ANAΛΩΣIMA Tουρκάλα ή Tουρκίδα;

Μήνες, τώρα, μου λέει η φίλη μου που ζει στη Γαλλία, όλοι εδώ τσακώνονται για
την Τουρκία. Να μπει στην Ένωση, να μη μπει, πόσο να μπει, πόσο να μείνει απ’
έξω. Ποιος θα το φανταζόταν ότι εμείς οι Έλληνες θα ήμασταν ευρωπαϊκή
πρωτοπορία στην αντιμετώπιση των Τούρκων; Τόσα χρόνια, τα θυμάστε, με το βέτο
και τα παρεμφερή, νομίζαμε ότι όλοι οι Ευρωπαίοι αγαπούν τους Τούρκους
ιδιαιτέρως, έτσι από γινάτι για μας, που ποτέ δεν μας αγαπά κανείς αρκετά, και
τώρα, κοίτα τους! Μέσα στην επιφύλαξη και την προκατάληψη είναι βουτηγμένοι.
Φοβούνται τους Τούρκους, που είναι πολλοί, που είναι Ασιάτες, που είναι
μουσουλμάνοι, που είναι φτωχοί, που είναι, τέλος πάντων… Τούρκοι! Βρίσκουν
μέσα στις γλώσσες τη λέξη Τούρκος φορτισμένη αρνητικά σε μύριες όσες
περιστάσεις. Τούρκος ο βάρβαρος, ο εισβολέας, ο πρωτόγονος, ο γραφικός
σαρικοφόρος με το γιαταγάνι κ.λπ. Πόσο καθυστερημένα μάς φαίνονται όλα αυτά,
εμάς των γειτόνων, πόσο ξεπερασμένα. Μπορεί να έχουμε προβλήματα και
αντιθέσεις, αλλά τουλάχιστον καταλαβαινόμαστε περισσότερο. Ξέρουμε πάνω – κάτω
αυτό που συνειδητοποίησε ο Σταμάτης Φασουλής, και το έγραφε στα χτεσινά «NEA»,
ότι η Τουρκία μοιάζει πολύ με την Ελλάδα τριάντα, σαράντα χρόνια πριν. Τη
νιώθουμε τη διακαή επιθυμία της να προχωρήσει, τη ζηλεύουμε και λίγο, γιατί
έχουμε γίνει μπλαζέ και κυνικοί εμείς σχετικά με το προχώρημα. Και η γλώσσα
μας δεν ξέρω τι ίχνη αντιπάθειας έχει. Πρέπει να μας πουν οι γλωσσολόγοι.
Γιατί λέμε τις γυναίκες Τουρκάλες π.χ. και όχι Τουρκίδες, κατά το Γαλλίδες,
Ιταλίδες κ.λπ. Έχει αρνητική χροιά, είναι υποτιμητικό ή είναι απλώς κάτι που
μοιάζει με τούρκικο και αποδίδει πιο γλαφυρά την έννοια;