ΓNΩMH Περιμένοντας τις πράξεις…

Το 2004 ήταν αναμφισβήτητα χρονιά – ορόσημο για τον ελληνικό αθλητισμό. Χρονιά
που σημαδεύτηκε από την απόλυτη επιτυχία της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου στο
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Πορτογαλίας και την εξαιρετική παρουσία της Ελλάδας
στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, τόσο σε επίπεδο διοργάνωσης όσο και
διακρίσεων.

Υπήρξαν και άτυχες στιγμές, τις οποίες όλοι θέλουμε να ξεχάσουμε, όπως η
υπόθεση των Κεντέρη, Θάνου, Τζέκου. Ας είναι…

Σίγουρα τα θετικά ήταν περισσότερα από τα αρνητικά και σε αυτά οφείλουμε να
σταθούμε. Όχι επιφανειακά, αλλά με σκέψη, ανάλυση και προγραμματισμό. H
διαχείριση αυτών των επιτυχιών είναι ίσως το δυσκολότερο κομμάτι για την
πολιτική ηγεσία και όλους εκείνους τους φορείς που έχουν ρόλο και λόγο στον
ελληνικό αθλητισμό. Έχουν ειπωθεί πολλά και έχουν γραφεί ακόμα περισσότερα.
Όμως η επόμενη μέρα και η στρατηγική που θα ακολουθήσουμε δεν έχουν φανεί
ακόμα. Ίσως να γίνονται σχέδια επί χάρτου, ίσως να έχουν κατατεθεί προτάσεις
που μελετώνται σοβαρά, ίσως κάποιοι περιμένουν τη νέα χρονιά για να
αποφασίσουν. Ίσως… πολλά ίσως.

Πάντως, αυτό που σίγουρα δεν έχουμε δει, είναι η βούληση της Πολιτείας. Τι
σχεδιάζει, τι έχει αποφασίσει, πού θα οδηγήσει το πλοίο; Έχουν περάσει εννέα
μήνες από τότε που ανέλαβε τις τύχες του ελληνικού αθλητισμού κι ακόμα τίποτα.
Τα λόγια είναι καλά όταν συνοδεύονται με πράξεις.

Αν αληθεύουν οι πληροφορίες πως όλο αυτό το διάστημα εκείνο που ενδιαφέρει
περισσότερο τους ενοίκους της Κηφισίας είναι η σύνθεση της Ελληνικής
Ολυμπιακής Επιτροπής και ο επικεφαλής της, τότε σίγουρα βλέπουμε το δέντρο και
χάνουμε το δάσος.