Δρόμοι

Το Ανώτατο…

… Δικαστήριο της Βρετανίας αποφάσισε πως η οικογένεια μιας γυναίκας που
πάσχει από προϊούσα εγκεφαλική διαταραχή έχει το δικαίωμα να ταξιδέψει στην
Ελβετία, όπου οι γιατροί θα τη βοηθήσουν να αυτοκτονήσει. H γυναίκα πάσχει από
μια σπάνια εγκεφαλική νόσο, που τελικά θα την οδηγήσει στον θάνατο. Στην
Ελβετία γίνονται οι περισσότερες «βοηθούμενες» αυτοκτονίες στην Ευρώπη. Εκεί,
η μη κερδοσκοπική οργάνωση Ντίγκνιτας έχει μια κλινική που έχει βοηθήσει 22
Βρετανούς να πεθάνουν.

Τη γυναίκα…

… που για την ιστορία της έγραψε ο Κέβιν Γιούιλ στο περιοδικό «Σπάικντ», θα
την ονομάσουμε κυρία X. Θέλει πολύ να κάνει αυτό το ταξίδι. Και συμφωνούν μαζί
της πολλοί. «Όταν ένα ζώο υποφέρει, το θανατώνουμε από καλοσύνη. Γιατί να μην
μπορούμε να φερθούμε το ίδιο και στους ανθρώπους;». Όμως, οι τοπικές αρχές
στην πόλη όπου ζει η κυρία X έχουν διαφορετική γνώμη: της απαγόρευσαν να
ταξιδέψει, με το αιτιολογικό ότι πρόκειται για ένα «ευάλωτο άτομο» που
χρειάζεται προστασία. Ο ισχύων νόμος στη Βρετανία επιτρέπει μεν την
αυτοκτονία, αλλά προβλέπει ποινή κάθειρξης 14 ετών για εκείνους που βοηθούν σε
αυτήν (γι’ αυτό οι ενδιαφερόμενοι καταφεύγουν στην Ελβετία).

H οργάνωση…

… Ντίγκνιτας είχε βοηθήσει ένα ζευγάρι Βρετανών να τερματίσουν τη ζωή τους
το 2003. Κανείς από τους δύο δεν έπασχε από κάποια νόσο που θα οδηγούσε
αναπόδραστα στον θάνατό τους: έπασχαν από ψυχική ασθένεια και χρόνιες νόσους
και ζούσαν με διαρκείς πόνους. Το ζήτημα είναι ποιος ασθενής μπορεί να
αποφασίζει πως είναι τόσο καταδικασμένος που να του αξίζει να «βοηθηθεί»; Ίσως
εκείνοι ακριβώς οι ασθενείς που δεν χρειάζονται ούτε βοήθεια ούτε έγκριση για
να βαδίσουν στον θάνατό τους. Γιατί εκείνοι που ζητούν βοήθεια για να
αυτοκτονήσουν, τι λένε πραγματικά; Λένε στους άλλους πως αισθάνονται τη ζωή
τους χωρίς αξία και νόημα και πως τους τρομάζουν όσα έχουν να περάσουν ακόμη.
Όμως, μόνο και μόνο το γεγονός πως αποφασίζουν να το πουν σε κάποιον, πως
βάζουν την κοινωνία να εγκρίνει την απόφασή τους, σημαίνει πως οι ίδιοι δεν
έχουν σκεφτεί αρκετά αυτή την απόφαση. Αν ήταν πράγματι αποφασισμένοι να
«φύγουν», θα το έκαναν χωρίς να ζητούν από άλλους να τους βοηθήσουν. Σε
εκείνον λοιπόν τον ασθενή που εκμυστηρεύεται την αγωνία του, λέει ο Κέβιν
Γιούιλ, προσφέρει κακή υπηρεσία όποιος συμφωνεί να τον βοηθήσει στην
αυτοκτονία του.

Ούτε ο νόμος…

… ούτε ο άνθρωπος μπορούν να αποφασίζουν αν η ζωή ενός άλλου ανθρώπου (και
κατ’ επέκταση όλων των άλλων ανθρώπων) είναι χωρίς αξία και χωρίς νόημα. Όταν
βλέπουμε κάποιον που είναι έτοιμος να τσακιστεί από μια γέφυρα, τρέχουμε για
να τον σώσουμε και όχι για να του δώσουμε μια σπρωξιά να πέσει μια ώρα
αρχύτερα. Ενστικτωδώς, στο πρόσωπό του δεν σώζουμε μόνο αυτόν, αλλά εμάς, όλη
την ανθρωπότητα.