Ένας Mεξικάνος στην Kομοτηνή

Ο Στινγκ τραγούδησε ότι είναι ένας «Λονδρέζος που ζει στη Νέα Υόρκη». Ο
Λούις Γκόμεζ Μπεκ, αντίστοιχα, θα μπορούσε να τραγουδά πως είναι ένας
Μεξικάνος που ζει στην Κομοτηνή.

«Το ταξίδι στον κόσμο είναι αυτό που μου δίνει τα μεγαλύτερα εφόδια για τη ζωή», λέει ο «Οδυσσέας» Λούις Γκόμεζ Μπεκ

Από την Γκουανταλαχάρα των οκτώ εκατομμυρίων κατοίκων, σήμερα ζει και
εργάζεται στην ελληνική ακριτική πόλη, αφού προηγουμένως έκανε τον μισό γύρο
του κόσμου. H πρώτη του επαφή με την Ελλάδα, πάντως, ήταν επεισοδιακή.

«Μπήκα στο λεωφορείο από το Αεροδρόμιο του Ελληνικού, δεν ήξερα ότι έπρεπε να
ακυρώσω το εισιτήριο και πριν προλάβω να καθήσω είχε μπει ο ελεγκτής», λέει.
«Του έδειξα το εισιτήριο, του εξήγησα ότι κανείς δεν μου είχε εξηγήσει τι
έπρεπε να κάνω και πως βρισκόμουν στην Ελλάδα μόλις είκοσι λεπτά. Τελικά,
βρέθηκα στο αστυνομικό τμήμα».

Πέντε ημέρες αργότερα ο Λούις γύρισε στο Λονδίνο – -για λίγο. Από το Μεξικό,
όπου γεννήθηκε, βρέθηκε διαδοχικά στο Ισραήλ, στη Ρώμη, στη Μαδρίτη, στο
Λονδίνο και τώρα στην Κομοτηνή, όπου εργάζεται σε τοπική εφημερίδα, σκηνοθετεί
και παίζει σε παραστάσεις με τη θεατρική ομάδα του Εργατικού Κέντρου της
ακριτικής πόλης. «Στις 20 Φεβρουαρίου έχουμε πρεμιέρα με τον “Τρομάρα” του
Βιζυηνού. Νομίζω ότι τον έχετε… ξεχάσει τον συγκεκριμένο συγγραφέα…»,
αναφέρει.

Ο Λούις Γκόμεζ Μπεκ σε θεατρική παράσταση στην Κομοτηνή: «Δεν ένιωσα ξένος στην Κομοτηνή», λέει και ετοιμάζεται για την πρεμιέρα της νέας του παράστασης, στις 20 Φεβρουαρίου

Ο Λούις έχει σπουδάσει θέατρο και πριν φύγει από την πατρίδα του είχε κάνει
μαθήματα θεάτρου σε Δημοτικά σχολεία. «Νιώθω, όμως, ότι το ταξίδι στον κόσμο
μού δίνει τα πραγματικά εφόδια για τη ζωή. Πριν από τριάμισι χρόνια πήγα στο
Μεξικό, έμεινα ενάμιση μήνα και ένιωσα πως δεν ήμουν ακόμη έτοιμος για να
γυρίσω. Ίσως σε μερικά χρόνια, αλλά όχι ακόμη». Ο 27χρονος Μεξικάνος μιλά
εξαιρετικά ελληνικά, τα οποία έμαθε ακολουθώντας «ένα κορίτσι με κόκκινα
μαλλιά» στην Κομοτηνή των μερικών χιλιάδων ανθρώπων. Το ταξίδι του στον κόσμο
άρχισε πριν από περίπου επτά χρόνια. Ως μέλος θεατρικής ομάδας βρέθηκε με
συμβόλαιο για παραστάσεις στο Ισραήλ. Με τον ίδιο τρόπο έφθασε στη Ρώμη και
έμεινε μεγάλο διάστημα στην ιταλική πρωτεύουσα ως συνεργάτης στο Ράδιο
Βατικανό: μεταφράζει δελτία ειδήσεων στα ισπανικά. «Ένιωθα πως το ταξίδι μου
δεν είχε τελειώσει και έτσι με έναν ακόμη θίασο πηγαίνω στη Μαδρίτη και από
εκεί στο Λονδίνο. Κάνω διάφορες δουλειές και παράλληλα σπουδάζω υποκριτική».

Στο Λονδίνο έρχεται – μέσω του θεάτρου – για πρώτη φορά σε επαφή με την
Ελλάδα: «Ανεβάσαμε τα “Κόκκινα Φανάρια” και μπορώ να πω ότι πήγε καλά», λέει.
Τελικά, από το Λονδίνο εγκαθίσταται στην Κομοτηνή και εργάζεται ως
φωτορεπόρτερ και πολιτιστικός συντάκτης στην τοπική εφημερίδα «Ο Χρόνος».
Παράλληλα, εκθέτει τις φωτογραφίες του και πέρσι βραβεύθηκε από το Ίδρυμα
Μείζονος Ελληνισμού και τη Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς ως δεύτερος καλύτερος
νέος φωτογράφος.

«Εδώ όλοι συνυπάρχουν αρμονικά»

«ΑΠΟ TA ΠΡΩΤΑ που έμαθα για την Κομοτηνή ήταν ότι υπάρχει μειονότητα.
Περίμενα ότι θα βρισκόμουν ανάμεσα σε αντιμαχόμενες κοινότητες. Όμως, πολύ
γρήγορα διαπίστωσα ότι οι χριστιανοί και οι μουσουλμάνοι ζουν πολύ ήσυχα, πολύ
ειρηνικά, συνυπάρχουν αρμονικά. Με την ίδια ευκολία που λέω “γεια σου Γιώργο”,
λέω και “γεια σου Χασάν”. Δεν ένιωσα ξένος στην Κομοτηνή».