TPITH AΠOΨH Kόκκοι άμμου

Φρόνιμα και ταπεινά

μπήκαμε στο μακρινό μας μέλλον

σαν αρχαιολόγοι που μπαίνουν πανευτυχείς

σε χώρο ιστορικό με πλήθος σπαραγμάτων

K. Καλαπανίδα, Αναίρεση καλολογίας

Ζούμε στην περίοδο των αντι-πολιτεύσεων. H Ελλάδα δεν πορεύεται σύμφωνα με μια
γραμμή πλεύσης που έχει χαράξει η κυβέρνηση, αλλά με βάση τον νόμο της
αυτοματοποιημένης ισορροπίας, η οποία επιτυγχάνεται από την ταυτόχρονη
(αντίθετης όμως φοράς) κίνηση των εσω-κομματικών ταλαντώσεων των δύο μεγάλων
παρατάξεων. Έτσι η μεν κυβέρνηση αντιπολιτεύεται τις προεκλογικές της
εξαγγελίες και την αντιπολίτευση του ΠΑΣΟΚ, το δε ΠΑΣΟΚ αντιπολιτεύεται την
πρόσφατη σημιτική διακυβέρνηση και την αντιπολίτευση του παλαιού
ανδρεο-παπανδρεϊκού μπλοκ, ενώ και οι δύο μαζί (N.Δ. και ΠΑΣΟΚ)
αντιπολιτεύονται τους εσωτερικούς τους εχθρούς, οι οποίοι αντιπολιτεύονται
τους νυν αρχηγούς και τις ηγετικές ομάδες κ.ο.κ.

Μοιάζει σαν να μη μπορεί αυτή η χώρα να κυβερνηθεί από ένα κόμμα (αλλά να
χρειάζεται την «ιδιότυπη» αυτή σύμ-πραξη εξισορρόπησης) ή σαν να βρίσκονται
αρκετοί πολιτικοί σε λάθος στρατόπεδα και με αυτούς τους σπασμούς να
προσπαθούν να επανέλθουν στον «φυσικό τους χώρο».

Ώρες ώρες δεν καταλαβαίνεις ποιος εξαγγέλλει και ποιος εφαρμόζει, ποιος
αμφισβητεί και ποιος υπονομεύει, ποιος είναι δεξιός και ποιος είναι
δεξιότερος.

H N.Δ. οφείλει να συνειδητοποιήσει ότι έχοντας κερδίσει τις εκλογές λόγω των
«εγκλημάτων» του ΠΑΣΟΚ εάν δεν τα διορθώσει εντός ευλόγου χρονικού διαστήματος
(το οποίο ήδη εξαντλείται) τότε καθίσταται συνένοχος (διά πράξεων ή διά
παραλείψεων). Για να είμαι ειλικρινής, δεν έχω αντιληφθεί πότε και πώς
διορθώνονται τα κακώς κείμενα στην Παιδεία, στη Δικαιοσύνη, στη Δημόσια Τάξη
κ.λπ. Εάν συνεχίσουν έτσι, τότε θα πρέπει η κυβέρνηση είτε να δηλώσει αδυναμία
και ανικανότητα στην αλλαγή των πραγμάτων είτε να παραδεχθεί ότι η κατάσταση
την οποία παρέλαβε δεν ήταν τόσο κακή είτε (και το χειρότερο) να αποδειχθεί
περίτρανα ότι N.Δ. και ΠΑΣΟΚ τελικά έχουν την ίδια πολιτική (η οποία ασκείται
από «διαφορετικής κοπής» πρόσωπα, γι’ αυτό και αλληλο-συμπληρώνονται).

Το ΠΑΣΟΚ από την άλλη, έχοντας χάσει τις εκλογές και λόγω της φαυλότητας και
της αλαζονείας πολλών πρωτοκλασάτων στελεχών (και των χιλιάδων
παρακοιμώμενων), δεν μπορεί να στελεχώνεται και πάλι με άτομα που έχουν
«δείξει πώς πολιτεύονται», αλλά σ’ αυτήν τη φάση απλώς αλλάζουν στυλ. Αλήθεια,
ο στενός κύκλος τών περί τον Γιώργο πανεπιστημιακών τι ακριβώς έκανε τα 20
χρόνια που κυβερνούσε το ΠΑΣΟΚ; Ήταν στην απ’ έξω και τώρα βρίσκουν την
ευκαιρία να ξεδιπλώσουν το πολιτικό τους ταλέντο ή ήταν πολλαπλώς (και
ποικιλοτρόπως) μέσα στον ιστό της εξουσίας και τώρα χρησιμοποιούν άλλη γλώσσα;
Και τελικά – στον χώρο της πολιτικής – «πόσες γλώσσες» ξέρουν και μιλάνε οι
εσαεί (εν)δοτ(ικ)οί, αυτοί που πάντα διορίζονται από κάποιον και φτιάχνουν το
image τους μέσα από το παζλ των διαφορετικών προσωπείων;

Ένα ΠΑΣΟΚ με διαρκώς αμφισβητούμενο αρχηγό, χωρίς νομιμοποιημένη και αποδεκτή
ηγετική ομάδα, με θολή ιδεολογία και κατά περίσταση πολιτικές θέσεις και με
πρόσωπα ιδιοτελούς λειτουργίας, να μην περιμένει να πέσει η N.Δ. ως ώριμο
φρούτο μέσα σ’ έναν χρόνο ή μέσα σε μια τετραετία.

Όσο για την εσωκομματική αντιπολίτευση στα δύο κόμματα, τη μεν ΔΑΚΕ την
καταλαβαίνω αφού ζητάει μερτικό στην εξουσία, τη δε ΠΑΣΟΚική μιζέρια δεν την
κατανοώ, διότι μερτικό στην ήττα δεν αναζητείται (όταν μάλιστα κριτικάρεις
τους άλλους και όχι και το δικό σου στρατόπεδο).

Συνοψίζω: Έχουμε τη N.Δ. χωρίς ρότα πορείας σταθερή και με έντονα συμπτώματα
ασυνεννοησίας και τυχοδιωκτισμού και έχουμε και το ΠΑΣΟΚ με χαλασμένη παλιά
πυξίδα και με πλήρωμα από αμούστακο μέχρι απείθαρχο.

Νιώθει κανείς ασφαλής σ’ ένα τέτοιο καράβι; Σε κόκκους κινούμενης άμμου;

ΥΓ: Μήπως το σύνθημα «Γιώργο, άλλαξέ τα όλα» σημαίνει και ότι πρέπει ν’
αλλάξει και ο ίδιος ως προς τα κριτήρια με τα οποία επιλέγει τους άμεσους
συνεργάτες του;

O Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής της Εγκληματολογίας στο Τμήμα
Επικοινωνίας και MME στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.