Tα σκουλαρίκια της προδοσίας

H εικόνα (όχι ότι κάνει την αθώα, αλλά) είναι μεγάλη προδότρα, η ρουφιάνα. Δεν
είναι μόνο χίλιες λέξεις αλλά συγχρόνως και χίλιες δυο σκέψεις, αναφορές,
συγκρίσεις, συσχετίσεις. Και πόσες φορές ενώ φαίνεται ότι έρχεται χέρι χέρι με
τον λόγο, πόσες φορές δεν τον έχει κοροϊδέψει, σαμποτάρει, αποκαλύψει,
πυροδοτήσει ή και (τις περισσότερες) ακινητοποιήσει. Θυμάμαι μικρός τον κύριο
κατηχητή (μας πηγαίναν κατηχητικό στον Άγιο Νικόλα με το σχολείο) που ενώ
μιλούσε για πίστη, αγνότητα κι εγκράτεια, μαζί με το μαντίλι από την τσέπη του
έβγαινε κι ένα προφυλακτικό μάρκας «Σκουφίτσα», και ποια αγνότητα; και ποια
εγκράτεια; πάει το κατηχητιλίκι, ούτε που ξαναπάτησα. (Δεν ήτανε μόνο αυτό,
ήτανε και που όταν μίλαγε πολλήν ώρα μέσα στο μισόφωτο της εκκλησίας η σοφτ
θεούσα φωνή του με νανούριζε και μ’ άστραψε κάτι χαστούκια ο Αγαθάγγελος –
έτσι τον λέγαμε τον θεάρεστο κύριο σαβουρογάμη – που μαζί με τον ύπνο με πήρε
ο διάολος και με σήκωσε). Ή άλλοτε θυμάμαι σε κάτι συνεντεύξεις Τύπου επί
μεταπολίτευσης, που δεσποινίδες ντυμένες βαμμένες εξώφυλλο άνοιγαν το στόμα
τους κι έβγαιναν κάτι Μαρξ, κάτι Λένιν και Μπακούνιν που έσκαγε η Ρεβλόν στα
γέλια. Για να μην πω πόσο ξεκάρφωτο μετέωρο κι αναλφάβητο μένει το «σ’ αγαπώ»
όταν εκφέρεται από δυο χείλη υγρά και άλικα που αποκαλύπτουν μαζί με το βαθύ
το αίσθημα του ομιλούντος κι ένα κομμάτι μαρούλι να ‘χει σκαλώσει ανάμεσα
κοπτήρα και κυνόδοντα.

Ναι. Προδότρα η εικόνα. Γι’ αυτό και όλοι τρέχουμε ξοπίσω της. Ή κινούμενη
είναι ή ακίνητη, έγχρωμη ή ασπρόμαυρη. Είναι και φορές όμως που μια συμβατική
εικόνα μπορεί και να κρύβει έναν πολύ σημαντικό άνθρωπο που από ειλικρινή
σεμνότητα και πίστη σε κάτι μέσα του βαθύ και δυσανάγνωστο επιλέγει το τίποτα
για να το ενδυθεί και μ’ αυτό να πορευθεί στην κοινωνία. Απ’ τους λίγους που
ξεχώρισα στη νέα κυβέρνηση ήταν η κυρία Μαριέττα Γιαννάκου, γιατί πέρα από το
αδιάφορο, σχεδόν «μια κυρία στα Πατήσια» ντύσιμό της, κρυβόταν ένας σοβαρός
έξυπνος ενημερωμένος και καθόλου εμπαθής άνθρωπος που τον ενδιέφερε (με έναν
τρόπο) το κοινό καλό. Και την είχα αυτήν την εντύπωση για καιρό μέχρι που κάτι
άρχισε να μ’ ενοχλεί. Κάτι, κάτι που δεν μπορούσα να καταλάβω αλλά μετά από
λίγο… Ναι… ναι βέβαια, μα πώς δεν το είχα προσέξει. Αυτό είναι. Τα
σκουλαρίκια! Ναι τα σκουλαρίκια. Με τον καιρό άρχισαν σιγά σιγά να μεγαλώνουν
από μικρά στολίδια, άρχισαν άλλα να μεγεθύνονται, άλλα να γίνονται τεράστιοι
χαλκάδες που φτάνουν να χαϊδεύουνε τη βάτα, άλλα να μακραίνουν σαν σουβλιά και
να χαράζουνε σε κάθε κίνηση το μπούστο, άλλα να γίνονται χάλκινοι μαίανδροι
που στον λαβύρινθό τους χάθηκε για πάντα η λογική κι άλλα χριστουγεννιάτικος
στολισμός Αιόλου, να αστραποβολάνε γαντζωμένα στον κατακόκκινο λοβό του ωτός.
A, εδώ λέω υπάρχει πρόβλημα. Και υπήρχε.

Δεν άργησε δε και να φανεί. Είχανε φανεί οι τριγμοί με το θέμα του υπουργείου
της «και ό,τι θέλω θα κάνω και λογαριασμό δεν δίνω», αλλά λέω θα φταίει το
ταγιέρ. Όχι το συγκεκριμένο, ότι στενό και καλά και τραβάει στη μανικοκόλληση,
αλλά το «ταγιέρ» σαν έννοια. Σαν ιδέα.

Προχθές όμως με το θέμα των μετεγγραφών και τη φράση «το κλείνω το θέμα γιατί
δεν θα το αντέξει η Βουλή», εκεί βρέθηκα «ενώπιος ενωτίω»! Άκου δεν θα το
αντέξει η Βουλή. Μη σώσει και τ’ αντέξει. Ή πείτε τό της με τρόπο. Δώστε της
ένα λεξοτανίλ και ξεφουρνίστε το. Ή μια κορτιζόνη, κάτι. Ρωτήστε τον ιατρικό
σας σύμβουλο, τον γιατρό σας τον κουράντε. Σας βεβαιώ, κάποιος τρόπος θα
υπάρχει και θα το αντέξει η Βουλή. Τώρα για τον λαό, δεν ξέρω.