[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

«Να περάσει ο επόμενος παρακαλώ». Περνάει ο επόμενος, κάθεται. «Πώς
ονομάζεστε;». «Κωνσταντίνος Ρηγιλλάτος». «Μάλιστα. Είστε έτοιμος για τη
συνέντευξη;». «Μάλιστα, κύριε, έτοιμος». «Πείτε μας, σας παρακαλώ, ποιο είναι
το πιο ωραίο χρώμα στον κόσμο;». «Το γαλάζιο κύριε». «Ποιο είναι το χρώμα του
ουρανού;». «Γαλάζιο». «Της θάλασσας;». «Γαλάζιο κι αυτό». «Τι γνωρίζετε για
τον Νικηταρά;». «Για τον Νικηταρά, όχι πολλά. Για την οδό Νικηταρά, να σας πω,
είναι τα γραφεία της ΟΝΝΕΔ!». «Πέστε μου τώρα κάτι πιο προσωπικό. Ποιος είναι
ο αγαπημένος σας συνθέτης;». «Ο Σταμάτης Σπανουδάκης». «Κατά τη γνώμη σας η
Ρηγίλλης πρέπει να είναι δρόμος;». «Όχι βέβαια, πεζόδρομος θα έπρεπε να είναι,
με παγκάκια, δενδράκια, και αγαλματάκια». «Πείτε μας, τι αγάλματα θα μπορούσαν
να στηθούν;». «Πιστεύω, κύριε, των μεγάλων ευεργετών Κων. Καραμανλή του
αειμνήστου, Ευάγγ. Αβέρωφ, K. Μητσοτάκη, M. Έβερτ, I. Βαρβιτσιώτη, I.
Κεφαλογιάννη, Γ. Σουφλιά και βεβαίως του Πρωθυπουργού μας του κ. Καραμανλή».
«Εύγε παιδί μου, προσλαμβάνεσαι».

(H στήλη υπέκλεψε ένα μικρό απόσπασμα από αυστηρή εξέταση-ανάκριση στην οποία
υποβλήθηκε φέρελπις νέος επιθυμών να προσληφθεί στο Δημόσιο, μέσα από τους
φεγγίτες της αξιοκρατίας που άνοιξε η κυβέρνηση για τα «δικά» μας παιδιά)

Γελοίο χωρίς όρια

Έχει το γελοίο όρια; Όχι, βέβαια. Στο άπειρο εκτείνεται. Ως εκ τούτου ας μην
ξενίζει κανέναν το γεγονός ότι ύστερα από ένα τετραήμερο αντεγκλήσεων στο
εσωτερικό της N.Δ., στη διάρκεια του οποίου ακούστηκαν τα μύρια όσα κατά
συγκεκριμένων υπουργών, της κυβέρνησης εν συνόλω, και κατά διοικητών
οργανισμών, στη συνέχεια λέει επικράτησε κλίμα ηρεμίας. Δηλαδή; Οι υπουργοί
έχουν ανοιχτές τις πόρτες, οι διοικητές περιμένουν στην εξώπορτα τους
επισκέπτες ΔΑΚίτες και βουλευτές να τους υποδεχτούν, και ύστερα από σφιχτές,
ζεστές αγκαλιές να τους οδηγήσουν στα γραφεία τους; Οι αποφάσεις πλέον
λαμβάνονται από κοινού, από κυβέρνηση και κόμμα; Ή ότι στο δεύτερο «ντριιιιν»
του τηλεφώνου, όρθιος ο υπουργός απαντάει στον κομματικό κομισάριο (και…
ιμπρεσάριο της οργανωμένης βάσης); Έχει σκεφθεί κανείς ότι όλο αυτό το σκηνικό
που έχει στηθεί, είναι έξω και πέρα από κάθε θεσμική λειτουργία; Οι πολίτες
ψήφισαν τον Μάρτιο και εξέλεξαν κυβέρνηση Καραμανλή. Δεν ψήφισαν να συνδιοικεί
η κυβέρνηση με τους γαλάζιους συνδικάλες, των οποίων το μάτι γυαλίζει στην
προοπτική νομής της εξουσίας…

