ANAΛΩΣIMA Tα δυσνόητα και τα απλοϊκά

ΩΣ ΘΕΜΑ, αυτό το επίκαιρο εμφανίζεται λιγουλάκι βαρετό. Πολλές επίσημες
υπογραφές (ή μήπως ανεπίσημες;), πολλές σφραγίδες, πολλά χαρτιά, πολλά
νούμερα, πολύ περίπλοκα όλ’ αυτά. Κι αυτό με τις εγγυήσεις δεν το πιάνουμε σε
βάθος, αλλά μήπως έτσι πρέπει να είναι; Μήπως οφείλουν να μοιάζουν δυσνόητα
όλα αυτά, να μην τα καταλαβαίνουμε εμείς οι κοινοί θνητοί, αφού αφορούν όπλα
και μάλιστα πολλά και ακριβά; Πώς είναι, ας πούμε, αυτές οι περίφημες
παραβιάσεις; Τι ξέρουμε για τις παραβιάσεις; Ότι κάθε μέρα οι Τούρκοι επειδή
είναι στρατοκράτες και προκλητικοί παραβιάζουν τον εθνικό μας εναέριο χώρο.
Είναι περίπλοκο να εξηγείς ότι κάπως αλλιώς τον εννοούμε εμείς από ό,τι τον
εννοούν εκείνοι και γενικώς οι υπόλοιποι. Ενώ κάθε μέρα μιλάς για παραβιάσεις,
η επανάληψη είναι μήτηρ της μαθήσεως, καθώς και της αγοράς όπλων. Υπάρχει
βέβαια κάτι απλό που δεν δημοσιεύεται συχνά, αλλά σου μένει όταν μια φορά το
ακούσεις. Είμαστε οι καλύτεροι πελάτες όπλων στον κόσμο. Εμείς και οι γείτονες
Τούρκοι. Εμείς τα αγοράζουμε επειδή μας απειλούν εκείνοι κι εκείνοι επειδή
τους απειλούμε εμείς. Να κάτι απλό και κατανοητό, που ίσως δεν είναι άσχετο με
τα τεκταινόμενα. Γιατί όταν έχεις να αγοράσεις τόσα όπλα, τα οποία στην
καλύτερη περίπτωση θα σκουριάσουν γρήγορα και θα πρέπει να αγοράσεις
καινούργια πριν τα ξοφλήσεις, τότε, όσο να ‘ναι, μπαίνεις σε πειρασμό. Να
ζητάς εγγυήσεις, να παίρνεις προμήθειες, να στέλνεις εισαγγελείς στους
προηγούμενους που ζητούσαν εγγυήσεις κ.λπ. κ.λπ. Με λιγότερα όπλα θα είχαμε
περισσότερη αρετή αυτομάτως και ίσως περισσότερα πλοία για να πηγαίνουν στην
Κάλυμνο. Ίσως αυτό να είναι απλοϊκό, αλλά από περίπλοκα δεν έχουμε χορτάσει;