ANAΛΩΣIMA H μαγεία του χιονιού

Είναι κρίμα που έλειπε ένας σκηνοθέτης, ένας κάμεραμαν, κάποιος τέλος πάντων
να απαθανατίζει τις συνεχείς πτώσεις ασχέτων στα τρία σκαλιά της παράγκας
ενοικιάσεων χιονοδρομικού εξοπλισμού, στις Αγριόλευκες Πηλίου. Κάποιος να
κάθεται σε μια γωνιά και να τους βλέπει, όλους τους συνοδούς παιδιών που
έφταναν μέχρις εκεί βαρυγγωμώντας ελαφρώς, έχοντας με δυσκολία ανέβει κάμποσα
μέτρα ανηφόρας σκεπασμένα με χιόνι. Να λένε, επιτέλους φτάσαμε, τέλειωσαν τα
βάσανά μας, θα πληρώσουμε κάτι παραπάνω για τις βρεγμένες και φθαρμένες
ειδικές μπότες, αλλά μετά θα μπούμε στο σαλέ (υγρό και κρύο, αλλά με ελβετικό
όνομα που ανακαλεί θαλπωρή) και θα αφήσουμε μόνα τους τα παιδιά στις γλίστρες.
Και πάνω εκεί, βάζοντας το πόδι στο σκαλοπάτι, μπαμ, να σκάνε σαν καρπούζια οι
κακόμοιροι στο παγωμένο χιόνι, με τα ακατάλληλα παπούτσια τους, τα ακατάλληλα
παντελόνια τους, τα ακατάλληλα σώματά τους. Κάθε γενιά έχει το χάσμα που της
αξίζει με την επόμενη· η δική μας έχει το χάσμα του σκι. Καλά να πάθει,
υπήρχαν ανέκαθεν τα χιόνια στα βουνά· μάλιστα, τότε ήταν περισσότερα. Γιατί
δεν έσπευδε να μάθει σκι προτού αποκτήσει παιδιά, να αντιμετωπίζει τις
κακουχίες με κέφι και γλέντι; Αν το σκεφείς, πόσα χιονισμένα βουνά έχει η
Ελλάδα, είναι τρελό να έχει μείνει τόσο ανεκπαίδευτη. Σαν χαζή, μάθαινε
ποδήλατο και τώρα υπάρχουν περισσότερες πίστες σκι από ποδηλατόδρομους. Και
καλά όλα αυτά, αλλά ο τύπος που ζει ενοικιάζοντας τα σκι, να μην μπορεί να
πάρει ένα φτυάρι να καθαρίσει τον πάγο από τα σκαλοπάτια του; Μετά, όμως, πώς
θα διασκέδαζε με το χάσμα των γενεών; Και με τον τρόπο που η προηγούμενη γενιά
σωριάζεται εντός του;