Διαστάσεις Tα πλεονεκτήματα μιας ήττας

Μπορεί να είναι κάτι σαν ξόρκι. Μπορεί να αποτελεί ένδειξη προετοιμασίας
για την πιθανή ήττα. Το βέβαιο είναι ότι όλο και περισσότεροι οπαδοί των
Ρεπουμπλικανών εύχονται να… χάσει το κόμμα τους.

Αναποφάσιστοι (του Πεσέν, από τη «Μοντ»)

Το τελευταίο τεύχος του περιοδικού The American Conservative
επιφυλάσσει μια έκπληξη στους αναγνώστες του: ο διευθυντής του συντηρητικού
περιοδικού Σκοτ ΜακΚόνελ τάσσεται υπέρ της νίκης του Τζων Κέρυ. Όχι επειδή ο
Μπους οδήγησε την Αμερική σε έναν καταστροφικό πόλεμο. Ούτε επειδή το
αμερικανικό έλλειμμα φούσκωσε υπερβολικά την τελευταία τετραετία. Ο
αρθρογράφος εύχεται νίκη των Δημοκρατικών ώστε οι «παραδοσιακοί συντηρητικοί»
να ξαναπάρουν τον έλεγχο του κόμματος από τους νεο-συντηρητικούς και να το
οδηγήσουν σε θρίαμβο το 2008. Ανάλογη άποψη είχαν εκφράσει το καλοκαίρι δύο
συνεργάτες του Εκόνομιστ (οι Τζων Μίκλτουεϊτ και Άντριαν Γούλντριτζ στο
βιβλίο τους «Συντηρητική Εξουσία στην Αμερική») και ο ιστορικός Νάιαλ
Φέργκιουσον (σε άρθρο του στη Γουωλ Στρητ Τζέρναλ, με τίτλο
«Ρεπουμπλικανοί υπέρ του Κέρυ»).

Οι τελευταίοι, ως Βρετανοί, επικαλούνται το παράδειγμα του Τζων Μέητζορ, ο
οποίος κέρδισε ανέλπιστα τις εκλογές του 1992 για να οδηγήσει τη χώρα σε ύφεση
και τους Τόρυς σε μια εξευτελιστική πενταετία οικονομικών και σεξουαλικών
σκανδάλων. Το αποτέλεσμα ήταν να έλθει στην εξουσία ο Μπλαιρ και να μη λέει να
φύγει. Ο ΜακΚόνελ, πάλι, χρησιμοποιεί το αντίθετο παράδειγμα. Το 1964, παρά
την κινητοποίηση του ρεπουμπλικανικού μηχανισμού, ο Μπάρυ Γκολντουότερ έχασε
τις εκλογές. Για την ακρίβεια, συνετρίβη: έλαβε 52 εκλεκτορικές ψήφους έναντι
486 του Τζόνσον. Όλοι τότε είχαν προεξοφλήσει μια μακρά παραμονή του κόμματος
στην αντιπολίτευση. Αλλά διαψεύστηκαν πανηγυρικά: ο Νίξον κέρδισε τις εκλογές
που ακολούθησαν, λίγα χρόνια αργότερα επήλθε ο θρίαμβος του Ρήγκαν και σήμερα
οι συντηρητικοί ελέγχουν το κόμμα, την κυβέρνηση και τα δύο σώματα του
Κογκρέσου.

Είναι αλήθεια πως το ίδιο επιχείρημα έχουν χρησιμοποιήσει και μερικοί
Δημοκρατικοί. Σε άρθρο του στην Μπόστον Ρηβιού, για παράδειγμα, ο Ρικ
Πέρλσταϊν υποστηρίζει πως ο πραγματικός ορίζοντας του κόμματος πρέπει να είναι
οι εκλογές του… 2018. Άλλοι πάλι εύχονται να χάσει ο Κέρυ σήμερα ώστε να
σαρώσει η Χίλαρυ σε τέσσερα χρόνια. Με την πόλωση που επικρατεί όμως σήμερα
στις Ηνωμένες Πολιτείες, και με το δεδομένο ότι αυτή η αναμέτρηση έχει πάρει
τον χαρακτήρα δημοψηφίσματος, τέτοιες απόψεις δεν βρήκαν απήχηση στο
Δημοκρατικό στρατόπεδο. Στις τάξεις των Ρεπουμπλικανών, αντίθετα, πολλοί έχουν
πειστεί ότι ενδεχόμενη ήττα θα τους κάνει καλό. Οι νεο-συντηρητικοί θα βγουν
στη σύνταξη, ο Μπους θα γυρίσει στο Τέξας και ο αντιπαθής γερουσιαστής από τη
Μινεσότα θα κληθεί να βγάλει τα ιρακινά κάστανα από τη φωτιά. Υπάρχει βέβαια ο
κίνδυνος ένα ηττημένο Ρεπουμπλικανικό κόμμα να διασπαστεί. Θα έχει όμως
τέσσερα χρόνια μπροστά του να ανασυγκροτηθεί. Και να οδηγήσει ξανά την Αμερική
στον δρόμο της αρετής. Που, ως γνωστόν, είναι σπαρμένος με βόμβες.