[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

H λίστα, της λίστας, τη λίστα, ω λίστα. Οι λίστες, των λιστών (ενίοτε και με
ήτα), τις λίστες, ω λίστες. Οι λίστες, οι λίσταρχοι, οι λιστομάχοι, και οι
λιστομπλεγμένοι. Και οι κήνσορες. Ω ναι, αυτό το ιδιοφυές είδος της
δημοσιογραφίας που έχει απωθημένο που δεν ασκεί καθήκοντα εισαγγελέα επ’
ακροατηρίω, και βάλλει κατά πάντων. Αθώων και «ενόχων». Και εκδίδει αποφάσεις.
Καταδικαστικές. Με ρομφαία φοβερή. Οι λίστες, οι λίσταρχοι, οι λιστομάχοι, οι
λιστομπλεγμένοι, οι κήνσορες και η κυβέρνηση. «Λίσταρχοι και παλικάρια γίνανε
μαλλιά κουβάρια». Το απόλυτο χάος. Και ο ορισμός της παρακμής ενός συστήματος
εξουσίας που τάχα μου και δήθεν επιδιώκει την κάθαρση σε όλες τις εκφάνσεις
της δημόσιας ζωής αλλά το μόνο που έχει στο μυαλό του είναι το πώς θα λασπώσει
ανθρώπους και συνειδήσεις. Για να κερδίσει πολύτιμο πολιτικό χρόνο. Γιατί,
όπως λέει κι ο Σαββόπουλος (γεια σου Διονύση), «το χειμώνα ετούτο άμα τον
πηδήσαμε, γι’ άλλα δέκα χρόνια, άιντε καθαρίσαμε»…

Ταχύτητα χελώνας

Εύκολο είναι να «πηδήσουμε» τούτο τον χειμώνα; Μμμμ, όχι και τόσο. Δύσκολο.
Πολύ δύσκολο. Αγρότες, δημόσιοι υπάλληλοι, ιδιωτικοί υπάλληλοι, συνταξιούχοι,
μικρομεσαίοι, με κάτι μούτρα μέχρι το πάτωμα, κι από κοντά οι βιομήχανοι. Που
βρίζουν κι αυτοί. Γιατί «δεν προχωράει τίποτε». Γιατί «το κυβερνητικό έργο
κινείται με ταχύτητα υπέργηρης χελώνας». Γιατί «δεν υπογράφεται μια απόφαση».
Γιατί «μερικοί δείχνουν πιο κουρασμένοι κι από σεβαστό απόμαχο της ζωής».
Γιατί… γιατί… Μα γιατί τα λένε σ’ εμάς; Εκείνοι τριγύρναγαν – θα το ξεχάσω
εγώ αυτό; – με τις γαλάζιες σημαίες αναπεπταμένες Μάρτη μήνα (πέρσι) στους
δρόμους της Αθήνας, πάνω στα σκούρα τσερόκι του αγώνα. Και φώναζαν «αλλαγή,
αλλαγή»! Τη μαγάρισαν τη λέξη…

Ας πρόσεχες

Τη λέξη τη μαγάρισαν, αλλά αυτό λίγη σημασία έχει. Το κακό είναι ότι μας
φόρτωσαν μια κυβέρνηση που δεν είναι μόνο ότι δεν ξέρει (να λειτουργήσει το
κράτος), είναι και το ότι δεν μπορεί. Αλλά δυστυχώς με την κάλπη, συμβαίνει
ό,τι και με το ταμείο: «μετά την απομάκρυνσιν ουδέν λάθος αναγνωρίζεται»! Το
δυστύχημα είναι ότι αυτό θα το βρεις κρεμασμένο πάνω από το οποιοδήποτε
ταμείο, ακόμη και απομακρυσμένης ΔΟΕ, αλλά δεν θα το βρεις πάνω από καμιά
κάλπη! Περιμένει ο άλλος στην ουρά για να ψηφίσει, κοιτάζει τον τοίχο
απέναντι, αποχαυνώνεται, και μετά πάει και ψηφίζει Νέα Δημοκρατία. Θα τον
λυπηθώ για όσα τραβάει τώρα; Όχι, δεν θα τον λυπηθώ. Ας πρόσεχες, φίλτατε, ας
πρόσεχες. Τώρα θα τους λουστούμε μαζί…

