Διαστάσεις Ο ποιητής και οι τυφλοί

Τέτοια μέρα, με τέτοια πάθη, δεν προσφέρεται για αναλύσεις. Εν μέσω όλου
αυτού του προβληματισμού για το μέλλον του κόσμου, ας αφήσουμε το πνεύμα μας
να ξεφύγει με σάτιρα και ποίηση. Και με πολλά όνειρα, φυσικά.

H κατά Μαφάλντα δημοκρατία: O αργεντινός Κίνο έσβησε τα σαράντα χρόνια της δημοφιλούς ηρωίδας του

«Ένας ποιητής διαβάζει στους τυφλούς.

Δεν φανταζόταν ότι θα ήταν τόσο δύσκολο.

H φωνή του σπάει.

Τα χέρια του τρέμουν.

Αισθάνεται πως κάθε πρόταση

υποβάλλεται στη δοκιμασία του

/σκοταδιού.

Και πρέπει να φροντίσει τον εαυτό της,

χωρίς τα φώτα ή τα χρώματα.

Επικίνδυνη περιπέτεια

για τ’ αστέρια στα ποιήματά του,

για το χάραμα, το ουράνιο τόξο, τα

/σύννεφα, τα φώτα νέον, το φεγγάρι,

για τα ψάρια που τόσο ασημένια

/έμοιαζαν ώς τώρα κάτω απ’ το νερό,

για το γεράκι που πετούσε τόσο

/σιωπηλό ψηλά στον ουρανό.

Διαβάζει – αφού είναι αργά πια για να

/σταματήσει –

για ένα αγόρι με κίτρινο μπουφάν στο

/πράσινο λιβάδι,

για ευδιάκριτες κόκκινες σκεπές στην

/κοιλάδα,

για τα αβέβαια νούμερα στις φανέλες των

/παικτών

και για έναν ξένο που στέκεται γυμνός

/στη διάπλατα ανοιγμένη πόρτα.

Θα ήθελε να παραλείψει – αν και δεν έχει

/αυτή την επιλογή –

όλους εκείνους τους αγίους στην οροφή

/της εκκλησίας,

το αποχαιρετιστήριο νεύμα από το

/παράθυρο του τρένου,

τον φακό του μικροσκοπίου, την ακτίνα

/φωτός στο πολύτιμο πετράδι,

τις οθόνες, τους καθρέφτες και το

/άλμπουμ με τα πρόσωπα.

Είναι μεγάλη όμως η καλοσύνη των

/τυφλών,

μεγάλη η συμπόνια και η γενναιοδωρία

/τους.

Ακούνε, χαμογελούν και χειροκροτούν.

Ένας απ’ αυτούς, μάλιστα, πλησιάζει

με ένα βιβλίο που κρατά ανάποδα

και ζητά ένα αόρατο αυτόγραφο».

(Της Πολωνέζας ποιήτριας Βισουάβα Ζιμπόρσκα, που ίσως συλλαμβάνει καλύτερα από
οποιονδήποτε αναλυτή το πνεύμα της εποχής)