ΓPAMMATA ΣTIΣ MATIEΣ Mόνον έργα

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Νίκος Αθανασόπουλος, Κρέμου 129, Καλλιθέα, γράφει: «Εξοργίζομαι και
ειλικρινά δεν κατανοώ τους προσδιορισμούς-διαχωρισμούς που επιχειρούνται όσον
αφορά τον μεσαίο και τον δεξιό χώρο, οπότε διερωτώμαι: Πώς μεταφράζονται αυτές
οι ιδεοληψίες στο πρακτικό μέρος των επιμέρους ποικίλων προβλημάτων; H
ιδεολογία δεν σχετίζεται με τα προβλήματα, ούτε τα προβλήματα έχουν ιδεολογία.
H ανεργία, η ακρίβεια, η ανασφάλεια κ.λπ. επηρεάζονται από ιδεολογήματα και
κομματικές αποχρώσεις; Από ό,τι ξέρω, ο άνεργος θέλει δουλειά, ψωμί και στέγη,
ο καταναλωτής φθηνά και αγνά προϊόντα, ο δε πολίτης επιθυμεί να ζει με
ασφάλεια και προστασία.

Είμαι της γνώμης ότι όλοι οι πολιτικοί σχηματισμοί, ανεξαρτήτως κομματικής
απόχρωσης, επιθυμούν τη λύση όλων των προβλημάτων, τα οποία δεν έχουν να
κάνουν με το χρώμα των κομμάτων, αλλά με την ίδια τη ζωή και το (οικονομικό)
μέλλον των πολιτών.

Πολλές αποφάσεις της παρούσας κυβέρνησης είναι ορθές και κινούνται προς τη
σωστή κατεύθυνση. Ο τρόπος που πολιτεύεται ένα κόμμα δεν έχει να κάνει με τις
ιδεολογικές καταβολές του, η αναφορά στις οποίες γίνεται για λόγους εσωτερικής
κομματικής τακτοποίησης και για την προσέλκυση κομματικών ψηφοφόρων.

Ας είμαστε ρεαλιστές. H σκληρή καθημερινότητα απαιτεί την επίλυση των
προβλημάτων και τίποτε άλλο. Τα προβλήματα περιμένουν; Ο λαός ζητάει λύση των
προβλημάτων του χωρίς να τον ενδιαφέρει ποιο κόμμα θα του την προσφέρει.
Παράδειγμα; Οι συμβασιούχοι, έστω μία μερίδα εξ αυτών, μονιμοποιήθηκαν από τη
“δεξιά” N.Δ., ενώ το ΠΑΣΟΚ (κατ’ όνομα “Σοσιαλιστικό”) τους είχε επί χρόνια
όλους σε ομηρεία.

Ας αφήσουμε, επομένως, τους προσδιοριστικούς χαρακτηρισμούς και ας κοιτάξουμε
την ουσία, που δεν είναι άλλη παρά η επίλυση των προβλημάτων και όχι οι
θεωρητικοί ιδεολογικοί προσανατολισμοί, οι οποίοι δεν προσφέρουν στο κοινωνικό
σύνολο, παρά… “κοπανιστό αέρα”. Οι πράσινοι σοσιαλδημοκράτες στη Γερμανία
υιοθετούν… θατσερικές μεταρρυθμίσεις. Σας λέει τίποτε αυτό; Συνεπώς, η
ταυτότητα του κάθε κόμματος είναι τα έργα που κάνει και όχι τα λόγια που λέει,
διότι τα έργα μένουν, ενώ τα λόγια πετούν, οι δε ταμπέλες… πετιούνται».

Ο X. Παπαγιάννης, Θάλειας 28, Χολαργός, γράφει:

«Επισκέφθηκα με φίλους μου, από τη Γαλλία, τον αρχαιολογικό χώρο Τίρυνθας και
την Αρχαία Επίδαυρο (Θέατρο, Μουσείο, Αρχαιολογικό Χώρο).

Με λύπη μου διαπίστωσα ότι:

Δεν υπήρχε ξεναγός, του οποίου την αμοιβή θα κατέβαλλα εγώ. Όλες οι πινακίδες
(επεξηγηματικές) ήταν στα ελληνικά και τα αγγλικά. Εξαίρεση αποτελούσαν οι
πινακίδες με την ένδειξη ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ, οι οποίες ήταν γραμμένες σε ελληνικά,
αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά και ιταλικά.

Καταλαβαίνετε τη δύσκολη θέση στην οποία βρέθηκα, όταν ρωτήθηκα. Γιατί οι
πληροφορίες είναι γραμμένες στα ελληνικά (σωστά) και μόνο στα αγγλικά και οι
απαγορευτικές στις παραπάνω γλώσσες, δηλαδή μόνοι οι αγγλομαθείς πρέπει να
μαθαίνουν για το τι βλέπουν;

Δεν κάνω κανένα σχόλιο για την “έμπνευση” αυτού που αποφάσισε τα παραπάνω,
γιατί πολύ φοβάμαι πως θα φέρουν σε δύσκολη θέση και εμένα και τη στήλη σας».