MATIEΣ Οι μαχαιριές

Δεν πίστεψα, στην αρχή – μόλις μου τηλεφώνησαν από την εφημερίδα, για να με
ενημερώσουν – ότι ο Φίλιππος Συρίγος δέχθηκε επίθεση, από δύο άτομα που
επεδίωκαν να τον σκοτώσουν. «Πώς είναι δυνατόν – αναρωτήθηκα – να αποπειρώνται
κάποιοι να δολοφονήσουν γνωστό δημοσιογράφο, μέρα μεσημέρι, σε κεντρικό σημείο
της Καλλιθέας; Αυτά τα πράγματα γίνονται νύχτα, στο σκοτάδι και, κατά κανόνα,
όχι με μαχαίρι…».

Όταν είδα, όμως, στην τηλεόραση τον Σεραφείμ Φυντανίδη να λέει πως ο Συρίγος
είχε «φάει» οχτώ μαχαιριές και «σώθηκε ως εκ θαύματος», κλονίσθηκα. Γιατί ο
Σεραφείμ είναι σοβαρός άνθρωπος. Προσέχει τις κουβέντες του – δεν
«παρλαπιπάρει». Κράτησα, ωστόσο, και πάλι μια επιφύλαξη. «Για ποιο λόγο –
σκέφτηκα – να θέλουν, ορισμένοι, να «καθαρίσουν» τον Φίλιππο; Από φόβο μη
τυχόν και τους βγάλει στη σέντρα; Για λόγους εκδίκησης; Ή επειδή, σε κείμενα ή
εκπομπές του, τους έθιξε την ομάδα;».

Τα 24ωρα που πέρασαν, έκτοτε, βαρυφορτωμένα με πληροφορίες, ιατρικά
ανακοινωθέντα και ιατροδικαστικές εκθέσεις, έσβησαν, σχεδόν όλες, τις
αμφιβολίες μου. Έτσι, προσχώρησα κι εγώ στην άποψη ότι τον Συρίγο τον
μαχαίρωσαν μάλλον για να του κλείσουν το στόμα. Οριστικά και τελεσίδικα. Για
να μην ξαναγράψει. Να μην ξαναμιλήσει. Όπως συμβαίνει σε γκανγκστερικές και
καουμπόικες ταινίες.

Δεν μπορώ να φτιάχνω σενάρια και να κάνω εικασίες. Ελπίζω ότι τους δράστες θα
τους ανακαλύψει η Αστυνομία. Και τα κίνητρά τους θα τα αποκαλύψει η
Δικαιοσύνη. Εκείνο, πάντως, που κρατάω από τη συνταρακτική – χωρίς αμφιβολία –
αυτή υπόθεση, είναι το γεγονός ότι όλος ο κόσμος αναστατώθηκε και συγκινήθηκε.
Οι δημοσιογράφοι, φυσικά, οι απλοί, καθημερινοί πολίτες και προπάντων οι
πολιτικοί.

Είμαι 50 χρόνια δημοσιογράφος. Μόνο στα «NEA» 45. Δεν θυμάμαι να έχει γίνει
εγκληματική ενέργεια εναντίον δημοσιογράφου τον μισόν αυτό αιώνα. Μόνο στα
γήπεδα, «εν βρασμώ ψυχής», ακούγονται μερικά «γαλλικά». Ή πέφτουν λίγες
μπουνιές. Μαχαίρια και τέτοια δεν έχει το πρόγραμμα. Με τον Φίλιππο ανοίγει η
αυλαία της πρεμιέρας. Και με πρωτοφανή αγριότητα. Και επαγγελματικά. Γιατί,
αλλιώς ενεργεί ο τσαντισμένος χουλιγκάνος κι αλλιώς ο εντεταλμένος γι’ αυτή τη
δουλειά – ο «χειρουργός».

Κοντεύει εβδομάδα από την απόπειρα κι ακόμη δεν έχει ανάψει κάποιο φως για την
υπόθεση. Υπόθεση που αφορά την ελευθεροτυπία και άρα τη δημοκρατία. Και μου
προξενεί μεγάλη εντύπωση το γεγονός πως οι περίοικοι, που πήραν χαμπάρι τι
έγινε, έμειναν απαθείς – κι αυτό είναι ένα γενικότερο πρόβλημα – την ώρα της
σφαγής και, μέρες τώρα, δεν σπεύδουν να διαφωτίσουν την Αστυνομία –
προστατεύονται, άλλωστε, οι μάρτυρες – για τα διατρέξαντα. Να δούμε…