ΓNΩMH Θλίψη στη Θεσσαλονίκη

Συγκεντρώσεις, συνεδριάσεις, συλλαλητήρια, διαβουλεύσεις κόντρα διαβουλεύσεων,
διαμαρτυρίες και γκρίνια. Μπορεί οι ομάδες ποδοσφαίρου της Θεσσαλονίκης να μην
παρουσιάζουν κάτι καλό όσον αφορά την εικόνα τους μέσα στα γήπεδα, αλλά δεν
περνάει μέρα που να μην έχει κάτι όσον αφορά την κινητικότητα εξωδιοικητικών,
παραγόντων και φιλάθλων. Αυτό δηλώνει ένα πράγμα: ότι στο ποδοσφαιρικό
στρατόπεδο της Θεσσαλονίκης αυτή τη στιγμή υπάρχει μόνο γκρίνια, μιζέρια και
απροθυμία από τους ισχυρούς οικονομικά παράγοντες της πόλης να ασχοληθούν με
το άθλημα.

Ο Άρης έχει υπαχθεί στο άρθρο 44 εδώ και μήνες. Είναι ελκυστικός
επιχειρηματικά, αλλά εκτός από τον Γιάννη Παπαηλιόπουλο και κάποιους Ιταλούς
αγνώστων λοιπών στοιχείων, ουδείς ενδιαφέρθηκε να αγοράσει την ομάδα. Ο
Γιάννης Γούμενος επικοινωνεί συνεχώς με επιχειρηματίες που έχουν οικονομική
δυνατότητα να πάρουν τον ΠΑΟΚ, οι απαντήσεις που παίρνει όμως είναι αρνητικές.
Στον Ηρακλή μια από τα ίδια, με τον Γιώργο Σπανουδάκη να εγκαταλείπει την
ομάδα και κανένας να μην ενδιαφέρεται να την πάρει. Στην Καλαμαριά ο
μεγαλομέτοχος θεωρείται ανεπιθύμητος, αλλά αν φύγει από την ομάδα δεν
πρόκειται να έρθει κανένας στη θέση του.

Κατά τα άλλα, από το ποδόσφαιρο μπορεί κάποιος να διαφημιστεί, να γίνει
γνωστός και να αποκτήσει δύναμη. Μήπως, τελικά, αυτό αποτελεί μύθο; Μήπως,
έτσι όπως είναι φτιαγμένες οι Ποδοσφαιρικές Ανώνυμες Εταιρείες της
Θεσσαλονίκης, η ενασχόληση μαζί τους αποτελεί δυσφήμηση αντί για διαφήμιση;