ΣE ΠPΩTO ENIKO Kορόιδο Mουσολίνι

Αντιλαμβάνομαι την παλιά «ανάγκη» να αποσιωπηθούν τα πώς και τα γιατί του
Εμφυλίου, αλλά ευελπιστούσα ότι με την αποκατάσταση της Εθνικής Αντίστασης και
την κατάργηση των διαχωριστικών γραμμών θα έμπαινε τέλος στο ιδεολογικό
καταχέριασμα της πρόσφατης Ιστορίας. Θα σταματούσαν, λέει, οι φασιστικής
επινοήσεως παρελάσεις και μαζί με τους αριστούχους και τους παλαίμαχους θα το
γιορτάζαμε όλοι ανεξαιρέτως, αν όχι με σαμπάνιες στην Αψίδα του Θριάμβου,
πάντως με νταούλια και βιολιά στην Πλατεία Συντάγματος.

Δυστυχώς, κάθε έννοια πανηγυριού και έξω καρδιάς είναι εξ ορισμού αποκλεισμένη
από τη μενταλιτέ της νεοπαγούς ελληνικής δημοκρατίας. Λειτουργώντας ακόμη με
το δόγμα ο φόβος φυλάει τα έρημα, ουσιαστικά στερεί τη χώρα από την ευρωπαϊκή
της νόμιμο μοίρα. Κι ύστερα σου λέει, τι έχουν τα έρημα και ψοφούν: Το 45% των
μαθητών δεν γνωρίζει τίποτε για τον ελληνοϊταλικό πόλεμο, ενώ πολλοί
μπερδεύουν το 1940 με το 1821 και το 1967.

Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος, τα στοιχεία της επετειακής έρευνας μάς έδωσαν
την ευκαιρία να ξανααποτροπιαστούμε. H προσωπική μου άποψη συνοψίζεται στο
«πάλι καλά». Έτσι όπως εκλαϊκεύεται η Ιστορία στην Ελλάδα θα έλεγα μάλιστα ότι
η άγνοια των μαθητών κινείται σε αξιοπρεπή όρια. Θα περίμενε κανείς σύγχυση
πολύ μεγαλύτερη σε μια χώρα η οποία, σε αντίθεση με όλες τις άλλες, δεν
γιορτάζει τη λήξη αλλά την έναρξη του B’ Παγκοσμίου Πολέμου!