ΓPAMMATA ΣTIΣ MATIEΣ Kανένα μέτρο

Ο λόγος στους αναγνώστες. Ο Απ. Ηλίας, Τοσίτσα 7, Αθήνα, γράφει:

«Μη φοβάσαι τις λέξεις. Οι λέξεις δεν μπορούν, ποτέ, να σε βλάψουν. Στένεψε
επικίνδυνα ο κόσμος. Μίκρυνε, έγινε τόσος, μικρός, μηδαμινός.

Γιατί τόσο αίμα και τόση δυστυχία, Θεέ μου; Γιατί, πανάγαθε Θεέ;

Στρατόπεδα μεταναστών, νέα γκέτο κατοικιών, ό,τι έμειναν από μία ψεύτικη,
ασήμαντη, μικρή Ολυμπιάδα. Εργάτες που έμειναν χωρίς δουλειά και έφυγαν
κυνηγημένοι, απόφοιτοι Πανεπιστημίων που ψάχνουν απεγνωσμένα για δουλειά.
Λοβοτομή, που προκαλεί η άδεια, ηλίθια και ανήθικη τηλεόραση.

H Αθήνα μια τεράστια τσιμεντούπολη, μια άρρωστη πόλη, με άρρωστους ανθρώπους.
Μια πόλη που βρωμάνε τα χνώτα της και έχει, πια, μια απωθητική και άσχημη όψη,
σαν να θέλει να δολοφονήσει, με τα ίδια της τα χέρια, τώρα, τους κατοίκους
της.

Αέρας βαρύς μέσα στην άθλια αυτή πόλη, αέρας βρώμικος, αέρας λίγος, που δεν
μπορεί να δώσει ανάσες στους κακόμοιρους και ήσυχους πολίτες αυτής της
μολυσμένης μεγαλούπολης. Τα νοσοκομεία της είναι γεμάτα. Νέες αρρώστιες
εμφανίστηκαν και κάνουν θραύση. Οι λοιμώξεις, πολλές. Ο καρκίνος θερίζει.
Ακούει κανείς; Ενδιαφέρεται κανείς; Υπάρχει κάποιος υπεύθυνος; Ποιος είναι;
Ποιος κυβερνά, επιτέλους, αυτή τη χώρα;

Κανείς (απαντώ) δεν νοιάζεται, κανείς δεν ενδιαφέρεται, κανείς δεν λαμβάνει
σοβαρά και αξιόπιστα μέτρα».

Ο K. Παΐζης, Via Vallisneri 13/Α, Milano, γράφει:

«Δεν με εξέπληξαν η απόφαση του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου και η εγκύκλιος της
αρμόδιας Διεύθυνσης Σπουδών του Υπουργείου, με τις οποίες αφαιρέθηκαν από τα
σχολικά βιβλία κείμενα του Βενέζη, ούτε προτίθεμαι να τις σχολιάσω (ποιος
είμαι άλλωστε εγώ ο εμιγκρές, ώστε να κρίνω ένα ολόκληρο Παιδαγωγικό
Ινστιτούτο).

Θα ήθελα όμως, απλώς και μόνο να παρατηρήσω ότι για λόγους συνέπειας και
επιτυχίας του ευγενούς και θεάρεστου έργου και σκοπού τους, οι θεματοφύλακες
της εθνικής μας παιδείας θα πρέπει να περικόψουν και πολλούς άλλους,
επικίνδυνους για τη νεολαία μας, στοχαστές (αρχαίους και σύγχρονους), που
ελλοχεύουν και απειλούν τη διαμόρφωση της εθνικής συνείδησης των νεαρών
μαθητών.

Μου έρχεται στον νου ο Θουκυδίδης, που αποκαλεί τον πόλεμο “βίαιο διδάσκαλο”
(Γ82). Ο Ευριπίδης πάλι, μας τα ψέλνει για τα καλά, λέγοντας ότι εμείς οι
ανόητοι άνθρωποι παρατάμε την ειρήνη, που είναι αγαπητή στις Μούσες, και
αρχίζουμε πολέμους και κάνουμε δούλους τους αδύνατους, ο άνθρωπος τον άνθρωπο
και η πόλη την πόλη (“Ικέτιδες” στ. 489-493).

H μεγάλη Γαλλίδα ελληνίστρια Jacqueline de Romilly, πολιτογραφημένη Ελληνίδα
από το 1995, στο βιβλίο της “H αρχαία Ελλάδα εναντίον της βίας”, που
κυκλοφορεί και στα ελληνικά, μας βομβαρδίζει με κείμενα ποιητών, ιστορικών και
φιλοσόφων, που αντιτίθενται στον πόλεμο και στη δουλεία».