Tέλειον και ευτυχές το Nέον Έτος!

· ΤΕΛΕΙΟ TO ΘΕΛΩ TO 2005. Αλλά τέλειο! Εντελώς, παντελώς τέλειο.
Καρατέλειο. Ούτε σκόντο ούτε εκπτώσεις, «ό,τι πάρετε ένα τάλιρο», «κάντε μου
μια καλύτερη τιμή». Δεν κάνω καλύτερη τιμή. Δεν μπορώ, μαντάμ. Δεν έχω
περιθώρια. Δεν βγαίνω, πώς το λένε; (Ας όψονται οι Κινέζοι!).

· ΤΕΛΕΙΟ TO ΘΕΛΩ TO 2005. Δεν συμβιβάζομαι με τίποτα λιγότερο. Αίσιον,
ευτυχές, χαρούμενο, δημιουργικό, προσοδοφόρο, ερωτικό. Το σύμπαν να σκάει από
υγεία. Ούτε την ίωση την απλή δεν αποδέχομαι. Ούτε το συναχάκι δεν
διαπραγματεύομαι. Να μην ανοίξει μύτη, μη βήξει άνθρωπος, μη χτυπήσει
αστράγαλος σε πόδι καρέκλας.

· ΤΕΛΕΙΟ TO ΘΕΛΩ TO 2005. Κατ’ αρχάς, θέλω, αγάπη μου, να χιονίζει.
Αλλά συγκεκριμένο χιόνι: με προδιαγραφές Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όχι το ελληνικό,
τη γλίτσα, τη λασπουριά, που πας να πάρεις τη στροφή και παίρνεις τα βουνά. Το
άλλο το χιόνι. Το πάλλευκο, το γελαστό, το ευδιάθετο. Το χιόνι του Ντίσνεϊ.
Του καρτούν: χιονίζει έξω από γραφικά σπιτάκια και παίζουν παιδάκια με
σκουφάκια, γαντάκια, σκυλάκια και γατάκια; Τέτοιο ακριβώς: χιόνι υποκοριστικό!

· ΤΕΛΕΙΟ TO ΘΕΛΩ TO 2005. Να πάω για εφημερίδα στο περίπτερο και δίπλα
μου να αγοράζει την ίδια εφημερίδα ένας ψηλός, μελαχρινός, γαλανομάτης,
διανοούμενος, αριστερός, καλοσυνάτος, ευαίσθητος, γοητευτικός, με πλούσιο
εσωτερικό κόσμο και τραπεζικό λογαριασμό. (Αν είναι και στρέιτ, ακόμα
καλύτερα!).

· ΤΕΛΕΙΟ TO ΘΕΛΩ TO 2005. Κανένας να μην πεινάει, κανένας να μην
χωρίζει, όλοι να πάρουν αύξηση 100%, τα προϊόντα να υποτιμηθούν 100%, οι
ηλικιωμένοι να κάνουν γιορτές σπίτι τους, τα παιδιά είναι ευτυχισμένα.
(Και να πέφτει και το χιόνι του Ντίσνεϊ!).

· ΤΕΛΕΙΟ TO ΘΕΛΩ TO 2005. Μια ζωή κάνω παζάρια. «Θεούλη μου, δώσε μου
αυτό, και δεν θα σου ξαναζητήσω το άλλο. Εξασφάλισέ μου το τάδε και
αποποιούμαι το δείνα». Τέρμα! Φέτος τα θέλω όλα. Και αυτό και το άλλο. Και το
τάδε και το δείνα. (Και θέλω και τα τέλεια δώρα. Όχι άλλα ασημένια βαζάκια για
ένα τριαντάφυλλο!).

· ΤΕΛΕΙΟ TO ΘΕΛΩ TO 2005. Αν ήμουνα σοβαρό άτομο, κάθε χρόνο τέτοια
μέρα θα όφειλα να διακατέχομαι από μια μελαγχολία, έναν πεσιμισμό, μια
ενατένιση και μια ενόραση. Τι διάολο το έκανα το πέρασμα από την Αριστερά –
όπως όλα τα μεταλλαγμένα τρόφιμα; Τίποτα δεν απέμεινε; Τίποτα δεν εμπέδωσα;
Τίποτα! Γι’ αυτό παθαίνω το σύνδρομο της ξεφτίλας: το εορταστικό, το
χαζοχαρούμενο, το χάι – χούι, το όνειδος του Μαρξ.

· ΤΕΛΕΙΟ TO ΘΕΛΩ TO 2005. Και το παιδί μου τέλειο το θέλω. Να σηκώνεται
γελαστό το πρωί, να πηγαίνει σχολείο μες στην τρελή χαρά, να τρώει ψάρια και
λαχανικά, να βουρτσίζει τα δόντια του, να τρελαίνεται να λύνει εξισώσεις και
να κλίνει το «ειμί» και να φέρνει μόνο εικοσάρια.

(Κι εκείνος με το έλκηθρο, αντί να κάνει «χο-χο-χο», να ψιλοκουβεντιάζει με
τον τάρανδο και να στουμπώνεται σε καμινάδες, καλά θα κάνει να αφήσει τα
αυτοκινητάκια και τις Μπάρμπι και να κουβαλήσει κάνα δώρο της προκοπής. Άντε,
γιατί σαν πολύ μας δουλεύει, κάτι αιώνες τώρα!).

· ΤΕΛΕΙΟ TO ΘΕΛΩ TO 2005. Και μη μου πει κανένας μικρόνους ότι αυτό
είναι στο χέρι μου. Ότι συν Αθηνά και χείρα κίνει. Διότι εμείς την χείρα την
κίνει – και τίποτα δεν γίνεται. Κι όλα του τύπου «φτιάχνουμε μόνοι μας την
τύχη μας» τα γράφω εκεί που δεν πιάνει μελάνι. Φτιάχνουμε μόνοι μας την τύχη
μας – γι’ αυτό την έχουμε κάνει σαν τα μούτρα μας.

· ΤΕΛΕΙΟ TO ΘΕΛΩ TO 2005. Κι επειδή δεν έχω άλλες αντοχές – το καλό που
του θέλω. Να κόψει το λαιμό του – όχι το δικό μου. Άντε, μη μου ξεφύγει καμιά
βαριά κουβέντα, άγιες μέρες!

Τέλειον και ευτυχές το Νέον Έτος!