ANAΛΩΣIMA Γιορτή αμνησίας

Όταν ήμασταν παιδιά δεν πηγαίναμε ποτέ στην παρέλαση.

Οι γονείς μας είχαν ζήσει τον πόλεμο και πριν απ’ αυτόν τη δικτατορία του
Μεταξά.

Θεωρούσαν τις παρελάσεις επίδειξη δύναμης της παράταξης που είχε νικήσει στον
Εμφύλιο, επίδειξη και υπενθύμιση εκείνης της νίκης. Γιορτάζαμε την 28η
Οκτωβρίου, που ήταν συνήθως τότε μέρα φθινοπωρινή, με κλειστό οικογενειακό
τραπέζι, όπου ο πατέρας μου προσπαθούσε να τα εξηγήσει όλ’ αυτά. Άρχιζε με τις
αναμνήσεις του από την πρώτη ημέρα του πολέμου, τη βιαστική κατάταξη, το
νόμισμα που είχε βάλει η αδερφή του στο αμπέχονο, συνέχιζε με την κατάρρευση
του βόρειου μετώπου και την υποχώρηση προς τη θάλασσα, με το περιπετειώδες
ταξίδι ώς την Αίγυπτο. Παρασυρόταν από τις λεπτομέρειες, δεν έφτανε ποτέ να τα
εξηγήσει όλα, εντελώς. Έμενε κάποιο κενό παράξενο, γεμάτο από πικρή γεύση
λάθους ή προδοσίας, γιατί πώς είχε βρεθεί σε φυλακή εγγλέζικη για δύο χρόνια,
αυτός που τόσα έκανε για να πολεμήσει σαν σύμμαχος των Εγγλέζων;

Έπρεπε να περάσουν χρόνια, να πέσει η χούντα, για να προσπαθήσουμε πιο
ψύχραιμα να καταλάβουμε τι συνέβη εκείνες τις ταραγμένες εποχές. Κι ενώ
βλέπαμε πολλοί την 28η Οκτωβρίου σαν ευκαιρία μελέτης ιστορικής, εκείνη μας
ξέφευγε τελείως. Πέρασαν οι σχολικές παρελάσεις την εποχή της αμφισβήτησης
χωρίς κανένας να σκεφτεί να τις καταργήσει και εν πλήρει δόξη συνεχίζονται ως
θρίαμβος του πιο ανιστόρητου εθνικισμού, στολισμένες με ρατσιστικές
εκδηλώσεις.

Το μιλιταριστικό ισοπεδωτικό πνεύμα που κάποτε ταυτιζόταν με τη χούντα έχει
ανανήψει πλήρως κι έχει επικρατήσει απ’ άκρου σ’ άκρο.

Και δεν βλέπω κανέναν να έχει διάθεση να οργανώσει μια εναλλακτική συζήτηση,
να αμφισβητήσει όλ’ αυτά τα σύμβολα και τις παράτες.