ANAΛΩΣIMA Bασικό ένστικτο

Πριν από λίγες ημέρες διάβασα ότι στην Ιταλία ο αριθμός των κατοικίδιων ζώων
ξεπέρασε τον αριθμό των παιδιών, πράγμα που έχει ήδη συμβεί σε αρκετές
ευρωπαϊκές χώρες. Το να έχεις στο σπίτι σου σκυλάκι ή γατάκι αποδεικνύεται πιο
εύκολο και ευχάριστο από το να έχεις παιδί, για πολλούς λόγους. Υπάρχει
βλέπετε αυτό το καταπιεσμένο ανθρώπινο ένστικτο, που δεν βρίσκει διεξόδους στο
σύγχρονο κόσμο, το ένστικτο της προστασίας. Δεν έχουμε τι να προστατέψουμε
στον προστατευμένο κόσμο μας, εν ολίγοις. Τα απροστάτευτα παιδιά είναι αλλού,
είναι μακριά, είναι αλλονών, κι όπως ξέρουν καλά όσοι καταφέρνουν να τα
βοηθούν δεν μπορείς εύκολα να τα πλησιάσεις. Τα σκυλιά και τα γατιά έχουν
πολλά πλεονεκτήματα. Το φαγητό τους είναι φτηνό, δεν χρειάζονται ιδιωτικά
σχολεία και φροντιστήρια, δεν σε ελέγχει κανείς αν δεν τα στείλεις στο Λύκειο,
δεν μεγαλώνουν ποτέ για να σου φέρνουν σπίτι γαμπρούς και νύφες κι ύστερα να
φύγουν με αυτές, σε έχουν ανάγκη όσο ζουν. Δεν βγάζουν γλώσσα, δεν ξέρουν από
μόδα, δεν τηλεφωνούν, δεν παίρνουν ελέγχους, δεν σε συγκρίνουν με άλλους
γονείς. Δεν σε ξεπερνούν ποτέ, σου έχουν αιώνια ευγνωμοσύνη. Δεν χρειάζεται να
τους βρεις δουλειά όταν πάρουν πτυχίο. Και ούτω καθεξής. Καταλαβαίνοντας αυτές
τις απλές αλήθειες, οι άνθρωποι το έριξαν στα κατοικίδια, για το καλό όλου του
κόσμου, με εξαίρεση το ασφαλιστικό σύστημα. Τίποτα δεν είναι τέλειο. Δεν ξέρω
στην Ελλάδα αν σιωπηρά έχουμε προσχωρήσει σ’ αυτή την απλή και τόσο ανθρώπινη
λύση. Φοβάμαι ότι ακόμα βασανιζόμαστε με παρωχημένες λύσεις, όλη την αξόδευτη
ανάγκη προστασίας την ακουμπάμε πάνω τους και τα βλέπεις να λυγίζουν από το
βάρος. Τα ζώα μας είναι ακόμα αδέσποτα, όλος ο δεσποτισμός πάει στα παιδιά
μας.