ANAΛΩΣIMA Σχολεία κλειστά, οθόνες ανοικτές

Μέρα καλοκαιρινή, μέρα με κλειστά σχολεία, μέρα για βόλτα και για μπάνιο στη
θάλασσα. Ήρθαν οι φίλοι των παιδιών μου να παίξουν κι εγώ και τι δεν τους
πρότεινα. Θυμάρι θέλετε παιδιά, ή μήπως παραλία; Βόλτα μόνοι σας στο πάρκο,
για μπάλα; Με κοίταξαν με οίκτο και στήθηκαν μπροστά στην τηλεόραση, η οποία
συνδέθηκε με το πλέι στέσιον, το οποίο συνδέθηκε με τα χέρια τους που ως
γνωστόν είναι συνέχεια της ψυχής τους. Έμειναν στη θέση αυτή έξι ώρες
συνεχόμενες, με διάλειμμα για φαγητό και παύση για ύπνο. Εφηβεία
υπερχειλισμένη. Γενιά χωρίς αμηχανία, χωρίς κενό, χωρίς δοκιμές στο πλησίασμα,
χωρίς καν λίγη πλήξη που μπορεί να σε οδηγήσει σε κάτι άλλο. Γενιά δικτυωμένη
με τον πολιτισμό της. Γιατί να τρέχουν σε χώρο ελεύθερο, να πρέπει να
κοιτάζονται, να δοκιμάζουν την επιρροή τους ο ένας στον άλλον, να περνάνε
τέτοιες δυσκολίες, να ξοδεύουν ενέργεια χωρίς να είναι σίγουροι για το
αποτέλεσμα; Οι σεναριογράφοι των ψηφιακών παιχνιδιών έχουν προβλέψει και
ικανοποιήσει όλες τις ανάγκες.

Δεν έχουν παρά να ανοίγουν το μηχάνημα, να πιάνουν το ειδικό για χούφτες
χειριστήριο και μπαίνουν στο δικό τους κόσμο. Κι είναι τόσο ζαλιστικός, τόσο
επιθετικός, τόσο αφόρητης αισθητικής αυτός ο κόσμος, ώστε οι μεγάλοι παίρνουμε
τους δρόμους να γλιτώσουμε. Όμως η εξέλιξη συνεχίζεται. Ίσως τα σημερινά
παιδιά, όταν γίνουν γονείς με τη σειρά τους, να διαφέρουν από τα δικά τους
παιδιά, επειδή στα παιδικά τους χρόνια άφηναν λίγο την οθόνη κι έπιαναν τη
σάκα, το μολύβι και το χαρτί.

Ίσως τα παιδιά τους να μην τους πιστεύουν ότι υπήρχαν αυτά τα πράγματα.

Κι ίσως τότε να νιώσουνε κάπως κοντά μας.