Δρόμοι

Αναμνήσεις…

… από την ορκωμοσία του Τζορτζ Μπους στην Ουάσιγκτον, στις 20 Ιανουαρίου
2001, όπως τις θυμήθηκε με την ευκαιρία των χθεσινών προεδρικών εκλογών ο
θεατρικός συγγραφέας Μπιλ Ντέιβις.

Γυναίκες…

… με μακριά γούνινα παλτά και καουμπόικες μπότες και άνδρες με μαύρα σμόκιν
και καουμπόικες μπότες, ύστερα από μια ολονυκτία με ξεφάντωμα και παϊδάκια,
περνούσαν μέσα από τα μπλόκα των δυνάμεων ασφαλείας, πλάι πλάι με χιλιάδες
διαδηλωτές που είχαν καταφθάσει στην πρωτεύουσα από κάθε γωνιά της χώρας. Πάνω
στους ώμους του νεαρού πατέρα του, ένα παιδάκι κρατούσε ψηλά ένα πανό που
έγραφε: «Μπαμπά, γιατί ορκίζεται πρόεδρος αυτός που πήρε τις λιγότερες
ψήφους;».

Οι έφιπποι…

… αστυνομικοί κατέφθασαν και αυτοί και πήραν τις θέσεις τους ανάμεσα στα
πλήθη, γιατί υπήρχαν φόβοι πως κάποιος θα μπορούσε να κάνει κακό στον άνθρωπο
που θα έδινε τον όρκο ενώπιον του προέδρου του Ανωτάτου Δικαστηρίου, ο οποίος
προηγουμένως είχε κλείσει τα αυτιά του στη φωνή τού λαού. Ολόκληρες
οικογένειες, γυναίκες, παιδιά, από όλη τη χώρα, φώναζαν, διαμαρτύρονταν, σαν
να πίστευαν πως έστω αυτή την υστάτη στιγμή θα μπορούσαν να εισακουσθούν οι
φωνές τους. Ένας ναυτικός είχε ταξιδεύσει 26 ώρες με το λεωφορείο για να
προλάβει και αυτός τη διαδήλωση. Ένας μαύρος είχε πάρει το λεωφορείο από την
Ιντιάνα μέχρι την Ουάσιγκτον για να βρεθεί και αυτός στη διαδήλωση. Ποιο το
όφελος; Θα άλλαζε τίποτα με το κλούβιο αυγό που πέταξαν πάνω στη λιμουζίνα; Θα
άλλαζε τίποτα με την ομπρέλα που εξακόντισαν πάνω στο αυτοκίνητο, κάνοντας
τους άνδρες της μυστικής υπηρεσίας να πλημμυρίσουν από ανησυχία; Ο άνθρωπος
που εκλέγει με την ψήφο του ο λαός είναι πολύτιμος, επειδή αποτελεί την
ενσάρκωση μιας δημοκρατικής διαδικασίας. Όμως, αυτός ο άνθρωπος που ορκιζόταν
δεν έμοιαζε με άνθρωπο, αλλά με σύνθημα. Το ίδιο και οι 100.000 διαδηλωτές.
Μόνο που αυτοί ήλπιζαν πως τουλάχιστον το δικό τους σύνθημα θα το έπαιρνε
υπόψη του ο άνθρωπος που είχε αρπάξει την εξουσία. Οι διαδηλωτές εκείνη τη
χειμωνιάτικη ημέρα, στις 20 Ιανουαρίου 2001, γνώριζαν πόσο θα ήταν επικίνδυνος
ένας τέτοιος πρόεδρος, που τους είχε κλέψει τη φωνή.

Οι Αμερικανοί…

… ψήφισαν χθες με την ελπίδα πως η ορκωμοσία της 20ής Ιανουαρίου 2005 θα
είναι διαφορετική. H απορία που πλανιόταν στους διαδηλωτές κατά την ορκωμοσία
του 2001 ήταν θλιβερή, αλλά και ενθαρρυντική: «Πώς αφήσαμε να συμβεί κάτι
τέτοιο;». Θλιβερή επειδή συνέβη. Και ενθαρρυντική επειδή έδειξε σε όλους τι
μπορεί να συμβεί όταν δεν φωνάζει κανείς τόσο δυνατά όσο χρειάζεται για να
ακουστεί η φωνή του. Οι Αμερικανοί ψήφισαν χθες με την ελπίδα πως στις 20
Ιανουαρίου 2005 δεν θα ξαναδούν ένα παιδάκι με ένα πανό που θα γράφει:
«Μπαμπά, γιατί ορκίζεται πρόεδρος αυτός που πήρε τις λιγότερες ψήφους;».