Tι γυρεύει η αλεπού στην πόλη;

Ζουν ανάμεσά μας. Έχουν θορυβώδη σεξουαλική ζωή, αγαπούν το καλό φαγητό και
λατρεύουν τη βαβούρα της πόλης… Τι γυρεύει η αλεπού στην πόλη; Δεν ήρθαν
τόσο εκείνες σε εμάς όσο πήγαμε εμείς σε εκείνες. Μιας που συγκατοικούμε,
λοιπόν, ας γνωριστούμε.

H εξοικείωση. Μια αστική αλεπού περιμένει ήσυχα ήσυχα το Μετρό, στον σταθμό του Νιου Έλθαμ στο Λονδίνο

Το φαινόμενο δεν συμβαίνει μόνο στη Βρετανία. Ο όρος «αστικές αλεπούδες»
εισάγεται στο λεξιλόγιο ολοένα και περισσότερων χωρών της Ευρώπης και του
κόσμου. Ίσως στη Βρετανία να είναι πιο έντονο. Από ένα σύνολο 240.000
αλεπούδων, υπολογίζεται πως οι 35.000 ζουν στις πόλεις. H αστικοποίησή τους
ξεκίνησε πριν από πολλά πολλά χρόνια. Δύσκολο να πει κανείς πότε ακριβώς, αλλά
σίγουρα πριν από το 1975 – όταν ανακαλύφθηκε, σε απόσταση αναπνοής από τον
σταθμό του Βατερλώ, στο κέντρο του Λονδίνου, ένα νεκρό αλεπουδάκι. Δύσκολο,
επίσης, να πει κανείς γιατί ακριβώς. Μια σοβαρή θεωρία, πάντως, θέλει τα
αστικά κέντρα να τις «αγκάλιασαν», μεγαλώνοντας έτσι το φυσικό τους
περιβάλλον. Και οι αλεπούδες προσαρμόσθηκαν δεόντως.

Σύμφωνα με μία πρόσφατη έρευνα από το Πανεπιστήμιο του Μπρίστολ, η ζωή μιας
αστικής αλεπούς δεν διαφέρει και πάρα πολύ από τη ζωή του μέσου αστού. Της
αρέσει να εναλλάσσει ερωτικούς συντρόφους, προτιμά την υγιεινή διατροφή και
δεν αφήνει ανεκμετάλλευτη καμία ευκαιρία για έναν υπνάκο. Γενικότερα δεν
ενοχλεί τον πλησίον. Μοναδική εξαίρεση, η περασμένη, αυτή και η επόμενη
εβδομάδα. Αν ακούσεις το ερωτικό κάλεσμα μιας Vulpes Vulpes στις τρεις το πρωί
κάτω από το παράθυρό σου και δεν πεταχτείς επάνω κάτωχρος, να μου τρυπήσεις τη
μύτη.

Τρώνε τα πάντα

Την περίοδο της αναπαραγωγής, οι ενήλικες αλεπούδες δημιουργούν τις εξής
ομάδες: την αρσενική, τη θηλυκή και τις υποτελείς νεαρές αλεπούδες, που θα
βοηθήσουν αργότερα στο μεγάλωμα των μικρών. Τα αλεπουδάκια γεννιούνται τον
Μάρτιο, έπειτα από μια περίοδο κυοφορίας περίπου 53 ημερών. Περνούν ένα μήνα
σε υπόγεια λημέρια, μένουν κοντά στους γονείς τους το καλοκαίρι και το
φθινόπωρο βάζουν πλώρη για μοναχικές περιπέτειες. Το μεγαλύτερο μέρος του
χρόνου, οι ενήλικες αλεπούδες κοιμούνται την ημέρα και τριγυρνούν τη νύχτα σε
αναζήτηση φαγητού.

Όπως οι… επαρχιώτισσες εξαδέλφες τους, έτσι και οι αστικές αλεπούδες είναι
παμφάγες. Τρώνε ακριβώς τα ίδια: σκουληκαντέρες, έντομα, φρούτα που έχουν
πέσει από τα δένδρα, μικρά τρωκτικά και πουλιά. Αντίθετα με ό,τι πιστεύουν
ορισμένοι, δεν εξαρτώνται για να ζήσουν από το περιεχόμενο των κάδων
απορριμμάτων. Δεν λένε όχι, ωστόσο, σε λίγη εξερεύνηση όταν η σακούλα με τα
απορρίμματα δεν είναι καλά κλεισμένη.

ΜΥΘΟΙ KAI ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Δεν αποτελούν πηγή ασθενειών

ΜΥΘΟΙ γύρω από τις αστικές αλεπούδες κυκλοφορούν πολλοί. Ένας από τους
πλέον επίμονους είναι πως επιτίθενται στις γάτες. Ψέματα. Έχουν μια σχέση
αμοιβαίας αδιαφορίας. Ένας άλλος μύθος είναι ότι αποτελούν πηγή ασθενειών.
Όπως λένε οι ειδικοί, ο μόνος πιθανός κίνδυνος θα ήταν από τη λύσσα και – στη
Βρετανία τουλάχιστον – δεν έχει καταγραφεί καμία περίπτωση ανθρώπου που να
έχει κολλήσει λύσσα από αλεπού. Όχι ότι οι αστικές αλεπούδες δεν αρρωσταίνουν.
Επί του παρόντος, ο πληθυσμός τους στη Βρετανία δέχεται επίθεση από μια
πραγματικά δυσάρεστη ασθένεια: την ψωρίαση. Οι επιπτώσεις είναι πολλαπλά
τρομακτικές. Ένα βράδυ πριν από μερικούς μήνες, η γυναίκα και τα παιδιά μου
άκουσαν έναν θόρυβο έξω από το σπίτι μας, στο Δυτικό Λονδίνο. Άνοιξαν την
πόρτα και βρέθηκαν αντιμέτωποι με ένα ζώο που έμοιαζε να έχει βγει από την
Κόλαση του Ιερώνυμου Μπος: μια αλεπού με ελάχιστες πλέον γούνινες τούφες,
σκελετωμένη και προφανώς απελπισμένη. H θεραπεία της ψωρίασης στις αστικές
αλεπούδες είναι δύσκολο έργο, μια και χρειάζονται δύο ενέσεις, η δεύτερη πολύ
μετά την πρώτη. Δεν υπάρχει ο παραμικρός κίνδυνος για τον άνθρωπο. Σε γενικές
γραμμές, οι αστικές αλεπούδες είναι υπέροχα ζώα και οι περισσότεροι
ενθουσιαζόμαστε στο θέαμά τους. Αν έλειπε κι αυτό το ανατριχιαστικό σεξουαλικό
κάλεσμα-ουρλιαχτό στη μέση της νύχτας…

Επιμέλεια: Κίττυ Ξενάκη