Διαστάσεις Ένας θαυμαστής της Ουμ Kαλσούμ

Ένας αδιάκοπος μελετητής, που το 1982 αναγορεύτηκε διδάκτορας στην Ιστορία
από το Ινστιτούτο Οριενταλισμού της Μόσχας, αλλά και ένας φανατικός οπαδός της
Ουμ Καλσούμ: αυτός είναι ο νέος ηγέτης των Παλαιστινίων.

Μαζική συμμετοχή: υποστηρικτές του Μαχμούντ Αμπάς πανηγυρίζουν προκαταβολικά

Στη σύντομη πρωθυπουργική του θητεία, την άνοιξη του 2003, ο Μαχμούντ Αμπάς
προδόθηκε από όλες τις πλευρές. Από τον Αραφάτ, ο οποίος αρνήθηκε να του
μεταβιβάσει εξουσίες στον τομέα της ασφάλειας. Από τον Σαρόν, που όχι μόνο δεν
έκανε καμιά κίνηση καλής θέλησης, αλλά απεναντίας συνέχισε τις επιλεκτικές
δολοφονίες Παλαιστινίων ηγετών. Από την αμερικανική κυβέρνηση, που δεν άσκησε
καμιά πίεση στους Ισραηλινούς για την επανάληψη των ειρηνευτικών
διαπραγματεύσεων. Και από τους ενόπλους της Φατάχ, που οδήγησαν τελικά στην
παραίτησή του. Σήμερα, τα πράγματα είναι αρκετά διαφορετικά. Ο Αραφάτ δεν
υπάρχει πια, ο Αμπάς είναι δημοκρατικά εκλεγμένος και η Ευρώπη δείχνει
αποφασισμένη να εργαστεί για μια λύση.

Για να σταθεί όμως ο νέος πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής στο ύψος των
περιστάσεων, επισημαίνει ο Αφίφ Λαχντάρ στην αραβική ιστοσελίδα Elaph (www.elaph.com), πρέπει να εκπληρώσει τέσσερις
προϋποθέσεις.

1) Να αποδειχθεί αξιόπιστος: μια υπόσχεση που δίνεται στο περιθώριο
μιας διαπραγμάτευσης είναι ισοδύναμη με όρκο τιμής και δεν παραβιάζεται σε
καμιά περίπτωση. H μυθομανία, από την οποία έπασχε ο Αραφάτ, είναι ασυμβίβαστη
με μια ορθή διακυβέρνηση.

2) Να ενθαρρύνει τη συμμετοχή των συμβούλων του, αλλά και των πολιτικών
θεσμών, στη λήψη των αποφάσεων. Οι επιλογές του Αραφάτ ήταν προϊόν της
διάθεσής του και συχνά αποδείχθηκαν καταστροφικές για τους Παλαιστίνιους. Ένας
από τους συμβούλους του, ο Μπασάμ Αμπού Σερίφ, αποκαλύπτει ότι ο πρώην ηγέτης
της ΟΑΠ είχε ενθουσιαστεί με την ήττα του Μπαράκ και την εκλογή του Σαρόν,
θεωρώντας ότι η εξέλιξη αυτή θα οδηγούσε αργά ή γρήγορα σε επέμβαση της
διεθνούς κοινότητας που θα απάλλασσε τον ίδιο από την υποχρέωση να
διαπραγματευτεί με το Ισραήλ. H συνέχεια είναι γνωστή και τραγική.

3) Να επιδείξει πολιτικό θάρρος, λέγοντας στον παλαιστινιακό λαό τα
πράγματα με τ’ όνομά τους. Ήδη, ο Αμπού Μάζεν έχει αντικαταστήσει το περίφημο
«δικαίωμα επιστροφής» (των Παλαιστινίων προσφύγων) με τον όρο «δίκαιη λύση του
προβλήματος των προσφύγων με τη συμφωνία των δύο πλευρών», ενώ έχει ενταφιάσει
και μια άλλη λέξη που τόσο αγαπούσε ο προκάτοχός του: thawabet, που σημαίνει
«αμετακίνητα ζητήματα», θέσεις δηλαδή όπου οι Παλαιστίνιοι δεν είναι
διατεθειμένοι να κάνουν καμιά παραχώρηση.

4) Να δώσει τέλος στις ενδοπαλαιστινιακές διχόνοιες. Για τις
περιφερειακές και δυτικές πρωτεύουσες, η νέα Παλαιστινιακή Αρχή αποτελεί ένα
είδος εργαστηρίου για το μελλοντικό παλαιστινιακό κράτος. Αν βυθιστεί στο
χάος, η συγκρότηση αυτού του κράτους θα παραπεμφθεί στις καλένδες. Και το
Ισραήλ θα είναι ελεύθερο να συνεχίσει το σύγχρονο απαρτχάιντ του.