Πρόσωπα Σαν μουσικοί αρχαιολόγοι

«Είμαστε σαν μουσικοί αρχαιολόγοι. Ξαναφέρνουμε στο φως μελωδίες και
ρυθμούς από διάφορα μέρη του κόσμου και τους βάζουμε μαζί για να
δημιουργήσουμε κάτι που να είναι σύγχρονο»: Τόμας Λώντερντεηλ.

Pink Martini: «E, λοιπόν, εμείς είμαστε με την ντομάτα και της λέμε, βάστα γερά!»

Πριν από δέκα χρόνια κατατέθηκε στο Όρεγκον μια πρόταση νόμου με στόχο να
καταστεί παράνομη η ομοφυλοφιλία. Οι κάτοικοι της Πολιτείας κλήθηκαν να
αποφανθούν με δημοψήφισμα και μια σκληρή εκστρατεία ξεκίνησε. Ένας νεαρός
πιανίστας, ο Τόμας Λώντερντεηλ, αποφάσισε τότε να εκτεθεί προσωπικά. Σχημάτισε
μια «στρατευμένη» ορχήστρα από 12 μουσικούς και την ονόμασε Pink Martini. Ο
ομοφυλοφοβικός νόμος δεν πέρασε και οι Pink Martini συνέχισαν θριαμβευτές σ’
ένα δρόμο που τους οδήγησε προς την τζαζ και τους λάτιν ρυθμούς. Το 1995 ο
Λώντερντεηλ έδιωξε τον τραγουδιστή και φώναξε στη θέση του από τη Νέα Υόρκη
μια φίλη του, την Τσάινα Φορμπς, της ομώνυμης εκδοτικής οικογένειας και
εξαδέλφη του Τζων Κέρρυ. Επί δύο χρόνια, η Τσάινα πηγαινοερχόταν ανάμεσα στη
Νέα Υόρκη και το Πόρτλαντ του Όρεγκον. Αλλά μετά την επιτυχία του Sympathique,
του πρώτου CD των Pink Martini, η τραγουδίστρια υποχρεώθηκε να μετακομίσει στο
Όρεγκον. Ήταν μουσική από το παρελθόν, χωρίς καν να έχει μιξαριστεί,
ηλεκτρονικοποιηθεί. Ωστόσο ο δίσκος πούλησε 300.000 αντίτυπα στις ΗΠΑ και
350.000 στη Γαλλία, όπου ένα τραγούδι του CD, στα γαλλικά, χρησιμοποιήθηκε σε
διαφήμιση της Citroen. Σήμερα οι Pink Martini χαρακτηρίζονται το πιο γαλλικό
από τα αμερικανικά συγκροτήματα. Και έξι χρόνια μετά το Sympathique, ήρθε το
Hang on little tomato (Βάστα γερά μικρή ντομάτα). Σ’ αυτό η Τσάινα Φορμπς
τραγουδάει στα αγγλικά, τα γαλλικά, τα ιταλικά, τα ισπανικά, τα κροάτικα και
τα γιαπωνέζικα! Όσο για τον τίτλο του CD, τον πήραν, εξηγεί ο Λώντερντεηλ, από
μια διαφήμιση της κέτσαπ Hunt που δημοσιεύτηκε το 1964 σ’ ένα τεύχος του
«Life»: «H διαφήμιση έλεγε, “δείτε πώς μεγαλώνει ωραία και υγιής αυτή η
ντομάτα στο κλωνάρι της. Εμείς θα την κόψουμε, θα την συνθλίψουμε και θα την
κάνουμε κέτσαπ”! E λοιπόν, εμείς είμαστε με την ντομάτα και της λέμε: βάστα
γερά!».

«H δουλειά μας είναι σαν ένα μουσικό ταξίδι σε πόλεις», λέει ο Λώντερντεηλ
στην ιταλική «Λα Ρεπούμπλικα». «Πιστεύω ότι, ως πολίτες του κόσμου και, κατά
κάποιον τρόπο, μουσικοί πρεσβευτές των Ηνωμένων Πολιτειών, πρέπει να
μελετήσουμε τις γλώσσες, τις συνήθειες, την ιστορία άλλων χωρών. Είμαστε μια
αμερικάνικη ορχήστρα, αλλά περνάμε πολύ χρόνο περιπλανώμενοι, στην Ευρώπη, την
Τουρκία, τον Λίβανο…». Την επιτυχία τους την αποδίδει στο γεγονός ότι
«παίζουμε ωραίες μελωδίες, απευθυνόμαστε σε όλες τις ηλικίες… Θεωρώ τη
μουσική μου ως “μουσική ταπετσαρίας”, για όλες τις ευκαιρίες. Το να την ακούς,
δεν σε εμποδίζει να καθαρίζεις το σπίτι, να μελετάς, να χορεύεις, να ερωτεύεσαι».