ΣE ΠPΩTO ENIKO Mα πού ζούμε τέλος πάντων;

Δολοφονικές απόπειρες, συμβόλαια θανάτου, εκτελεστές, ύποπτοι: είναι τα
«εκρηκτικά» συστατικά της καθημερινότητάς μας αυτήν την εβδομάδα. Μα πού ζούμε
τέλος πάντων; Στο Σικάγο σίγουρα όχι, πάντως, καθότι εδώ και χρόνια αυτή η
πόλη έχει ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά εγκληματικότητας στις ΗΠΑ χάρη στα
αυστηρά αστυνομικά μέτρα που ελήφθησαν. Στη Νέα Υόρκη μήπως, όπου γυρνάνε τις
ταινίες σίριαλ κίλερ που βλέπουμε σαν τρελοί – όταν βέβαια δεν εξαπολύουμε
μύδρους εναντίον του Μπους και δεν εξηγούμε στους Αμερικανούς γιατί πρέπει να
ψηφίσουν Κέρι…

Δεν κατάλαβα, γιατί όλοι «πέσαμε από τα σύννεφα» με τη δολοφονική απόπειρα
εναντίον του Συρίγου; Αφού καθημερινά, οι περισσότεροι λουζόμαστε – με
διάφορους τρόπους – τον ιδιότυπο φασισμό της σημερινής ελληνικής
πραγματικότητας. Στη δουλειά, στις δημόσιες υπηρεσίες, στον δρόμο, στην
πολιτική, στην κοινωνία. E, πού νομίζετε ότι οδηγεί αυτός ο φασισμός;
Οπουδήποτε χρειαστεί φυσικά. Άρα και στον φόνο. Την εκτέλεση. Πράγμα φυσικό,
αφού οι όποιοι φραγμοί σε τέτοιες ενέργειες είναι μονάχα εξωτερικοί και άρα,
αργά ή γρήγορα μπορούν να υπερπηδηθούν.

Αυτές οι ακραίες καταστάσεις είναι φυσική συνέπεια και εξέλιξη του γενικότερου
παράδοξου που χαρακτηρίζει την ελληνική κοινωνία: επιλεκτική ανοχή στα
εγκλήματα και – επιλεκτική πάντα – μη ανοχή στους «διαφορετικούς» – με
οποιαδήποτε έννοια του όρου – ανθρώπους, εναντίον των οποίων διάφορες κλίκες
επιλέγουν, ή τους συμφέρει, να επιτεθούν. Μη μου πείτε πως δεν ξέρετε ποιους
εννοώ, ας είμαστε ειλικρινείς!

Οι κλίκες αποφασίζουν ποιος αξίζει – ακόμα και να ζήσει φυσικά – να επιπλέει,
οι κλίκες αποφασίζουν πότε κάποιος είναι «τελειωμένος» – ακόμα και με τη
βιολογική έννοια του όρου, εάν δεν πιάσουν οι υπόλοιπες μορφές εξόντωσης. Οι
κλίκες χρησιμοποιούν ακόμα και τα αληθινά εγκλήματα – όπως η απόπειρα κατά του
Συρίγου -, για να ενοχοποιήσουν ή έστω να λασπολογήσουν τα επόμενα θύματά
τους.