ANAΛΩΣIMA Xειμερία νύστα

Ήταν η μεγαλύτερη νύχτα χτες, συνόδευε και μούρτζουφλη μέρα. Οι αρχαίοι, που
είχαν ορίσει τα γενέθλια των ηλιακών θεών στο τέλος του Δεκέμβρη, κάτι ήξεραν,
όπως και οι Χριστιανοί, που διάλεξαν την ίδια ημερομηνία. Πρέπει να
γιορτάζουμε, να ανάβουμε φώτα, να ανάβουμε φωτιές, να μαζευόμαστε κοντά κοντά
ο ένας στον άλλον, να περνά η δύσκολη εποχή. Γι’ αυτό πασχίζουνε βιτρίνες,
μαγείρισσες, δήμαρχοι, μαμάδες, κρεοπώλες, χορωδίες, ορχήστρες και
μαντολινάτες, να διαλυθεί, να πολεμηθεί, να νικηθεί και να υποχωρήσει το
σκοτάδι. Κι ως γνωστόν, εκείνο φοβάται και αρχίζει να τα μαζεύει σιγά σιγά,
ήδη από σήμερα. Μόνο που καμιά φορά κανείς αναρωτιέται, γιατί τόσο πάθος
εναντίον του; Μήπως ήταν ποτέ το είδος μας από εκείνα που έπεφταν σε χειμερία
νάρκη, για τρεις μήνες, έξι, επτά, κλείνονταν οι πρωτοάνθρωποι στις σπηλιές
τους και κουκουλώνονταν με φύλλα και κοιμόνταν κι ονειρεύονταν χωρίς διακοπή,
χωρίς ξυπνητήρια, ανησυχίες, άγχη, ονειρεύονταν μακρόσυρτα και ατελείωτα
όνειρα, που περιλάμβαναν ίσως τα επιτεύγματα του μέλλοντος τους; Μήπως αυτός ο
μικρός Χόμπιτ που ανακαλύφθηκε μέσα στο 2004, πρόγονος όλων των ανθρώπων,
συνήθιζε να κοιμάται; Κι έγινε μετά μια γενετική αλλαγή, κάποιος μακρινός
πρόγονος με αϋπνίες κληρονόμησε τα γονίδιά του κι επικράτησε σε όλους, ξύπνησε
το είδος, έκοψε τη χειμερία νάρκη και κυριάρχησε στη φύση ολοσχερώς διά της
αγρυπνίας και της επαγρύπνησης. Είναι στιγμές, μέσα στο φόρτε των γιορτών και
στην εγρήγορση, που τόσο μαυλιστικά καταφθάνει απρόσκλητη μια χειμερία νύστα,
ώστε είμαι σίγουρη ότι πρόκειται για ορκισμένο εχθρό της προόδου, σε κατά
μέτωπον επίθεση. Θέλει να με πάει πίσω στις σπηλιές, την πολεμάω με καφέδες
και άλλα διεγερτικά. Αλλά καμιά φορά, πόσο θα ‘θελα να την αφήσω να νικήσει!