Οι ελληνοποιήσεις

Με αφορμή το ρεπορτάζ που δημοσιεύτηκε στον «Ταχυδρόμο» υπό τον τίτλο «Την
ημέρα που έγινα Ελληνίδα», ο κ. Νίκος Σιμώνης, από το Ηράκλειο Κρήτης,
σημειώνει:

«Δεν πιστεύω ότι δικαιολογείται η καταγραφή χιλιάδων ομοίων περιπτώσεων με
αυτή της κυρίας Ζινόβιεφφ.

Διάβασα με ενδιαφέρον το κείμενο, και χαίρομαι που η δική της περιπέτεια
τελείωσε τόσο σύντομα. Το λάθος όλων ημών των μη προνομιούχων (και μη φέροντας
ολυμπιακά μετάλλια, και μη προπονητών) είναι το γεγονός ότι δεν είμαστε
αρσιβαρίστες, ακοντίστριες, προπονητές, αθλητές του judo, καλαθοσφαιριστές,
ποδοσφαιριστές κ.λπ., κ.λπ. από Αλβανία, Ουκρανία, Ρωσία, Σερβία, Λατινική
Αμερική, Τατζικιστάν, Αρσιβαριστάν, Ακοντιστάν κ.ο.κ. για να τελειώσει η
ελληνοποίηση (προσέξτε, ελληνοποίηση και όχι πολιτογράφηση) μέσα σε λίγα λεπτά
ή ημέρες… Αυτή την ερώτηση υπέβαλα γραπτώς προς το αρμόδιο υπουργείο
ζητώντας δημοκρατικω τω τρόπω μιαν απάντηση ­ πόσο καιρός χρειάστηκε για την
ελληνοποίηση όλων αυτών των προνομιούχων «νεοελλήνων» των οποίων η γιαγιά της
ξαδέλφης, του αδελφού του προπάππου φταρνιζότανε ελληνικά. Φυσικά, απάντηση
δεν έλαβα ­ ούτε και περίμενα. Πολύ σύντομα, η δική μου η περίπτωση ξεκίνησε
με αίτησή μου που έγινε τον Απρίλη 1998 (πριν από επτά σχεδόν χρόνια), σαν
Έλλην κυπριακής καταγωγής, παντρεμένος με Ελληνίδα υπήκοο, και συνεχή παραμονή
στην Ελλάδα από το 1974. Μέχρις αυτή την στιγμή, το θέμα παραμένει σε
εκκρεμότητα».