ANAΛΩΣIMA Mαγαζιά ξενοίκιαστα

Όταν τα έφτιαχναν και τα έκλειναν με τζάμι, ονειρεύονταν για το καθένα φώτα,
ράφια, εμπόρευμα, κίνηση, καθημερινό ξεσκόνισμα και το νοίκι να τρέχει. Να
τρέχει διαρκώς, να εξασφαλίζει τον ιδιοκτήτη, τα παιδιά, τα εγγόνια. Νοίκια
γερά, από μικρές τρυπούλες αλλά, βλέπεις, ήταν καταστήματα. Τρία μαγαζιά ανά
πολυκατοικία, πέντε, δέκα. Κάποια στιγμή κάτι ειπώθηκε για χώρους στάθμευσης
στα ισόγεια, ξεσηκώ-θηκαν οι μικροει-σοδημα-τίες, οι μεσαίοι και οι μεγάλοι.
Και δώσ’ του μαγαζιά, προίκα στην κόρη, συμπλήρωμα στη σύνταξη, με το τίποτα,
ένα μεγάλο τζάμι, άβαφοι τοίχοι, τουαλέτα σπάνια. Μέχρι να καταλάβουν ότι
επήλθε κορεσμός, γέμισε ο τόπος. Και μένουν βέβαια ξενοίκιαστα, πόσα να
δουλέψουν, όταν σε κάθε τετράγωνο με παλιές πολυκατοικίες υπάρχουν είκοσι;
Σκονίζονται τα τζάμια, κι είναι σκέτη θλίψη και παρακμή οι άδειοι χώροι, και
ενίοτε πιάνουν φωτιά από ξεχασμένα υλικά, έρχονται και τ’ ανοίγουν οι
πυροσβέστες, μένουν μετά εκτεθειμένα, βρωμερά και τρισάθλια, τη στιγμή που
ασφυκτιούμε για χώρο. Κάτω έχουν μωσαϊκό, στους τοίχους σοβά σκέτο, τα τζάμια
τους είναι φτηνά, είναι να απορείς πώς περιμένουν οι ιδιοκτήτες τους να έχουν
κέρδος από αυτά τα ακίνητα, τα ακινητοποιημένα στη δεκαετία του ’70. Για να
γίνουν ελκυστικά, να μπει άνθρωπος μέσα, θα χρειαζόταν επένδυση εκατομμυρίων.
Μέχρι να ανοίξουν εκεί τα κινέζικα εστιατόρια των ονείρων μου ή μέχρι να τα
πάρει ο Δήμος να τα κάνει, ξέρω γω, περίπτερα, βιβλιοθηκούλες δανειστικές ή
χώρους για παγκάκια δίπλα στις στάσεις λεωφορείων (δεν μπορεί, δεν μπορεί,
πρέπει να εμπιστεύομαι κάτι σ’ αυτό τον κόσμο, τους Κινέζους και τον Δήμο
τουλάχιστον), θα πρέπει να ζούμε μαζί με τα φαντάσματα των τόσο ταπεινών
κάποτε κοινωνικών φιλοδοξιών αυτής της πόλης, των τόσων ματαιωμένων συναλλαγών μας.