Διαστάσεις Οι φανατικοί πέρασαν υπέροχα

«Το 2004 ήταν μια χρονιά φανατισμών, τόσο κοσμικών όσο και θρησκευτικών. Σε
όποιο στρατόπεδο και αν ανήκουν, οι φανατικοί πέρασαν υπέροχα».

Τζορτζ Μπους – Κοντολίζα Ράις. Όπως τα μουσουλμανικά κινήματα εμπνέονται από έναν συνδυασμό εθνικισμού και θρησκείας, η Ουάσιγκτον εμπνέεται από τον φόβο και την ιδεολογία…

Ο απολογισμός που κάνει για τη χρονιά που μόλις αποχαιρετήσαμε ο γνωστός
αρθρογράφος Γουίλιαμ Πφαφ στην «Ιντερνάσιοναλ Χέραλντ Τρίμπιουν» δεν είναι
θετικός. Τοποθετεί την εποχή μας στον «αστερισμό» του εξτρεμισμού και
σημειώνει πως στη διάρκεια του 2004 ο φανατισμός λειτούργησε ως κινητήρια
δύναμη στη Μέση Ανατολή, πυροδοτώντας διαμάχες ανάμεσα στους εβραίους και τους
μουσουλμάνους, ανάμεσα στους μουσουλμάνους τους ίδιους εκεί και αλλού, καθώς
και ανάμεσα στους μουσουλμάνους από τη μία πλευρά και τους Αμερικανούς και
τους συμμάχους τους από την άλλη».

Για τον Γουίλιαμ Πφαφ, ο εξτρεμισμός εντοπίζεται σε όλες τις πλευρές, απλώς με
διαφορετική μορφή. «H Αλ Κάιντα, οι Ταλιμπάν και οι ουαχαμπίτες
φονταμενταλιστές είναι αποφασισμένοι να εκδιώξουν τη δυτική επιρροή από τις
κοινωνίες τους. H Ουάσιγκτον δηλώνει εξίσου αποφασισμένη να συνθλίψει τη
μουσουλμανική τρομοκρατία και να εγκαθιδρύσει στη «νέα Μέση Ανατολή» μια
κοσμική δημοκρατία. Τα μουσουλμανικά κινήματα εμπνέονται από έναν συνδυασμό
εθνικισμού και θρησκείας. H Ουάσιγκτον, από τον φόβο και την ιδεολογία. Κανείς
δεν θα επιτύχει, όμως η μάχη θα έχει μεγάλο κόστος». Ο γνωστός αρθρογράφος δεν
αφήνει στο απυρόβλητο καμία πλευρά του Ατλαντικού. «Στις αμερικανικές
προεδρικές εκλογές, οι Ρεπουμπλικανοί χρησιμοποίησαν “πολιτισμικά” και ηθικά
ζητήματα – τις αμβλώσεις, την ομοφυλοφιλία και τον φεμινισμό – προκειμένου να
αποσπάσουν την προσοχή του μέσου ψηφοφόρου από τα οικονομικά και κοινωνικά
θέματα που επηρεάζουν άμεσα τη ζωή του. Και οι Δημοκρατικοί όμως έδιωξαν
μακριά πολλούς από τους φυσικούς ψηφοφόρους τους: μπορεί η σεχταριστική και
αδιάλλακτη στράτευσή τους στα δικαιώματα των γυναικών και των ομοφυλοφίλων να
είναι προσφιλής στην ελίτ του κόμματος, αποθαρρύνει ωστόσο τη μάζα των
ψηφοφόρων».

Κατά την άποψη του Γουίλιαμ Πφαφ, ωστόσο, ο ίδιος σεχταρισμός υφίσταται
λίγο-πολύ και στην Ευρώπη, «όπου τη χρονιά αυτή το Ευρωκοινοβούλιο ενεπλάκη σε
έναν γελοίο αλλά ανησυχητικό καβγά επειδή ο Ιταλός υποψήφιος για τη νέα
Κομισιόν εξέφρασε απόλυτα συνηθισμένες συντηρητικές καθολικές απόψεις όσον
αφορά τον γάμο και την ομοφυλοφιλία».

Οι μύθοι, επισημαίνει ο γνωστός αρθρογράφος, κυριαρχούν στη σύγχρονη εποχή όσο
και σε οποιαδήποτε άλλη εποχή της Ιστορίας· όμως εκείνοι που αφήνονται να
παρασυρθούν από αυτούς είναι σήμερα πολύ βαρύτερα οπλισμένοι από ό,τι υπήρξαν
ποτέ στο παρελθόν. «Τόσο η ισχύς του μύθου όσο και η μανία δαιμονοποίησης του
εχθρού», καταλήγει, «εντείνονται παράλληλα με τη διαμάχη. Αυτή ήταν η πιο
σημαντική τάση της περασμένης χρονιάς, και η τάση αυτή είναι πολύ πιθανό να
μας “εκδικηθεί” στη διάρκεια της χρονιάς που μόλις ξεκίνησε».