Θα παρέμβει…

Σήμερα, λένε, θα παρέμβει και ο Καραμανλής. Αφού τούς άφησε επί ημέρες να
τρώγονται σαν τα σκυλιά (ο Μεϊμαράκης κατά υπουργών, οι υπουργοί κατά
Μεϊμαράκη, η Ρηγίλλης κατά Ρουσόπουλου, υπουργοί κατά Ρουσόπουλου και
επικοινωνιακής πολιτικής) σήμερα – κατά παρέκκλιση της γνωστής του συνήθειας
«Σάββατο δεν κάνουμε τίποτε, διότι Σάββατο να ‘ναι μάστορα κι ας είναι κάθε
μέρα» – συγκαλεί την Κεντρική Επιτροπή του κόμματος. Θα χρησιμοποιήσει το βήμα
για να απευθύνει παραινέσεις, ή και απειλές, προς τους υπουργούς, προκειμένου
να περιορίσει τους καβγάδες. Συγγνώμη, το γεγονός ότι αυτή η κυβέρνηση
παρουσιάζει εμφανώς πλέον προβλήματα κυβέρνησης πολλών χρόνων τον απασχολεί;
Διότι το ΠΑΣΟΚ, ας πούμε, τα εμφάνισε τα προβλήματα αυτά ύστερα από 15 ή 18
χρόνια διακυβέρνησης. Όχι στους οκτώ μήνες…

Μπουλούκ-ασκέρ

Εντάξει, μη φανταστεί κανείς ότι θα πέσουμε σε βαθιά κατάθλιψη επειδή ο
Καραμανλής δεν θέλει ή δεν μπορεί να συμμαζέψει το κατάστημα. ΄H γιατί η
κυβέρνηση θυμίζει θίασο σε περιοδεία (μπουλούκ-ασκέρ, τους ονόμαζαν παλιά, τον
19ο αιώνα). Όχι. Επισημάνσεις κάνουμε. Διότι, οι επιμελείς εξ υμών αναγνώστες
ενθυμούνται ότι προεκλογικά έλεγαν και ξανάλεγαν ότι «είμαστε έτοιμοι να
κυβερνήσουμε». Έτοιμοι; Όσο και ο υποφαινόμενος να αντικαταστήσει τον
Μακαριώτατο στον Αρχιεπισκοπικό Θρόνο! Αποδεικνύεται ότι δεν ήξεραν πού τους
πάνε τα τέσσερα, και επιπλέον, κατέλαβαν την εξουσία στη λογική ότι «θα
μάθουμε, πού θα πάει, στο τέλος θα μάθουμε να κυβερνάμε». Το σοβαρό δεν είναι
ότι προσπαθούν να μάθουν «στου κασίδη το κεφάλι». Το σοβαρό είναι ότι εννιά
μήνες τώρα – μεθαύριο Τρίτη έχουν… γενέθλια – αποδεικνύονται ανεπίδεκτοι
μαθήσεως. Ξύλα απελέκητα, αναγνώστη μου…

Κάτι κάνει

Και η αντιπολίτευση μαθαίνει ή τουλάχιστον προσπαθεί να μάθει. Τελευταία –
βοηθούσης και της κυβερνήσεως – δείχνει ότι κάτι κάνει. Πάει κάπως καλά. Έχει
αναπτύξει ρεφλέξ, κάνει σχετικά καίριες παρεμβάσεις, ασκεί κριτική επί της
ουσίας, αναπτύσσει πολιτικό λόγο. Αν ξεφύγει κι από τις παιδικές ασθένειες που
βασανίζουν κάθε κόμμα το οποίο κάνει μια «καινούργια» αρχή – και το ΠΑΣΟΚ
κάνει καινούργια αρχή, ως αντιπολίτευση – θα πάει και καλύτερα. Δεν
χρειάζονται σπουδαία πράγματα, όχι. Λίγη προσπάθεια μόνο. Να καταλάβουν ας
πούμε όλοι – μα ΟΛΟΙ – ότι δεν πρέπει να ποινικοποιείται η αντίθετη άποψη. Ότι
δεν πρέπει να επιδιδόμαστε σε κυνήγι μαγισσών ψάχνοντας για συνωμοσίες πίσω
από κάθε κουβέντα, φράση, πρόταση, άποψη, που διατυπώνει κάποιος/α. Ότι άμα
επαναλαμβάνουμε κάθε τόσο ότι είμαστε υπέρμαχοι του διαλόγου, να το κάνουμε
και πράξη όποτε μάς δίνεται η ευκαιρία. Και κυρίως, ας πάψουμε πια να
φτιάχνουμε εχθρούς. Ο «εχθρός» είναι απέναντι. Όχι μέσα στο ΠΑΣΟΚ…

