ΓNΩMH Kλειστό κλαμπ

Τα χαρακτηριστικά ενός κλειστού κλαμπ εμφανίζει η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου
της χώρας μας. Το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα είναι μια προβλέψιμη ομάδα,
στην οποία πολύ δύσκολα μπορεί να εισχωρήσει και ο πιο ταλαντούχος νέος
Έλληνας παίκτης.

H κατάκτηση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος χθες και ίσως του Παγκοσμίου
Κυπέλλου αύριο δεν δίνουν σε καμία περίπτωση το δικαίωμα στον κ. Ρεχάγκελ να
λειτουργεί την Εθνική Ελλάδας ως μια κλειστή ομάδα εκλεκτών που μένουν στο
απυρόβλητο ακόμη κι αν περπατούν στον αγωνιστικό χώρο, όπως έπραξαν σε αρκετά
παιχνίδια (ας εξαιρέσουμε το Καζαχστάν για ευνόητους λόγους).

Ποδοσφαιριστές που διαπρέπουν στις ομάδες τους και σε μεγάλα πρωταθλήματα
όπως είναι ο Ταυλαρίδης (κορυφαίος αμυντικός στη Γαλλία), ο Αναστασίου
(Άγιαξ), ο Κατεργιαννάκης (Κάλιαρι) και ο Στολτίδης (Ολυμπιακός), αντί να
βλέπουν την αγκαλιά της Εθνικής ανοιχτή και έτοιμη να τους υποδεχτεί,
σκοντάφτουν στις εμμονές του Γερμανού προπονητή.

Βεβαίως ο κ. Ρεχάγκελ, δικαιωμένος και από τα αποτελέσματα της ομάδας,
διατηρεί το απόλυτο δικαίωμα της επιλογής.

Όμως, γιατί αυτοί οι παραγκωνισμένοι παίκτες τού σήμερα να δώσουν τον
καλύτερό τους εαυτό όταν θα κληθούν (γιατί κάποια στιγμή θα κληθούν) να
ανασυγκροτήσουν την ομάδα τού αύριο ύστερα από έναν πιθανό αποκλεισμό της
Εθνικής;

H αύρα της νίκης όσο δύσκολα κατακτάται τόσο εύκολα θα πρέπει να μοιράζεται
στους παίκτες, γιατί αποτελεί από τα βασικότερα στοιχεία μιας ομάδας που ξέρει
να παλεύει για την επιτυχία.

Κανένας τίτλος δεν χαρίζει το αλάθητο των επιλογών και καλό θα ήταν να το
αντιληφθεί ο Γερμανός πριν να είναι πολύ αργά, όπως συνέβη με τους Γάλλους
μετά την αποχώρηση όλων των σπουδαίων παικτών τους.