Όταν ο απαγορευμένος έρωτας γεννάει βία
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
5 λεπτά  |
 |
|
Μπορεί ένας έρωτας να παραμένει ζωντανός επί 35 χρόνια; «Ναι, αρκεί το |
H απαγόρευση ενός έρωτα δεν μένει μόνο απωθημένο στις ψυχές των ερωτευμένων,
αλλά γεννάει και βία. Τη βία της σιωπηλής δυστυχίας που την κουβαλάς μια ζωή
στις πλάτες σου, σε κάνει να νιώθεις μισός και δεν σε αφήνει να αγαπήσεις
κανέναν. Και η «Αλεμάγια» του 36χρονου Ηλία Γιαννακάκη είναι ένα ψυχολογικό
δράμα μπεργκμανικής «λογικής» – κάτι που δεν βρίσκεις εύκολα στο ελληνικό
σινεμά.
«Όλους σχεδόν τους χαρακτήρες τούς διακατέχει το αίσθημα του ανεκπλήρωτου.
Παρά την οικονομική τους ευρωστία, είναι συναισθηματικά αποτυχημένοι», λέει ο
σκηνοθέτης. Και όντως, η «Αλεμάγια» διαχειρίζεται τη συναισθηματική
αποτυχία… Όλα αρχίζουν στην Αιθιοπία του 1960 και σε μια οικογένεια της
ελληνικής παροικίας, όπου η έφηβη κόρη της μεγαλώνει σαν πριγκίπισσα,
ερωτεύεται με πάθος, ο πατέρας της αντιδρά, ο νεαρός εραστής τής προτείνει να
κλεφτούν και να πάνε στη λίμνη Αλεμάγια για να ζήσουν τον έρωτά τους… Αλλά
αυτή λιγοψυχά, δεν πάει, ο πατέρας της τη στέλνει στην Αθήνα, την παντρεύει,
αποκτά δύο παιδιά, αλλά ο εφηβικός έρωτας μένει απωθημένο μέσα της και της
μαραζώνει τη ζωή…
«Είναι ταινία χαρακτήρων. Ένα ψυχολογικό δράμα που στηρίζεται στις ερμηνείες.
Αυτό υπήρξε πρόκληση και δέλεαρ για τους ηθοποιούς και νομίζω ότι τελικά γι’
αυτό έλαβαν μέρος στην ταινία, παρά τις οικονομικές δυσκολίες», τονίζει ο
Ηλίας Γιαννακάκης. Και όντως, τόσο οι ερμηνείες των Υβόννη Μαλτέζου – Δημήτρη
Καταλειφού – το ζευγάρι σε μεγάλη ηλικία στην Αθήνα… – όσο και οι Εκάβη
Ντουμα, Γιάννης Δρίτσας – το ζευγάρι σε νεαρή ηλικία στην Αιθιοπία – αλλά και
όλοι οι άλλοι ηθοποιοί – Γιώργος Μιχαηλίδης, Θάνος Σαμαράς, Παναγιώτης
Θανασούλης, Άννα Μάσχα, Ράνια Οικονομίδου, Μισέλ Βάλεϊ – πραγματοποιούν εκ
βαθέων και «μπεργκμανικές» ερμηνείες…
H Αιθιοπία βέβαια δεν επελέγη τυχαία, η οικογένεια του Ηλία Γιαννακάκη
προέρχεται από εκεί. Και μπορεί ο ίδιος να μην έχει πάει ποτέ, «αλλά οι μνήμες
και τα ακούσματά μου ήταν πολύ έντονα», θυμάται ο ίδιος…
H προσωπική ιστορία των ηρώων παραλληλίζεται με την τύχη της ελληνικής
κοινότητας στην Αιθιοπία;
«Σε μεγάλο βαθμό, ναι. Κεντρικό στοιχείο της ταινίας αποτελεί η σύνδεση της
ηρωίδας με την οικογένειά της. Το βάρος της δικής της υποταγής στη θέληση του
πατέρα γεννάει την αίσθηση της αποτυχίας, που θα την καθορίσει σε όλη τη ζωή
της – όχι μόνο τη δική της, αλλά και όλων των μελών της οικογένειας. Είναι το
βάρος της αποτυχίας, του ξεριζωμού, της αδυναμίας ν’ αντιμετωπίσουν την
πραγματικότητα και, κυρίως, το συναίσθημά τους».
H λίμνη Αλεμάγια υπάρχει ή είναι ένα φανταστικό μέρος;
«Τη δεκαετία του ’60, η Αλεμάγια ήταν το πιο ειδυλλιακό μέρος της Αιθιοπίας.
Αλλά εγώ τη χρησιμοποίησα ως σύμβολο της ουτοπίας, είναι μια περιοχή όπου όλα
τα συναισθήματα πετούν ελεύθερα, δεν υπάρχει κανένας φόβος. Γι’ αυτό και οι
ήρωες της ταινίας πηγαίνουν εκεί μόνο στα όνειρά τους, δεν καταφέρνουν να πάνε
στην πραγματικότητα και αυτό γεννάει μέσα τους την αίσθηση της στέρησης που
τους ακολουθεί σε όλη τους τη ζωή».
