Πλατίνα εκτός ρεύματος

Δεν είναι πολλές μέρες που αναρωτιόμουν τι απογίνονται όλοι αυτοί οι δίσκοι
που βγαίνουν και οι οποίοι δεν ανήκουν στο… μπαναλομέινστριμ κομμάτι της
ελληνικής παραγωγής. Υπάρχει κοινό γι’ αυτούς; Πουλιούνται; Μπορεί ας πούμε
σήμερα ένας Έλληνας μουσικός που κάνει τζαζ ή ορχηστρική μουσική να χτυπήσει
την πόρτα μιας εταιρείας και να βρει θετικό κλίμα για να εκδώσει τη δουλειά
του; H απάντηση έφτασε τις προάλλες, μέσω μέιλ, στο γραφείο μου: H ανεξάρτητη
και εναλλακτική Libra Music κλείνει τα 12 χρόνια της και αντί άλλης εορτής
οργανώνει ένα μίνι φεστιβάλ στο Cafe Αλάβαστρον όπου από σήμερα μέχρι το
Σάββατο 27/11 θα παρελάσουν και θα παίξουν οι καλλιτέχνες της με πρώτο και
καλύτερο τον Χάιγκ Γιατζιτζιάν. Το φεστιβάλ θα ανοίξει και θα κλείσει με
απονομές (παρακαλώ). Πλατινένιο το ορχηστρικό «Αιολία» του Μιχάλη Νικολούδη
και χρυσό το επίσης ορχηστρικό «Talar» του Χάιγκ Γιατζιτζιάν (βέβαια μέσα σε
ένα διάστημα αρκετών χρόνων). Ομολογώ ότι τις έχω σιχαθεί όλα αυτά τα χρόνια
τις απονομές και τις δισκογραφικές βεγγέρες, αλλά εδώ, όπως καταλαβαίνετε,
σηματοδοτείται διαφορετικά το γεγονός. Τελικά, μάλλον έχουν δίκιο εκείνοι που
λένε ότι είναι και λίγο εικονική πραγματικότητα όλο αυτό το νταβαντούρι της…
fame stoράδικης υστερίας.