Δρόμοι

Στην άβυσσο…

… γύρω από τη Σικελία, η Μεσόγειος βράζει. Αρχαίοι κρατήρες στον βυθό της
θάλασσας ξυπνούν φόβους και μύθους. Και οι σεισμογράφοι καταγράφουν το ξαφνικό
ξύπνημα των βυθισμένων ηφαιστείων. Το νησί που δεν υπάρχει πια εκεί έχει επτά
ονόματα και τουλάχιστον τρεις παλιούς αφέντες. Ξέρουμε πως τουλάχιστον τρεις
φορές χάθηκε από τον χάρτη. Ίσως μια μέρα ξαναβγεί στην επιφάνεια.

Στις 13 Ιουλίου 1831…

… ήταν η τελευταία φορά που αναδύθηκε από το νερό, είκοσι δύο μίλια μακριά
από τις ακτές της Σιάκα, ένα κομμάτι γης με ύψος εξήντα μέτρα και περιφέρεια
τρία χιλιόμετρα, ανάμεσα σε στήλες καπνού, γλώσσες φωτιάς και ζεματιστό νερό,
σαν σε μια πελώρια χύτρα. Ο πρώτος που πάτησε το πόδι του σ’ αυτό το νησί, το
οποίο ξεπετάχτηκε ξαφνικά στη θαλάσσια περιοχή που ήταν γνωστή ως Σέκα
Γκράντε, ήταν ο ψαράς Μικέλε Φιορίνι, ο οποίος έμπηξε το κουπί της βάρκας του
στο ηφαιστειακό έδαφος. H είδηση ταξίδεψε γρήγορα στο Βασίλειο των Δύο
Σικελιών και ακόμη πιο μακριά. Από τη Μασσαλία σαλπάρισε ένα αγγλικό μπρίκι
και από το Παλέρμο μια ναπολιτάνικη πολεμική κορβέτα με κυβερνήτη τον Δον
Ραφαέλε Κακάτσε. Όλοι το ήθελαν εκείνο το κομμάτι γης που είχε ξεπηδήσει μέσα
από τη θάλασσα: Βουρβώνοι, Άγγλοι, Γάλλοι. Όλοι το είπαν και με ένα
διαφορετικό όνομα. Μέσα σε λίγες ημέρες το βάφτισαν, το ξεβάφτισαν και το
ξαναβάφτισαν: Σιάκα και Νερτίτα, Κοράο και Χόταμ, Τζούλια και Γκράχαμ και
Φερντινάντεα. Στις 2 Αυγούστου 1831, ο κυβερνήτης Σάνχαους αποβιβάστηκε στο
νησί και «φύτεψε» εκεί την αγγλική σημαία. Στις 17 Αυγούστου, ο Φερδινάνδος B’
των Βουρβώνων το συμπεριέλαβε στο βασίλειό του. Στις 29 Σεπτεμβρίου, ο
επιστήμονας Ντερισά έστησε τη γαλλική σημαία στην πιο ψηλή κορυφή εκείνου του
βράχου, απέναντι από την πόλη Σιάκα.

Και πάνω που…

… κόντευε να ξεσπάσει πόλεμος ανάμεσα σε εκείνες τις μεγάλες δυνάμεις γι’
αυτό το νησί, ένα μεσημέρι στις 16 Δεκεμβρίου ξαναβυθίστηκε στη θάλασσα σαν
άλλη Ατλαντίδα. Το ίδιο ακριβώς είχε ξανασυμβεί και στο παρελθόν, το 10 π.X.
και αργότερα, γύρω στο 1200 μ.X. Αλλιώς τα λογαριάζει ο άνθρωπος και αλλιώς
τού έρχονται.

«Όταν με ρωτάει…

… κανείς με ποια λέξη θα μπορούσα να περιγράψω καλύτερα τις εμπειρίες μου
από τα σαράντα χρόνια που βρίσκομαι στη θάλασσα, η λέξη που μου έρχεται στον
νου είναι η ηρεμία. Φυσικά έπεσα και εγώ σε χειμωνιάτικες καταιγίδες και
θύελλες και αντάρες. Μα όλα αυτά τα χρόνια ποτέ δεν έπαθα ατύχημα ή έστω κάτι
που να αξίζει να μιλήσω γι’ αυτό. Δεν είδα ποτέ πλοίο να κινδυνεύει, δεν είδα
ποτέ ναυάγιο ούτε και ναυάγησα ποτέ ή κινδύνεψα ποτέ από κάτι». Αυτά έλεγε ο
καπετάνιος E. Τζ. Σμιθ, το 1907. Ήταν ο καπετάνιος του «Τιτανικού»…