Τελικό συμπέρασμα, δηλαδή, είναι ότι πρέπει να εκπληρώνουμε όλες τις
επιθυμίες μας γιατί τελικά ο έρωτας και μόνο αυτός είναι η πηγή της ανθρώπινης
ευτυχίας;
«Το ανεκπλήρωτο αίσθημα της ηρωίδας ολοκληρώνεται, τελικά, στο μυαλό της.
Ανακαλεί τον εφηβικό της έρωτα στα όνειρά της κι αυτός εμφανίζεται στο
ταραγμένο της μυαλό και είναι ευχαριστημένη που τον “ζει” – έστω κι αν αυτό
είναι στη φαντασία της. Όλα είναι θέμα μυαλού. Από τη στιγμή που μπορούμε να
λυτρωθούμε στο μυαλό μας, έχουμε σωθεί και στην ψυχή μας».
Γιατί χρησιμοποιείς ως διαφημιστικό μότο πως πρόκειται για «μία ταινία που
καταδύεται στη γυναικεία ψυχή»; Είναι «γυναικεία» η ταινία σου;
«Έτσι μου λένε όλοι, αλλά κι εγώ πιστεύω ότι ακουμπά στην ψυχή της γυναίκας.
Ποια η διαφορά από τον ψυχισμό του άνδρα; Οι γυναίκες, κυρίως, θάβουν μέσα
τους, καταπίνουν και κουβαλάνε μια ζωή αποτυχημένους ή ανεκπλήρωτους έρωτες.
Οι άνδρες αντιδρούν, επαναστατούν. Και αυτός ο τύπος της γυναίκας είναι μια
πολύ χαρακτηριστική περίπτωση στην ελληνική κοινωνία των προηγούμενων αιώνων».
ΥΒΟΝΝΗ ΜΑΛΤΕΖΟΥ
«Αγνόησε τις συμβάσεις για να ζήσεις δυνατά…»
«Θέλει τόλμη στη ζωή για να πάρεις μεγάλες αποφάσεις. Χρειάζεται να αγνοήσεις
τις συμβάσεις για να ζήσεις αυτό που πραγματικά επιθυμείς μέσα σου», αναφέρει
η Υβόννη Μαλτέζου για την Ισαβέλλα, την ηρωίδα της «Αλεμάγια»… Παρ’ όλα
αυτά, παραδέχεται ότι «αυτό που με γοήτευσε σε αυτήν είναι πως περνάει όλη της
ζωή της χωρίς να ερωτευθεί ποτέ ξανά».
Τι είναι αυτό που κάνει «σημαδιακές» ορισμένες αποφάσεις στη ζωή μας;
«Για πολλές αποφάσεις μας παίζουν ρόλο και οι άλλοι. Στην περίπτωση της νεαρής
Ισαβέλλας ήταν ο αυστηρός πατέρας της, ο οποίος τη διαπαιδαγώγησε αναλόγως.
Έτσι, ποτέ στη ζωή της δεν μπόρεσε να γίνει τολμηρή, πάντα στεκόταν στη
“γωνία” και σιωπηλή. Είναι από τους ανθρώπους που κάνουν ένα λάθος στη ζωή
τους και το πληρώνουν μια ζωή».
Τι ήταν πιο κοντά και τι πιο μακριά στον δικό σας χαρακτήρα, σε σύγκριση με
τον χαρακτήρα της Ισαβέλλας;
«H ατολμία, το γεγονός ότι δεν εμπιστευόταν τα αισθήματά της ήταν το πιο
μακρινό μου. Και η αξιοπρέπεια στο να τραβήξει τον μοναχικό της δρόμο με ψηλά
το κεφάλι, το πιο κοντινό μου».
Τελικά, η ηρωίδα της «Αλεμάγια» βρίσκει παρηγοριά στα φαντάσματά της, ό,τι
δεν έζησε δηλαδή στην πραγματικότητα, το ζει στα όνειρά της; Ή μήπως τής
σαλεύει;
«Στο τέλος της ταινίας δημιουργεί μια άλλη πραγματικότητα που τη βοηθά να
επιβιώσει. Ασυνείδητα έχει μεταφερθεί αλλού και μέσα από την επιστροφή στην
παιδική της ηλικία, σώζεται».
Ποιος είναι
Ο Ηλίας Γιαννακάκης γεννήθηκε το 1968 και η «Αλεμάγια» είναι η πρώτη μεγάλου
μήκους ταινία του. Έχει σκηνοθετήσει τρεις ταινίες μικρού μήκους. Από το 2000
σκηνοθετεί ντοκιμαντέρ για την κρατική τηλεόραση και τον κινηματογράφο. Το
2004 ολοκλήρωσε ένα ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους («Γιάννης Κούρος – Αενάως κινούμενος»).
INFO
H ταινία «Αλεμάγια» του Ηλία Γιαννακάκη βγαίνει στους κινηματογράφους στις 28
Ιανουαρίου από την Ama Films.
Google news