Εξαπατημένοι

Το παράδειγμα με τους αδιόριστους – συμβασιούχους σάς το έχω πει; Παρασκευή 5
Μαρτίου, βράδυ στο Πεδίον του Άρεως, γίνεται η κεντρική συγκέντρωση του ΠΑΣΟΚ,
για να μιλήσει ο Γιώργος. Υπάρχουν δυο προσυγκεντρώσεις για τους
συμβασιούχους. Μία στην Ομόνοια και μία στην πλατεία Κάνιγγος. Φτάνει η ώρα
της συγκέντρωσης και δεν προσέρχεται σχεδόν κανείς. Πέντε-δέκα άτομα. Δεν
βρίσκονται άνθρωποι, ούτε για να κρατήσουν τα πανό. Μερικοί σηκώνουν ένα πανό
στην Ομόνοια, και κάποιοι άλλοι ένα άλλο στην Κάνιγγος. Οι του Οργανωτικού του
ΠΑΣΟΚ τραβάνε τα μαλλιά τους. Ψάχνονται να βρουν τι δεν πήγε σωστά. Περίμεναν
4.000-5.000 άτομα, δεν εμφανίστηκαν ούτε δέκα μετρημένα. Οι άλλοι, όπως και η
συντριπτική πλειονότητα των συμβασιούχων, προτίμησε να μείνει σπίτι. Δυο μέρες
μετά, την Κυριακή, πήγαν όλοι και ψήφισαν μονοκούκι Καραμανλή και Νέα
Δημοκρατία, που τους είχε τάξει μονιμοποίηση. Τώρα, δέκα μήνες μετά, εκτός από
αδιόριστοι, νιώθουν και εξαπατημένοι. Αλλά περίπτωση να πάρουν την ψήφο τους
πίσω, δεν υπάρχει…

«Κοψοχέρης»

Τι ψάχνω να βρω κι εγώ, ε; Αυτές είναι περασμένες ιστορίες (διηγώντας τες να
κλαις), και δεν είναι για να τις θυμάσαι. Κι όμως, καλό είναι να θυμόμαστε.
Γιατί ποτέ δεν ξέρεις πότε μπορεί να σου προκύψουν κάλπες. Έτσι όπως τα ‘χει
κάνει η κυβέρνηση, και με τον Καραμανλή σε φάση «αφήστε με γιατί είμαι πολύ
κουρασμένος» (από την απραξία), είναι πολύ πιθανόν να μην αντέξει το κάρο, και
να καταφύγει σε εκλογές. Στα εύκολα. Με τη λογική ότι το ΠΑΣΟΚ δεν είναι σε
καλή κατάσταση, κάνω εκλογές για να τους πιάσω στον ύπνο, και να κερδίσω
περίπατο. H άλλη περίπτωση, που κυκλοφορεί, είναι ότι ο K. Καραμανλής θα πάει
όπως όπως ώς τον Οκτώβριο του 2006, και μετά θα κάνει εκλογές μαζί με τις
δημοτικές. Για να εκφραστεί λέει η δυσαρέσκεια του κόσμου στην κάλπη των
δημοτικών και νομαρχιακών εκλογών και να μπορέσει η Νέα Δημοκρατία να
ξανακερδίσει την πλειοψηφία (και την εξουσία). Ωραίο μου ακούγεται, αλλά
ποιος… παραδοσιακός «κοψοχέρης» θα ξανακάνει το λάθος;

