Ποινική δίωξη για τον «Mύλο»

Σύμφωνα με το πόρισμα, η φωτιά προκλήθηκε από βραχυκύκλωμα, οι πραγματογνώμονες ωστόσο άφηναν αιχμές για τα μέτρα προστασίας των ηλεκτρολογικών εγκαταστάσεων από τους υπευθύνους

Ποινική δίωξη για εμπρησμό από αμέλεια άσκησε χθες ο εισαγγελέας Πρωτοδικών
Θεσσαλονίκης εις βάρος των υπευθύνων του «Μύλου» (in rem) για τη μεγάλη φωτιά
του περασμένου Αυγούστου.

Το πόρισμα της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας που εκδόθηκε πριν από δέκα ημέρες (25
Οκτωβρίου – οπότε εξέπνευσε η εκ του νόμου προθεσμία για την ολοκλήρωσή του
και ακριβώς δύο μήνες μετά την καταστροφική πυρκαγιά), απέδιδε την
καταστροφική πυρκαγιά σε βραχυκύκλωμα. Ο εισαγγελέας που ανέλαβε την υπόθεση,
όμως, παρέλαβε το πόρισμα ως στοιχείο του ανακριτικού υλικού και άσκησε χθες
ποινική δίωξη για εμπρησμό από αμέλεια κατά παντός υπευθύνου.

Ο εισαγγελέας με τη δίωξη στρέφεται εις βάρος του πενταμελούς
διοικητικού συμβουλίου της εταιρείας, αλλά και του ηλεκτρολόγου, ο οποίος είχε
υποχρέωση να επιτηρεί της ηλεκτρολογικές εγκαταστάσεις της επιχείρησης.

H πυρκαγιά ξέσπασε τα μεσάνυχτα της 26ης Αυγούστου σε χώρο μεταξύ του τρίτου
και τετάρτου ορόφου του Πύργου (το πενταώροφο κτίριο του «Μύλου») και ενώ
στους άλλους χώρους του συγκροτήματος βρίσκονταν εκατοντάδες θαμώνες.

H δίωξη ασκήθηκε από τον εισαγγελέα Σωκράτη Τανάγια, ο οποίος παρέλαβε το
πόρισμα της Πυροσβεστικής για τις αιτίες πρόκλησης της πυρκαγιάς που είχε
συνέπεια να καταστραφεί μεγάλο μέρος των εγκαταστάσεων.

Στην έκθεση αυτοψίας που επισυναπτόταν στο πόρισμα, η πυρκαγιά
αποδιδόταν σε βραχυκύκλωμα που σημειώθηκε στις ηλεκτρικές εγκαταστάσεις του
τελευταίου ορόφου του Πύργου του «Μύλου» – χώρος που εκείνες τις ημέρες δεν
λειτουργούσε. Στην παραγγελία του ο εισαγγελέας ζήτησε από τον πταισματοδίκη
να ερευνηθεί περαιτέρω η υπόθεση της φωτιάς στον «Μύλο» και ειδικά, να κληθεί
σε απολογία ο ηλεκτρολόγος, να διευκρινίσει αν είχαν επισημανθεί βλάβες στο
σύστημα φωτισμού, από όπου προήλθε το βραχυκύκλωμα, και να αναφέρει τα μέτρα
προστασίας που είχαν ληφθεί για την αποφυγή τέτοιων προβλημάτων. Επίσης, θα
απολογηθούν και τα πέντε μέλη του διοικητικού συμβουλίου της εταιρείας.

H πυρκαγιά αποτέφρωσε το τετραώροφο κτίριο του Πύργου του «Μύλου» και είχε ως
αποτέλεσμα τη διακοπή, έκτοτε, της λειτουργίας ολόκληρου του συγκροτήματος.
Από τη φωτιά, πέραν των κτιρίων, αποτεφρώθηκαν και δεκάδες παλαιά μηχανήματα
που εξετίθεντο στους χώρους του Πύργου.

Στο μεταξύ, η Εφορεία Νεωτέρων Μνημείων προτείνει (με εισήγησή της που
κατατέθηκε πριν από ενάμιση μήνα περίπου) να κριθεί το σύνολο των κτιρίων και
ο περιβάλλων χώρος του «Μύλου» ως διατηρητέο κτίριο, με το σκεπτικό ότι
πρόκειται για βιομηχανικό συγκρότημα – μνημείο των τελευταίων 100 ετών.
Εκκρεμεί η αντιπρόταση ή η αποδοχή της εισήγησης από τους ιδιοκτήτες και θα
ακολουθήσει η τελική κρίση και απόφαση από το τοπικό Συμβούλιο Νεωτέρων
Μνημείων.

Στις «συζητήσεις» βρίσκεται ακόμη και η υπόθεση πώλησης του «Μύλου» σε
ιδιοκτήτη αλυσίδας νυχτερινών κέντρων της Θεσσαλονίκης. Προς το παρόν, πάντως,
και παρά τα σχετικά δημοσιεύματα περί σχεδίων λειτουργίας με άλλη – πιο
εμπορική – μορφή και υπό νέα διεύθυνση, ο «Μύλος» δεν άλλαξε ιδιοκτήτες ούτε
έχει αρχίσει εργασία αποκατάστασης στις εγκαταστάσεις του αποτεφρωμένου
πολυχώρου. Έτσι, τα κτίρια του Αλευρόμυλου (2.500 τ.μ. κτισμάτων σε πέντε
στρέμματα χώρου) που παραμένει κλειστός, φαντάζουν «στοιχειωμένα». Άνεργοι και
σε δίμηνη αναμονή παραμένουν οι πρώην εργαζόμενοι – περίπου 60 – στις
επιχειρήσεις του «Μύλου».

80 χρόνια ιστορίας στην… πυρά

Ο Μύλος Χατζηγιαννάκη αναγέρθηκε το 1924 από τους πρόσφυγες Γ.
Χατζηγιαννάκη και M. Αλτιναλμάζη στην περιοχή του Μπεχτσινάρ («κήπος των
Πριγκίπων»). Το 1934 η παραγωγή σημείωσε κάμψη και η επιχείρηση πέρασε στα
χέρια της εταιρείας «Αλλατίνη», για να σταματήσει τελικά η λειτουργία της το
1987.

Ο «Μύλος» άνοιξε πρώτη φορά τις πόρτες του στις 31 Μαΐου 1991. Την ίδια
χρονιά βραβεύθηκε, για την ιδέα της χρήσης και τον τρόπο αποκατάστασης του
μνημείου, από τη «Europa Nostra». Στην Ελλάδα ήταν ο πρώτος πολυχώρος
πολιτισμού, το πρώτο βιομηχανικό συγκρότημα που τόλμησε και πρότεινε αλλαγή
χρήσης. Έκτοτε λειτούργησε ως «πιλότος» και πρότυπο για σειρά άλλων
βιομηχανικών συγκροτημάτων σε όλη την Ελλάδα, που μετατράπηκαν σε χώρους
πολιτισμού.

Στα 13 χρόνια της λειτουργίας του πορεύτηκε χωρίς κρατική ή κοινοτική
βοήθεια και υπήρξε ο μοναδικός ιδιωτικός φορέας που συμπεριλήφθηκε στον φάκελο
υποψηφιότητας για την ανάδειξη της Θεσσαλονίκης ως Πολιτιστικής Πρωτεύουσας
της Ευρώπης 1997.