Το ΠΑΣΟΚ εισπράττει

Όλα όσα προαναφέρθηκαν, αποτελούν «αναγκαία και ικανή συνθήκη» (που έλεγαν στα
Μαθηματικά οι δάσκαλοι) προκειμένου το ΠΑΣΟΚ να αποκτήσει ομοιογένεια. Για να
μπορέσει να γίνει κόμμα της προκοπής, να αποκτήσει ευπρόσωπη παρουσία, και να
πει και ο πολίτης «α, αυτοί σοβάρεψαν, μπράβο, έγιναν σοβαρή πρόταση
εξουσίας». Όσο συνεχίζεται η πλάκα αυτή, να ανοίγει ένα θέμα η κυβέρνηση και
να σπεύδουμε εμείς οι Πασόκοι να σκοτωθούμε μεταξύ μας, είναι προφανές ότι
μόνο σοβαρότητα δεν χαρακτηρίζει το χώρο. Προς τι όλα αυτά; Ως προοίμιο μιας
είδησης που μας έδωσε έγκυρος δημοσκόπος, ο οποίος ανέφερε ότι «για πρώτη φορά
μετά τις εκλογές το ΠΑΣΟΚ δείχνει να εισπράττει κάτι από τη φθορά που έχει ήδη
η Νέα Δημοκρατία». Ενδεχομένως αυτό το «κάτι» να ήταν μεγαλύτερο, αν το ΠΑΣΟΚ
είχε άλλη λειτουργία και συμπεριφορά. Αλλά κανείς δεν αμφισβητεί ότι έχει
μπροστά του όλον τον χρόνο να συνέλθει, μέχρι να καταρρεύσει η Νέα Δημοκρατία.
Γιατί θα καταρρεύσει – αυτό είναι αναπότρεπτο…

KAI TO ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Ο γρίφος του υποψηφίου Προέδρου

«Παίζει» η ημερομηνία για την ανακοίνωση της πρότασης της κυβέρνησης για
Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Υπάρχουν αρκετοί που πιέζουν τον K. Καραμανλή να
ανακοινώσει το όνομα του υποψηφίου – για την πρώτη ψηφοφορία, οπότε και
απαιτούνται 200 ψήφοι, επισημαίνω – κατά την τελευταία ημέρα της συζήτησης για
τον προϋπολογισμό, στις 22 Δεκεμβρίου. Να κλείσει δηλαδή την ομιλία του,
λέγοντας ότι «για να τελειώσει η περίοδος αναμονής εισηγούμαι ως κοινό
υποψήφιο για την Προεδρία τον /την…». Άλλοι θεωρούν ότι ο Πρωθυπουργός «δεν
έχει κανένα λόγο να βιαστεί» και διατείνονται ότι πρέπει να εξαντλήσει το
απώτατο συνταγματικό όριο για την υποβολή της πρότασης, που είναι το τέλος
Ιανουαρίου. Ο K. Καραμανλής δεν έχει εκδηλώσει τις προθέσεις του ακόμη, διότι
διάφοροι τον φέρουν επίσης να είναι έτοιμος για ανασχηματισμό της κυβέρνησης!
Θα πρόκειται ασφαλώς για παγκόσμια πρωτοτυπία – ανασχηματισμός παραμονές της
ψήφισης του προϋπολογισμού. Ως εκ τούτου, σιγά να μην τον κάνει ο Καραμανλής
τώρα. Μετά την προεδρική εκλογή και βλέπουμε. Άσε που μια φίλη μου βουλευτής
επιμένει ότι «θα γίνει τον Σεπτέμβριο»…