Προφητεία για έναν πόλεμο οικουμενικό

Ο Γιάννος Περλέγκας και η Μαρία Σκουλά στις δοκιμές του έργου της Κάριλ Τσέρτσιλ «Πολύ μακριά», που ετοιμάζει η Βίκυ Γεωργιάδου στο «Αμόρε»

H Τζόαν, ένα μικρό κορίτσι που βλέπει κρυφά τον θείο του να βασανίζει
ανθρώπους στο εξοχικό του σπίτι όπου το κορίτσι φιλοξενείται, πείθεται από τη
θεία της ότι αυτό γίνεται για το καλό του κόσμου.

Στη δεύτερη πράξη, μεγάλη πια, έχει γίνει καλλιτέχνις, φτιάχνει καπέλα,
ερωτεύεται έναν συνάδελφό της, αγωνίζεται για την αγάπη της, για τις συνθήκες
της δουλειάς της… Αλλά ο κόσμος στον οποίο ζει και τον οποίο αποδέχεται
είναι ένας κόσμος που οργανώνει πια παρελάσεις μελλοθανάτων, που φορούν
εντυπωσιακά καπέλα πριν εκτελεστούν.

Είναι το έργο της Κάριλ Τσέρτσιλ «Πολύ μακριά», που ετοιμάζει η Βίκυ
Γεωργιάδου στο «Θέατρο του Νότου» και που, αν και γραμμένο λίγους μήνες πριν
από την 11η Σεπτεμβρίου 2001, προέβλεψε ανατριχιαστικά την έκρηξη βίας της
εξουσίας, τον παραλογισμό και τη βαρβαρότητά της, αλλά και την αποχαύνωση του
σύγχρονου κόσμου.

«Θραύσμα έργου» θα μπορούσε, όπως σημειώνεται, να χαρακτηριστεί το «Πολύ
μακριά». Μέσα από σύντομες σκηνές και με τρομερή οικονομία λόγου η Τσέρτσιλ
δίνει την σκοτεινή εικόνα ενός κόσμου που φαντάζει ανησυχητικά πιθανός.

H αθωότητα και η αμφιβολία που σκοτώθηκαν με «αγάπη» στην πρώτη πράξη, δίνουν
τη θέση τους στην ηθική του «καλού και του ωραίου» που, προκειμένου να
επικρατήσει, θεωρεί σκόπιμο να καταργήσει ακόμα και τη ζωή. H πορεία αυτή
οδηγεί, στην τρίτη πράξη, στην πραγματικότητα ενός τερατώδους οικουμενικού
πολέμου, στον οποίο συμμετέχουν και συγκρούονται μέχρις αφανισμού οι άνθρωποι,
τα ζώα, τα καιρικά φαινόμενα, η φύση, το φως, το σκοτάδι, η βαρύτητα, τα
ποτάμια – οι πάντες και τα πάντα. Οι άνθρωποι «του καλού και του ωραίου»
γίνονται πολεμιστές και φονιάδες χωρίς να καταλάβουν το πώς και το γιατί. Ή
μήπως όχι;

Από ένα μικρό εξοχικό, το έργο της Τσέρτσιλ «ανοίγει παράθυρο» σε ολόκληρο τον
κόσμο, δείχνοντας πως το ιδιωτικό είναι άρρηκτα δεμένο με το δημόσιο.

«Είναι ένα απολύτως πολιτικό έργο», λέει η νεαρή σκηνοθέτρια Βίκυ Γεωργιάδου.
«Και επί της ουσίας πολιτικό. Όχι “διδακτικό”. Ξεκινάει εντελώς αθώα,
διαπιστώνεις πράγματα πολύ οικεία, ταυτίζεσαι, συγκινείσαι, αλλά η συγκίνηση
αποδεικνύεται “φέικ”. Γιατί στην τρίτη πράξη το έργο παύει να είναι οικείο.
Και γίνεται αποκαλυπτικό, ενώ μοιάζει με επιστημονική φαντασία. Καθώς σε
κρατάει σε απόσταση η Κάριλ Τσέρτσιλ, σε βοηθάει να σκεφτείς περισσότερο».

Το «Πολύ μακριά» ανεβαίνει σε μετάφραση Χριστίνας Μπάμπου-Παγκουρέλη, με
σκηνικά και κοστούμια Ειρήνης Σαριμούτσου, σχεδιασμό καπέλων Ιωάννας Τσάμη,
μουσική Κώστα Ανδρέου και φωτισμούς Μελίνας Μάσχα. Παίζουν η Μαρία Σκουλά, η
Λένα Κιτσοπούλου και ο Γιάννος Περλέγκας.

INFO

Στην Κεντρική Σκηνή του «Αμόρε» (Πριγκιποννήσων 10, τηλ. 210-6468.009,
210-6442.869) από 19 Ιανουαρίου. Εισιτήριο: 20, (φοιτητικό, σύλλογοι) 14,
(Τετάρτη) 12 ευρώ. Στις 19 και 20 Ιανουαρίου (προ-παραστάσεις) 12 ευρώ.