέτα του βραβευμένου με Όσκαρ (για τη
μουσική στο «H ζωή είναι ωραία»), Νίκολα Πιοβάνι, ανεβαίνει ύστερα από τον
θρίαμβο που γνώρισε στο Παρίσι. Και να απολαύσουν την Κάθριν Ρίνγκερ σε έναν
ρόλο απαιτητικό, που έχει αποσπάσει ωστόσο τις καλύτερες κριτικές.

«Είναι ένα ταξίδι στο καλό ή στο κακό και σκοπό έχω να κάνω πράγματα
που δεν έχω κάνει ακόμη», δίνει το στίγμα ο Νίκολα Πιοβάνι. «H ζωή δεν είναι
τίποτα άλλο παρά ένα εξεζητημένο ταξίδι, γεμάτο εξεζητημένες παραστάσεις.
Πρέπει πάντα να αφηνόμαστε στο μυστήριο που κρύβουν οι άλλοι μέσα τους»,
προσθέτει ο σκηνοθέτης τής «Concha Bonita», Αλφρέντο Αρίας. «Κατά βάθος,
έχουμε μέσα μας όλοι μια αθωότητα, που η θρησκεία και η ηθική την
παραμερίζουν».

Τι είναι όμως, με μουσικούς όρους, η «Concha Bonita»; «Ένα παιχνίδι ανάμεσα
στο μελό, την οπερέτα και το μιούζικαλ», υποστηρίζει ο διάσημος συνθέτης.
«Σκοπός μου ήταν να δημιουργηθεί ένα συνονθύλευμα. Ακόμη και στη μουσική θέλω
να φαίνεται η χαμένη ταυτότητα, η ανάμειξη των ρόλων. Μερικές φορές ούτε εγώ
καταλάβαινα τι έγραφα. Υπάρχει ένα μάμπο, για παράδειγμα, που δεν κατάλαβα πώς
και πότε το έκανα».

Γιατί όμως αποφάσισε ο Νίκολα Πιοβάνι να ανεβάσει στη σκηνή μια οπερέτα με
πρωταγωνίστρια μία τρανσέξουαλ; «Εκείνο που εκτιμώ στη συγκεκριμένη ιστορία
είναι το ότι βρίσκεται πολύ μακριά από όλα όσα είχα συνηθίσει έως τώρα»,
εξηγεί. «Έχει μια ζωντάνια. Σου γεννά την επιθυμία να συνθέσεις και να πας
μπροστά και με έβαλε στη διαδικασία να αναζητώ λύσεις ανάμεσα σε ρυθμούς
ρούμπα και σάμπα, σε κόσμους που στα μάτια μου φάνταζαν παραμυθένιοι».

Το αν η επιτυχία του Παρισιού θα ακολουθήσει την «Concha Bonita» και στη Ρώμη
δεν φαίνεται να απασχολεί πολύ τους δημιουργούς της, καθώς τους αρκεί η
εμπειρία της δημιουργίας, που την έζησαν δύο φορές, καθώς αναγκάστηκαν να
κάνουν μικρές μετατροπές για την προσαρμογή του έργου από τα γαλλικά στα
ιταλικά.