ANAΛΩΣIMA Tα προσχήματα

Για πολλούς ο Κόλιν Πάουελ δεν ήταν τίποτα παραπάνω από άλλοθι στην κυβέρνηση
του Μπους. Ένας συμπαθητικός κυριούλης που προσπαθούσε να κρατήσει τα
προσχήματα, έκανε πως λαμβάνει υπόψη του τον ΟΗΕ και διάφορους άλλους διεθνείς
θεσμούς, έκανε πως είχε αντιρρήσεις για τον πόλεμο στο Ιράκ. Τουλάχιστον τώρα
που παραιτήθηκε μπορεί οι άνθρωποι αυτοί να του αναγνωρίσουν τη γνησιότητα των
προθέσεών του. Τα προσχήματα στην περίπτωση της εξωτερικής πολιτικής του Μπους
ισοδυναμούν περίπου με ό,τι πολυτιμότερο έχουμε. Με τους θεσμούς και τους
κανόνες και τις διαδικασίες που καθιερώθηκαν με πολύ κόπο και αγώνες στον
άδικο τούτο κόσμο. Τα προσχήματα είναι η λογική που μπορεί να αντιστέκεται
στην τρέλα ή προσπαθεί τουλάχιστον. Στον αντιαμερικανισμό, που τα βάζει όλα
και όλους στο ίδιο τσουβάλι, ο Κόλιν Πάουελ προκαλούσε αμηχανία με το ήπιο
σοβαρό του στυλ, το συγκρατημένο, περίσκεπτο βλέμμα. Από την άλλη, έχεις τον
Ράμσφελντ με το θριαμβευτικό και λαμπερό χαμόγελο τρελού, που δεν κρύβει τη
χαρά του δυνατού όταν μπαίνει με σιγουριά στη μάχη. Δεν χρειάζεται διεθνείς
συνθήκες και δεν χάνει τον καιρό του με καγκελάριους κι άλλους εξωτικούς
αξιωματούχους παρηκμασμένων χωρών της Ευρώπης. Αυτός μάλιστα, προσφέρεται να
τον αντιπαθήσεις εκ βάθους καρδίας, ελεύθερα και χωρίς προβληματισμούς. Τώρα
τα πράγματα γίνονται περισσότερο ασπρόμαυρα και ευεπίφορα για απλές ερμηνείες.
Προφανώς η κυβέρνηση Μπους δεν αισθάνεται να έχει ανάγκη αυτά τα περίφημα
προσχήματα. Και πολλοί που της είχαν αφιερώσει από πριν όλη τους την
αντιπάθεια, ίσως δεν μπορέσουν να παρατηρήσουν καμία αλλαγή. Ας ελπίσουμε ότι
δεν θα γίνει κάτι τόσο ακραίο ώστε να τον νοσταλγήσουν.