ANAΛΩΣIMA Mακρινή μου Θεσσαλονίκη

Στη διάρκεια της χούντας οι φοιτητές στη Θεσσαλονίκη βλέπαμε μια πόλη σιωπηλή,
με γραφικές γωνιές αγνώστου νοήματος. Δεν ξέραμε. Ή ίσως να το είχαμε μάθει
και ύστερα να το ξεχάσαμε ότι είχε υπάρξει πολυεθνική, πολύχρωμη, μωσαϊκό
εθνών και συνηθειών, πρότυπο συνύπαρξης. Εκείνα τα χρόνια έπρεπε τα πάντα να
ισοπεδωθούν για να μοιάζουν στην Ελλάδα Ελλήνων Χριστιανών που οραματιζόταν η
χούντα και οι παραφυάδες της. Υπήρχαν σπίτια τουρκικά και εβραϊκά ονόματα,
αλλά δεν είχαμε μάθει να τα αναγνωρίζουμε. Το περίεργο είναι ότι όταν έπεσε η
χούντα, και αρκετά χρόνια μετά, πολλοί, ακόμα και άνθρωποι που της είχαν
αντιταχθεί, βρέθηκαν να νοσταλγούν την ουσία της ομοιομορφίας που είχε θελήσει
να επιβάλει. Και τους άκουγες να μιλάνε για ορθοδοξίες αυστηρές, μαύρες και
μοναστικές, καθαρές, απομονωμένες και ανύπαρκτες. H Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών
με κοστούμι μεταμοντέρνο. H εικόνα της φάρσας που ήθελε να επαναληφθεί με
χιτώνα τραγωδίας, ενώ στην πραγματικότητα ήταν τραγωδία που αναβίωνε σαν
φάρσα. Διότι υπήρξε τραγική η ισοπέδωση της Θεσσαλονίκης, με την πυρκαγιά, με
την προσφυγιά, με την εξόντωση των Ελλήνων Εβραίων, με την προσπάθεια να
σβηστούν τα σημάδια των κατοίκων και των περιπετειών της. Όμως στο ελεύθερο
αεράκι και στο ρεύμα που μας οδηγεί προς την πρόοδο και την αυτογνωσία,
ξαναβρίσκει τον εαυτό της και τον ρόλο της. Τα παλιά της ονόματα επανέρχονται
και στα μνημεία της μαθαίνεις πέντε αλήθειες. Διαβάζω πως γίνεται σκηνικό
σούπερ κοσμικό και διεθνές όσο δεν παίρνει στο φεστιβάλ, ακούω και περπατώ
νοερά στην αγαπημένη παραλία. Αχ, πόλη αγαπημένη που σε σπούδασα σε λάθος
καιρούς, να μπορούσα να γινόμουν ξανά φοιτήτριά σου.