ΓHΠEΔOΓPAΦIEΣ

αντί για μπάλα, είναι ο καιρός των ιστοριών στο ελληνικό Πρωτάθλημα. Ας πούμε
σήμερα άλλη μία. Εντελώς αληθινή, και ας αρχίζει σαν παραμύθι.

Πρωταγωνιστής είναι ο Λύκος. H πονηριά και η εξυπνάδα του περισσότερο
ταιριάζουν σε αλεπού, από το γένος του όμως κρατάει την αίσθηση και την ανάγκη
της περιπέτειας και την ικανότητα να δαγκώνει όταν πρέπει. Ο Λύκος αυτός, ενώ
στην πραγματικότητα ήταν συλλέκτης συγκινήσεων, είχε γίνει διάσημος ως
δικηγόρος. Πολλά «βαριά» ονόματα του ζωικού βασιλείου είχαν περάσει από το
γραφείο του, που ήταν διακοσμημένο, από τοίχο σε τοίχο, με φωτογραφίες του από
δίκες, δεξιώσεις και συνεντεύξεις σε εφημερίδες. Τι γινόταν στις δίκες είχε
λιγότερη σημασία για τον Λύκο, αλλά και για την κοινωνία στην οποία ζούσε, από
το τι λεγόταν και γραφόταν για τις δίκες, ιδίως μάλιστα για την παρουσία του
Λύκου σε αυτές. H λάμψη – στ’ αλήθεια – δεν του ‘λειπε: μπορούσε να μιλάει για
τα πάντα, αλλά και να κάνει σχεδόν τα πάντα, από γάμους με τα ωραιότερα ελάφια
μέχρι επιτυχημένες επελάσεις στην πολιτική σκηνή του δάσους. Εδώ μπαίνει και
το ποδόσφαιρο – και αρχίζει ουσιαστικά η ιστορία μας. Γιατί ανάμεσα σε αυτά με
τα οποία ασχολιόταν ο Λύκος, ήταν και το ποδόσφαιρο και μάλιστα όχι ουδέτερα:
η τάση του να δοκιμάζει τα πάντα, τον είχε κάνει από μικρό να τσιμπήσει
τριφύλλι και από τότε δεν ξεκόλλησε.

Πώς τώρα, από χόμπι, αποφάσισε να κάνει το ποδόσφαιρο επάγγελμα, είναι κάτι
που ίσως μπορούμε να μαντέψουμε. Ο Λύκος, είναι γνωστό ότι μισούσε τα
κουτάκια: όταν οι σοφοί νομοθέτες του δάσους τού είπαν να διαλέξει ανάμεσα στα
κοινά (που δεν του έπαιρναν πολύ χρόνο) και τη δικηγορία (που, αν είσαι
έξυπνος, δεν χρειάζεται πολύ χρόνο), αυτός αρνήθηκε να διαλέξει και έτσι
αποχαιρέτησε τα κοινά. Όταν όμως το πρώην κόμμα του κέρδισε τις εκλογές, ο
Λύκος γέμισε… προτάσεις. Να ξενιτευτεί στο μεγαλύτερο δάσος δεν ήθελε, και
ας ήταν εκεί τα πρόβατα παχύτερα· να κυβερνήσει μάλλον δεν τον βόλευε, γιατί
θα αναγκαζόταν να αφήσει άλλες απολαύσεις. Τότε του ήρθε η μεγαλοφυής σύλληψη:
θα έσωζε το αγαπημένο του ποδόσφαιρο, αναβαθμίζοντας παράλληλα και τον
αγαπημένο του εαυτό. Ένα πρόβλημα, μόνο, φαινόταν να υπάρχει: για να επιτύχει,
έπρεπε να παίξει με όλες τις παρατάξεις και όλες τις ομάδες, αλλά αυτός μέχρι
τώρα είχε ταυτιστεί με μία παράταξη και μία ομάδα.

Σε δύο γρήγορες κινήσεις φάνηκε όλη η μαγκιά του Λύκου. Φρόντισε να εκλεγεί
χωρίς αντίπαλο, αλλά έκανε αντιπρόεδρο τον κυριότερο αντίπαλο της παράταξης
που τον στήριζε. Και κυρίως, ο αιώνιος αντίπαλος της ομάδας της καρδιάς του
φώναζε ότι είχε πέσει θύμα δίωξης και σκευωρίας. Ποια καλύτερη ευκαιρία, να
θυμηθεί ότι υπήρξε δικηγόρος και να γίνει διαπρύσιος πολέμιος της αδικίας και
υπερασπιστής των αδικημένων, οι οποίοι – ασήμαντη λεπτομέρεια – τύχαινε να
είναι οι πιο ισχυροί του χώρου; Με τη δικαίωσή τους, ο Λύκος πρώτος
δικαιώθηκε.

Κι έτσι, δεν χρειάστηκε να χυθεί αίμα για να μάθουμε ότι το αίμα του Λύκου
έχει ρέζους θετικό. Το καλό του ποδοσφαίρου μας είναι, βέβαια, άλλη ιστορία.