XYTA στη Δωδώνη

Λάθη ένα σωρό. «Πήραμε τη ζωή μας λάθος κι αλλάξαμε ζωή» – πόσες φορές δεν το
‘χουμε τραγουδήσει – και ο υποφαινόμενος πολλές. Όμως, κάποια στιγμή τα λάθη
πρέπει να γίνονται εμπειρία ζωής. Να διορθώνεσαι. Να γίνεσαι καλύτερος και να
μην ξαναπέφτεις στα ίδια λάθη. Αλλιώς δεν κάνουμε τίποτε. Δεν έχει νόημα η
επανάληψη των λαθών, διότι όταν το λάθος επαναλαμβάνεται, δύο τινά συμβαίνουν:
ή είσαι επιρρεπής στο δις εξαμαρτείν… ή κάποιο λάκκο έχει η φάβα που…
σπέρνεις. Ο περιφερειάρχης Ηπείρου – Πανοζάχος ονόματι – δεν ξέρω σε ποια
κατηγορία ανήκει. Αλλά αυτή την επιμονή του να φτιάξει XYTA κοντά στο αρχαίο
θέατρο της Δωδώνης, δεν έχει προηγούμενο. Ιδιαίτερα μάλιστα όταν ο ίδιος ο
υπουργός Εσωτερικών, ο Πρ. Παυλόπουλος, επιδεικνύοντας αυξημένη ευαισθησία,
του σύστησε να αφαιρέσει τη Δωδώνη από τις υποψήφιες περιοχές για την
εγκατάσταση του XYTA. Γιατί επιμένει άραγε;

KAI TO ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Με το μαύρο χρήμα μεταξύ πολιτικής και MME, ποιος θα ασχοληθεί;

H αρένα διψάει για αίμα και η κυβέρνηση που έχει ανοίξει ταυτόχρονα πέντε
θέματα – όσες και οι κοινωνικές ομάδες που θέλει να τις ρίξει στο μέσον για να
τις κατασπαράξουν τα θηρία – κάνει ό,τι μπορεί για να την ικανοποιήσει. Ποιες
είναι οι ομάδες; Δημοσιογράφοι, δικαστές, γιατροί, εκδότες, κατασκευαστές.
Αφού λοιπόν το θέλει, να συνεισφέρουμε κι εμείς σε ό,τι αφορά τους
δημοσιογράφους – με τους άλλους «καθαρίζει» ο Μάκης. H κυβέρνηση λέει ότι δεν
βρήκε στοιχεία για μυστικά κονδύλια, και μάλλον λέει αλήθεια. Πρώτον γιατί οι
αποδείξεις καταστρέφονται αμέσως μετά την επίδοση του ποσού, και δεύτερον
γιατί τώρα είναι μάλλον δύσκολο να δοθούν χρήματα από τα τρία υπουργεία που
χειρίζονται τέτοια κονδύλια (Εξωτερικών, Άμυνας, Δημόσιας Τάξης). Όμως με το
μαύρο χρήμα που διακινείται, μεταξύ πολιτικής και MME, ποιος θα ασχοληθεί;
Μαύρο χρήμα, σε όλες του τις εκδοχές. Και δεν εννοώ μόνο χρήματα. Εννοώ
πληρωμές και σε είδος. Παράδειγμα: είμαι πολιτικός, έχω φίλο επιχειρηματία
εισαγωγέα αυτοκινήτων. Θέλω να χρηματίσω τον τάδε δημοσιογράφο. Τι κάνω; Με
«χορηγό» τον επιχειρηματία, ο λαδωμένος δημοσιογράφος παίρνει αυτοκίνητο λουξ
δωρεάν (δεν λέω μάρκα Μερτσέντες ας πούμε, για να μη μυγιαστεί κανένας) και
κόβει βόλτες στο Σύνταγμα να τον βλέπουμε οι «συνάδελφοι» και να αναρωτιόμαστε
για τη γρήγορη ανέλιξή του. Αυτόν δεν θα τον εντοπίσει κανείς; Όχι. Γιατί και
η ΕΣΗΕΑ πέφτει στην παγίδα της κυβέρνησης να ασχολείται με τους
απασχολουμένους στο Δημόσιο, που το δηλώνουν ευκρινώς στη φορολογική τους
δήλωση, λες και εκεί είναι το πρόβλημα…