Οι κοντινοί τους άνθρωποι

Ομολογώ ότι στη θέα τους αιφνιδιάζομαι κι απομακρύνω διακριτικά τα μάτια μου
από πάνω τους. Γιατί το βλέμμα μου εθισμένο στα παντοδύναμα πρότυπα αισθητικής
(τα καλλίγραμμα μοντέλα και τα τέλεια τών γυμνασμένων αθλητών), αρνείται τη
δυσπλασία ή την παραμόρφωση του ανθρώπινου κορμιού. Αναγνωρίζω, λέω, την
αμηχανία μου μπροστά σε συνανθρώπους που από κάποιο ατύχημα, αρρώστια ή
παραξενιά της φύσης δεν μπόρεσε το σώμα τους να αναπτυχθεί κανονικά.

Παρ’ όλ’ αυτά, με το μυαλό και την ψυχή μου ολάκερη συμπαραστέκομαι στα
δύσμορφα αυτά κορμιά, στέργω τα παραπληγικά τους μέλη τα καθηλωμένα σε
καρότσια αναπηρικά. Όχι από οίκτο, όχι· αλλά, που βλέπω τη λαχτάρα τους για τη
ζωή, το ακατάβλητο πείσμα τους κόντρα σε καταστάσεις εξαιρετικά αντίξοες.

Όμως, ακόμα πιο πολύ με εξοικειώνει με την ασυνήθιστη εικόνα τους η γενναία
στάση των δικών τους ανθρώπων: η φροντίδα των μανάδων ή των πατεράδων που
κρατούν στην αγκαλιά τους το ατροφικό κορμί και το μεταφέρουνε στα μπράτσα
τους σαν να ‘ναι βρέφος· σκύβουν και με την απαλάμη τους σκουπίζουν τα
παραλυμένα χείλη. H τρυφερή τους αφοσίωση, αυτή και μόνη, είναι αρκετή για να
ανατρέψει την κρατούσα αισθητική και να διαλύσει ριζωμένες ιδεοληψίες.

Σ’ αυτών το βλέμμα, ναι! καταγράφεται με τρόπο απολύτως πειστικό η φυσική
αποδοχή της ετερότητας. Γιατί αυτοί, οι κοντινοί τους άνθρωποι, κατάφεραν –
όσοι, βεβαίως, το κατάφεραν – να ξεπεράσουν τα αισθητικά καλούπια και να
παραμερίσουν τις κοινωνικές προκαταλήψεις. Δεν ξέρω άλλη πιο δυνατή αγάπη απ’
τη δική τους. Κι αν είν’ θεός και τους ακούει που τον βρίζουν και τον λένε
άδικο, θα πρέπει πού και πού να κατεβαίνει απ’ το ύψος του και να τους
ψιθυρίζει στο αυτί καμιά παρήγορη κουβέντα. Άνθρωποι είναι κι έχουν δίκιο.

(Πάντως, λέω, για να φιλιώσει ο άνθρωπος με το «διαφορετικό» θα πρέπει κάπως
να το έχει ζήσει και ο ίδιος στο πετσί του, λίγο. Αυτή είναι η πικρή αλήθεια,
αλίμονο! Αν έχει αποκτήσει, μάλιστα, και μια σταλιά σοφία ώστε να βάζει τη
δική του διαφορετικότητα δίπλα δίπλα στ’ αλλουνού – γιατί από
διαφορετικότητες, δόξα τω Θεώ, ο καθένας κι από μία -, τότε μόνο το
καταλαβαίνει πως όλες είναι ανθρώπινες κι η καθεμία έχει τον δικό της πόνο.
Ίσως, τότε, και να μίκραινε η απόσταση ανάμεσα στις οποιεσδήποτε ετερότητες.
Είπα, ίσως.)

Γι’ αυτό, λοιπόν, μιλώ με θαυμασμό για όσους βρίσκονται κοντά στα πλάσματα τα
ανήμπορα· για τη μάνα Μαρίνα, για τις μανάδες και τους πατεράδες που εντρυφούν
καθημερινά σ’ έναν κόσμο «διαφορετικό» και το αντέχουν. Δεν ξέρω, λέω, άλλη
πιο βαθιά, πιο δυνατή αγάπη απ’ τη δική τους. Τα άλλα που λέμε και που
γράφουμε οι απέξω, φοβάμαι μήπως είναι λόγια ανεμάρπαστα. Ούτε σάρκα έχουν
ούτε αίμα.

O Κώστας Λογαράς είναι φιλόλογος – συγγραφέας