ANAΛΩΣIMA Mια συζήτηση που δεν κάνουμε

Και τι δεν θα έδιναν οι Γάλλοι, ας πούμε, να έχουν μετανάστες σαν τους δικούς
μας. Ανθρώπους πρόθυμους να υιοθετήσουν την ελληνική ταυτότητα, αφού έχουν ήδη
παραιτηθεί από ένα σωρό στοιχεία της δικής τους.

Τη δουλειά στην Αλβανία την έκανε ο ηγέτης της, ο Εμβέρ Χότζα βέβαια, που τόσο
τους πίεσε απομονωμένους επί δεκαετίες, ώστε τους έμειναν τα βασικά μονάχα, οι
ανθρώπινες ανάγκες.

Είναι σαν το μόνο που τον ένοιαζε να ήταν πώς θα βγάλει μετανάστες πρόθυμους
να αφομοιωθούν στην Ελλάδα σε μια γενιά. Όταν οι Έλληνες πηγαίναμε μετανάστες
στη Γερμανία αγωνιζόμασταν να υπάρχουν ελληνικά σχολεία, εκκλησίες, να
μαθαίνουν τα παιδιά τη γλώσσα, να τηρούνται τα έθιμα. Εδώ οι Αλβανοί μοιάζει
να έχουν παραιτηθεί από το να τηρήσουν οτιδήποτε. H πατρίδα τους υπήρξε
σκληρή. Ίσως βιάζονται να την ξεχάσουν. Πρόθυμα βαφτίζουν τα παιδιά τους
χριστιανούς ορθόδοξους, τους δίνουν ελληνικά ονόματα, δεν νοιάζονται να τα
μάθουν τη δική τους γλώσσα. Πόσο μακριά είμαστε από την περίφημη μουσουλμανική
μαντίλα των γαλλικών σχολείων κι όλα εκείνα τα προβλήματα που δημιουργούνται
με τους φονταμενταλιστές μέσα στις ευρωπαϊκές θρησκευτικές και εθνικές
κοινότητες. Ούτε που έχουμε ποτέ συζητήσει το δικαίωμα των μεταναστών να ζουν
και να δουλεύουν εδώ χωρίς να απαρνούνται τον εαυτό τους.

Είμαστε ευτυχείς κατά κάποιον τρόπο. Θεωρούμε δεδομένο ότι δεν θέλουν τίποτε
άλλο από το να γίνουν Έλληνες μέχρι το μεδούλι τους, πράγμα που αρνούμαστε με
υψιπετή σαδισμό όταν φτάσει το μαχαίρι στο κόκαλο, η σημαία στους αριστούχους
κι ο σκοτωμένος στη δουλειά εργάτης στο γκισέ για την πράσινη κάρτα. Κι έτσι
χάνουμε και τους ανθρώπους που πλουτίζουν τη ζωή μας και τη δυνατότητα να τους
γνωρίσουμε κάποτε καλύτερα.