Πρόσωπα Για τα παιδιά του Iράκ

Ο Ιρανός Μπαμάν Γομπαντί σκηνοθέτησε την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία που
γυρίστηκε στο μεταπολεμικό Ιράκ.

Μπαμάν Γομπαντί. Μετά τα μεθυσμένα άλογα, έρχονται οι ιπτάμενες χελώνες…

Ακολουθούν και άλλες. «Έχουν αρχίσει να γυρίζονται ταινίες. Κινηματογράφοι που
ήταν κλειστοί σχεδόν 30 χρόνια ξανανοίγουν», λέει ο 36χρονος Γομπαντί στον Πωλ
Χιουζ του Ρώυτερ, που μίλησε μαζί του με την ευκαιρία της πρεμιέρας στο
Λονδίνο της τελευταίας, τρίτης κατά σειρά, ταινίας του με τίτλο «Οι χελώνες
μπορούν να πετάξουν». H ταινία έχει ήδη κερδίσει βραβεία σε φεστιβάλ στις ΗΠΑ,
στην Ισπανία και την Ιαπωνία και θα είναι η ιρανική συμμετοχή στα Όσκαρ. «Δεν
επρόκειτο να κάνω αυτή την ταινία», λέει ο Γομπαντί, γνωστός για τη θαυμάσια
ταινία του «Μεθυσμένα άλογα». Την εποχή εκείνη είχε ξεκινήσει μιαν άλλη ταινία
στην Τεχεράνη. Επισκέφθηκε όμως το Ιράκ λίγο μετά την πτώση του Σαντάμ για να
προωθήσει τη δεύτερη ταινία του («Εξόριστος στο Ιράκ») και συγκλονίστηκε
βλέποντας μικρούς Κούρδους ακρωτηριασμένους από τις νάρκες και σημαδεμένους
από τη βαναυσότητα του καθεστώτος του Σαντάμ. «Όταν είδα αυτά τα παιδιά, το
θέμα άλλαξε για μένα. Όταν επέστρεψα στο Ιράν, σταμάτησα την ταινία που γύριζα
και πήγα στο Ιράκ για να κάνω τις “Χελώνες”».

Πρόκειται για «μια αντιπολεμική ταινία και για την προσωπική μου άποψη για τον
πόλεμο των ΗΠΑ στο Ιράκ» λέει ο Γομπαντί. Έκανε τα γυρίσματα στο ιρακινό
Κουρδιστάν υπό την προστασία 30 σωματοφυλάκων και χρησιμοποιώντας μη
επαγγελματίες ηθοποιούς. Το αποτέλεσμα είναι μια εικόνα για το Ιράκ
διαφορετική από εκείνη που παρουσιάζουν τα δορυφορικά δίκτυα. «Δεν έδειξα τους
σούπερ σταρ, τον Μπους και τον Σαντάμ. Έδειξα το αντίθετό τους. Οι σούπερ σταρ
στην ταινία μου είναι απλοί άνθρωποι και παιδιά και ο Σαντάμ και ο Μπους
βρίσκονται κάπου στο βάθος», εξηγεί.

H ταινία παρακολουθεί μια ομάδα ορφανών Κούρδων τις μέρες πριν από την πτώση
του Σαντάμ. Ο Γομπαντί έμεινε μήνες στο βόρειο Ιράκ για να βρει τα τρία παιδιά
που υποδύονται τους ρόλους του 13χρονου Κακ «Σατελάιτ» (Δορυφόρου), που πήρε
το παρατσούκλι του για την ικανότητά του να συντονίζει τηλεοπτικές συσκευές με
δυτικά τηλεοπτικά δίκτυα, ενός παιδιού χωρίς χέρια που αφοπλίζει νάρκες με τα
δόντια του, και της τρομαγμένης μικρής αδελφής του. «Παίζουν καλά επειδή είναι
η δική τους ιστορία και επειδή όλα αυτά τα έχουν ζήσει» λέει ο Γομπάντι.

«Αυτή η ταινία μάς συγκίνησε όλους, όχι μόνο λόγω των τρομερών συνθηκών στις
οποίες πραγματοποιήθηκε, αλλά και επειδή, παρά την τραγωδία που αφηγείται,
είναι γεμάτη ανθρωπιά, ποίηση, ακόμη και χιούμορ», δήλωσε ο Περουβιανός
συγγραφέας Μάριο Βάργκας Γιόσα, πρόεδρος της επιτροπής που έδωσε τον
Σεπτέμβριο στις «Χελώνες» το πρώτο βραβείο του Κινηματογραφικού Φεστιβάλ του
Σαν Σεμπαστιάν.